Yürümenin Felsefesi, sıradan görünen bir eylemi derin bir düşünme pratiğine dönüştüren etkileyici bir eser. Frédéric Gros, yürümeyi yalnızca bir yerden bir yere gitmek olarak değil; insanın kendisiyle, doğayla ve düşünceleriyle kurduğu özel bir ilişki olarak ele alıyor.
Kitap boyunca Nietzsche, Rousseau, Kant ve Thoreau gibi düşünürlerin yürüyüş alışkanlıkları üzerinden, yürümenin düşünce üretmedeki rolü inceleniyor. Gros’a göre yürümek, modern hayatın hızına ve gürültüsüne karşı sessiz bir direniş biçimi. İnsan yürürken yalnızca mesafe kat etmez; aynı zamanda zihnindeki yükleri hafifletir, dünyaya farklı bir gözle bakmayı öğrenir.
Eserin en güçlü yanı, felsefi derinliği sade ve akıcı bir dille sunabilmesi. Okur, kitabı bitirdiğinde yürüyüşe çıkma isteği duyuyor ve attığı her adımın anlamı üzerine düşünmeye başlıyor. Yer yer deneme tadında ilerleyen anlatım, kitabı akademik bir metinden çok kişisel bir yolculuğa dönüştürüyor.
Sonuç olarak, Yürümenin Felsefesi, yürümeyi sevenler kadar hayatın koşuşturması içinde kendine bir nefes alanı arayanlar için de değerli bir kitap. İnsanın bazen en önemli yolculuğunun, ayaklarıyla değil düşünceleriyle yaptığı yolculuk olduğunu hatırlatıyor.
Nietzsche bu kitabı kutsal kitap üslubu ile kaleme almış ve peygamber edası ile sesleniyor fakat bunu yaparken kutsal kitaplara özendiği için değil, tam tersine onların dilini ve otoritesini kullanarak dinlerin ahlak anlayışını tersyüz etmek (tüm değerleri yeniden değerlendirmek) için yapmıştır. "Tanrı öldü."
Yazılış Tarihi: 1883-1885 yılları arasında dört bölüm halinde yazılmıştır.
Tür: Felsefi roman / şiirsel düzyazı. Klasik felsefe kitaplarından farklı olarak, sistematik argümanlar yerine aforizmalar,
Felsefe tarihinin en sarsıcı, en aykırı ve dahi zihinlerinden Friedrich Nietzsche’nin "Yazılmış en derin eser" olarak nitelendirdiği başyapıtı "Böyle Söyledi Zerdüşt", felsefe ile şiirsel anlatımı kusursuz bir estetikle buluşturan sarsıcı bir düşünce anıtıdır. Eser, on yıl boyunca dağda yalnız yaşayan ve zihnini olgunlaştıran Zerdüşt’ün, kazandığı bilgeliği insanlarla paylaşmak üzere yalnızlığından sıyrılıp insanların arasına inmesiyle başlar. Nietzsche, Zerdüşt’ün ağzından modern dünyanın inanç sistemlerini, kalıplaşmış ahlak anlayışını ve toplumsal değerlerini kökten sarsacak teorilerini bir bir açıklar. "Üstinsan", "Bengi Dönüş" ve "Güç İstenci" gibi felsefesinin en temel yapı taşlarını metaforlarla örülü, adeta kutsal metinleri andıran epik bir dille işler. Okuyucuyu sürü psikolojisinden sıyrılmaya, kendi değerlerini yaratmaya ve varoluşun en yüksek potansiyeline ulaşmaya davet eden zamansız bir meydan okumadır.
Ahlakın Kökenine YolculukFelsefe
Ahlakın Soykütüğü, ahlak kavramını sorgulayan ve insanın “iyi” ve “kötü” dediği şeyleri yeniden düşünmesini sağlayan bir felsefe kitabıdır. Kitapta ahlakın aslında doğuştan gelen ya da değişmez bir şey olmadığı, zaman içinde toplumların yaşantısına göre oluştuğu anlatılır.
Nietzsche’ye göre insanlar tarih boyunca farklı güç dengeleri içinde yaşamışlardır ve bu durum değer yargılarını da şekillendirmiştir. Yani bir toplumda “iyi” kabul edilen bir şey, başka bir toplumda “kötü” olarak görülebilir. Bu yüzden ahlakın evrensel bir gerçek değil, değişken bir yapı olduğunu savunur.
Kitapta özellikle “efendi ahlakı” ve “köle ahlakı” kavramları dikkat çekicidir. Efendi ahlakı daha çok güçlü ve kendi değerlerini belirleyen insanların bakış açısını anlatırken, köle ahlakı daha çok baskı altında yaşayan insanların geliştirdiği değer sistemini açıklar. Bu iki kavram üzerinden insanlar arasındaki değer farklılıkları gösterilir.
Bence kitabın en dikkat çekici yönü, insanın bildiği doğruları bile sorgulamasını sağlamasıdır. Okurken bazı yerlerde “gerçekten doğru dediğimiz şey doğru mu?” diye düşünmeden edemiyor insan. Bu yüzden kitap sadece bilgi veren değil, aynı zamanda düşündüren bir kitaptır.
Genel olarak Ahlakın Soykütüğü, kolay okunmayan ama bitirdikten sonra insanın bakış açısını değiştiren bir eser. Ahlak, değerler ve insan doğası hakkında farklı düşünmek isteyen biri için oldukça etkileyici bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Toplantıda konuştuk.
Nietcshze anlamak ve yorumlamak gerçekten hepimize zor geldi :-(
Aslında kitabı derin derin anlamlandırıp parça parça inceleme ihtiyacı duyduk .Yine de konuştuğumuz konular güzeldi.
Üst insan modeli, Tanrı öldü demesi ve merhameti yadsıması...Zerdüşt ile gerçekleşen fikirsel yolculuklar. Her ne kadar yıkıcı etkiler olsa da azıcık da umut ışığı bıraktı bizlere.
İlk kez okuyacaklar için epey ağır bir eser. Filozofun yaşamını belli açıdan ele alan 
Nietzsche Ağladığında ve kendi yazdığı daha anlaşılır bir eser olan 
Putların Alacakaranlığı kitapları ile yazara başlamak önerilir.
Felsefe ile kalın ve bizi takip edin .Bir sonraki sefer daha yetkin bir şekilde yazmaya gayret edeceğiz :-)