merve çakmak
@fraucakmak
31 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Okuma hızımı arttırması için bu kitabı seçmiştim. Fakat aradığımı bulamadım. Kitap okumaya yeni başlayanlar için uygun olabilir fakat biraz kitap kültürünüz varsa size yavan ve basit gelecektir. Kitapta zaman yolculuğu yapan bir anneden bahsediliyor. Anne gelecekte oğlunun işleyeceği cinayete engel olmak için geçmişten bazı ipuçları toplar ve cinayete engel olmaya çalışır.
Mina Urgan, kitabında kendi yaşantısını ve anılarını kaleme almıştır. Kitap beş bölümden oluşmaktadır. Bunlar; Yaşlılık ve Ölüm, Çocukluk, Gençlik, Gençliğimde Tanıdığım Bazı Kişiler, Siyasal. 1915-2000 yılları hem dünya hem de ülkemiz tarihi açısından çok çalkantılı yıllardır. Mina Urgan ise bu dönemde yaşamış olan bir profesör, dilbilimci, yazardır. Kitapta yakın tarihten okuduğumuz birçok şahsiyetten, sosyal ve siyasi olaylardan bahsedilir. Fakat bunlar tarihi bir dil ile yazılmamıştır. Gazete manşetleri ya da tarihi belgelerden yer alan metinler bize günlük hayat ile ilgili detaylı bilgi vermez. Mina Urgan, dönemin sosyal hayatı ve tarihi şahsiyetlerin karakterleri hakkında samimi açıklamalar yapmıştır.Okuma zevki olarak keyifli ve ilginç bir deneyim olduğunu söyleyebilirim. Mina Urgan gerçek bir çılgın, fikirleri zamanın çok ötesi bir kadındır. Onun heyecanlı hayatını okumak bana zevk verdi. Mina Urgan’ın ömrü boyunca yaşadığı duygularını ve düşüncelerini anlatmasından çok etkilendim. Özellikle Yaşlılık ve Ölüm bölümündeki düşünceleri beni çok düşündürdü. Kitapta bahsettiği bazı olay ve kişiler şöyle:
M. Kemal, Türkiye Cumhuriyeti, İkinci Dünya Savaşı, Falih Rıfkı Atay, Yahya Kemal, Ahmet Haşim, Abidin Dino, Halide Edip, Sait Faik, Darbeler ve Siyasi iklim ve daha niceleri.
Eğer psikoloji eğitiminiz yoksa okurken çok zorlanacağınız bir kitap olduğunu söyleyebilirim. Çok fazla teknik açıklama ile dolu bir vaka incelemesi yapılıyor. Temel düzeyde pedagojik eğitimim olmasına rağmen kitabı okurken çok sıkıldım ve anlamakta zorlandım. Çok ince bir kitap ama kurgu olmadığı için akıcı değil. Bana uygun bir kitap değildi.
Edebiyatımıza Düşen İlk Polisiye DamlacığıPolisiye
Esrar-ı Cinayat, edebiyatımızdaki ilk polisiye roman olarak geçiyor. Eseri okurken ne yazık ki ilk olmasından kaynaklanan bu acemiliği hissettim. Kitapta İstanbul’da yaşanan bir dizi cinayetler anlatılıyor. Cinayetlerin sebebi okura hiçbir ipucu ya da düşünme fırsatı vermeden birden açıklanmaya başlıyor. Nitekim açıklanan gerekçeler bana biraz Yeşilçam tadında geldiği için çok etkilendiğimi söyleyemeyeceğim. Polisiye okurken en sevdiğim olay konuyu günlük hayatımda düşünmek, kitaptaki ipuçlarını yakalayarak cinayetleri çözmek ya da tahmin etmeye çalışmaktır. Dolayısıyla bu kitapta o pek mümkün olmuyor. Çünkü anlatım sırasında yazar okuyucu ile diyalog halinde gibi konusuyor ama karakterlerin fikirleri, iç dünyaları hakkında okuyucuya bilgi vermiyor. Eserin diline gelecek olacak olursam; günümüz Türkçesi ile yeniden düzenlenmesine rağmen çoğu kelime günlük hayatımızda kullandığımız dilde yer almıyor. Bu ilk sayfalarda biraz insanı zorlasa da ilerledikçe bir problem teşkil etmiyor. Kitabı okuduğuma pişman değilim, ama eğer heyecanlı bir polisiye beklentisindeyseniz doğru bir kitap olmayabilir. İlk olduğu için okunmaya değer olduğu düşünüyorum.
#polisiye
SİNEKLİ BAKKAL VE MİSAFİRLERİEdebiyat
Kitap, temelde doğu-batı arasında yaşanan fikir farklılıklarına odaklanmaktadır. Doğu anlatılırken Rabia isimli hafız bir kızın hayata bakışını okurken, batıda ise Peregrini isimli bir müzik öğretmeninden gözünden yapılan değerlendirmeleri okuyoruz.Kitapta bu iki kişinin ilişkileri ve etrafındaki diğer yan karakterler ile dönemin siyasi olaylarının hayatlarına nasıl tesir ettiğini görüyoruz. Kitabı okurken başlangıçta çok akıcı olduğunu fakat konu ilerledikçe okumanın yavaşladığını söyleyebilirim. Kitabı okumam bu sebeple çok uzun sürdü. Rabia karakterinin -yani aslında Doğu’nun-kendini değiştirmemek için direnmesi, kendi alışkanlıklarından ve konfor alanından çıkmamak için gösterdiği şiddetli direnç beni biraz rahatsız etti. Fakat sanırım yazar karakterin özelliklerini Doğu’ya göre şekillendirdiği için böyle bir yaklaşımda bulunmuştu. Doğu’nun ilerlemeye olan bu çekimser tutumu ne yazık ki hala devam etmektedir.