İnsanın, tek başına olduğu ve hiç kimseyle konuşamadığı zaman bir şeye inanması çok zordur. İşte tam da o dönemde, Drogo, insanların her zaman birbirlerinden uzakta olduklarını fark etti, birisi acı çektiğinde, acısı sadece kendisine ait oluyor, hiç kimse o acıyı birazcık olsun dindiremiyordu; bir insan acı çektiğinde diğerlerinin, duydukları sevgi ne denli büyük olursa olsun, bu yüzden acı çekmediklerini ve yaşamdaki yalnızlığı işte bu durumun oluşturduğunu fark etti.
Gerçekse bizim için neyin en iyi olduğunu bilmediğimizdir. İşte, bu yüzden hayatın bizi nereye götüreceğini bilmek istemekten vazgeçmek zorundayız, neyin doğru olduğunu her zaman bilmekte ısrar etmeyi bırakmak zorundayız ve kontrol edilemez olanı kontrol etmeye çalışmayı bırakmalıyız. En iyisinin hangisi olduğunu kesinlikle bildiğimizi düşündüğümüz zamanlar, yanılsamalarla boğuşuyoruzdur. Hiç bilmedik, hiç bilmeyeceğiz.