Güzel Bir Klasik, Daha Güzel Olmasını Beklerdim
Güzel olsa da okuyucularda hayal kırıklığına yol açabilecek bir eser başlıktan zaten vaad edilen suç ve ceza içeriğini roman boyunca bize akıcı şekilde sunuyor Dostoyevski fakat fevkaladenin fevkinde bir toplum eleştirisi veya suçun ve cezanın derinliğine inilen çığır açan bir yaklaşım göremedim ben evet yazarımız usta bir yazar ve okurken bunu hissediyoruz ama aynı şeyleri çevirip çevirip anlatması veya gereksiz yere yan karakterlerle romanı uzatmasına çokta gerek yokmuş, iyi ile harika arasında bir yerde, kitabın çok fazla noktasına olumlu eleştiri getirilebilecek olsa da işin özü beklentimin altında kaldı.
Herkesin Bir Kumarı VarEdebiyat
Kumarbaz, şu ana kadar okuduğum Dostoyevski kitapları arasında en beğendiğim eser oldu. Kitaba 8/10 veriyorum. İlk bakışta kumar üzerine yazılmış bir roman gibi görünse de ben kitabın asıl konusunun kumar değil, insanın tutkularına ve takıntılarına yenilmesi olduğunu düşünüyorum.
Roman boyunca dikkatimi çeken şey, neredeyse bütün karakterlerin bir şeylerin esiri haline gelmiş olmasıydı. Aleksey kumarın, General Matmazel Blanche'ın, Polina ise Fransızın etkisinden kurtulamıyor. Her biri farklı bir şeyin peşinden sürükleniyor ve sonunda o şey tarafından sömürülüyor. Romanı bitirdikten sonra fark ettiğim şey, aslında kitaptaki en büyük kumarbazın sadece Aleksey olmadığıydı. Kumar masasına oturan kişi Aleksey olsa da romandaki hemen hemen herkes başka bir şey uğruna hayatını riske atıyordu. Kimi aşkı, kimi parayı, kimi statüyü, kimi de gururunu bir kumar masasına sürüyordu. Bu yüzden kitabın adı Kumarbaz olsa da Dostoyevski bana göre sadece kumarı değil, insanın kendini kaybedecek kadar bağlandığı her şeyi anlatıyor.
Aleksey ilginç bir karakterdi. Onu okurken bazen çok zeki olduğunu düşündüm, bazen de kendi hayatını kendi eliyle mahveden birine baktığımı hissettim. Sanki tam zeki olacakken olamamış biri gibiydi. İnsanları anlayabiliyor ama aynı zamanda sebepsiz yere olay çıkarıyor ve çektiği acılardan tuhaf bir şekilde haz alıyor. Bu yüzden ona ne tamamen hak verebildim ne de tamamen karşı çıkabildim.
Kitaptaki en sevdiğim karakter ise Bay Astley oldu. Roman boyunca mantığını koruyabilen nadir insanlardan biriydi. Diğer karakterler hırslarına, tutkularına ve duygularına yenilirken onun daha sakin ve düşünerek hareket etmesi hoşuma gitti. Bana göre romandaki en olgun karakter oydu.
Polina hakkında ise kesin bir yargıya varamadım. Dostoyevski karakteri biraz gizemli
Reklam
Dostoyevski okumak duygudan duyguya geçmek gibi... Dipte başlıyor ne okuduğumu anlamıyor gibi oluyorum,hiç beklemediğim anda olaylar ivme kazanıyor bir sonraki paragrafı iple çekiyorum;tam heyecanın en üst noktasındaykende yere çakılmış gibi kalakalıyorum. İçim buruk,hüzünlü ve bir somraki sayfanın olmayışının kırgınlığı...
Ne okudum diye düşünürken fark ediyorum ki;kitaptaki herkes haklı ama kitaptaki herkes ayrıca suçlu da... Hayat gibi,insanlar gibi...
İnsanın Kendi Gölgesiyle Yüzleşmesi
Öteki , okuduğum en sıra dışı ve düşündürücü eserlerden biri oldu. Kitabı okurken yalnızca olayları takip etmekle kalmadım, aynı zamanda insanın kendi benliğiyle olan mücadelesi üzerine de uzun uzun düşündüm. Dostoyevski, psikolojik çözümlemeleriyle karakterin iç dünyasını öyle etkileyici bir şekilde anlatıyor ki, zaman zaman onun yaşadığı karmaşayı ben de hissettim.
Romanın merkezinde yer alan karakterin kendi benliğiyle yaşadığı çatışma, hikâyeyi oldukça ilgi çekici hâle getiriyor. Gerçeklik ile hayal arasındaki sınırın giderek belirsizleşmesi, okurken beni sürekli sorgulamaya itti. İnsan bazen kendinden kaçmak ister; ancak kitap, insanın eninde sonunda yine kendisiyle yüzleşmek zorunda kaldığını etkileyici bir şekilde gösterdiğini söyleyebilirim.
Bu eser, olaylardan çok karakterlerin psikolojisine odaklanan bir roman. Bu nedenle okurken dikkat ve düşünme gerektiriyor. Bana göre Öteki, insan zihninin karmaşıklığını ve yalnızlığını anlamak isteyen herkesin okuması gereken önemli bir eser. Kitabı bitirdiğimde geriye yalnızca bir hikâye değil, insanın kendine dair sorduğu birçok soru kaldı.
Temaları:
Kimlik arayışı
Benlik çatışması
Yalnızlık
Psikolojik çözülme
Gerçeklik ve hayal arasındaki çizgi
Kendini tanıma
İçsel çatışma
Toplumdan yabancılaşma
Öteki , okuduğum en sıra dışı ve düşündürücü eserlerden biri oldu. Kitabı okurken yalnızca olayları takip etmekle kalmadım, aynı zamanda insanın kendi benliğiyle olan mücadelesi üzerine de uzun uzun düşündüm. Dostoyevski, psikolojik çözümlemeleriyle karakterin iç dünyasını öyle etkileyici bir şekilde anlatıyor ki, zaman zaman onun yaşadığı karmaşayı ben de hissettim.
Romanın merkezinde yer alan karakterin kendi benliğiyle yaşadığı çatışma, hikâyeyi oldukça ilgi çekici hâle getiriyor. Gerçeklik ile hayal arasındaki sınırın giderek belirsizleşmesi, okurken beni sürekli sorgulamaya itti. İnsan bazen kendinden kaçmak ister; ancak kitap, insanın eninde sonunda yine kendisiyle yüzleşmek zorunda kaldığını etkileyici bir şekilde gösterdiğini söyleyebilirim.
Bu eser, olaylardan çok karakterlerin psikolojisine odaklanan bir roman. Bu nedenle okurken dikkat ve düşünme gerektiriyor. Bana göre Öteki, insan zihninin karmaşıklığını ve yalnızlığını anlamak isteyen herkesin okuması gereken önemli bir eser. Kitabı bitirdiğimde geriye yalnızca bir hikâye değil, insanın kendine dair sorduğu birçok soru kaldı.
Temaları:
Kimlik arayışı
Benlik çatışması
Yalnızlık
Psikolojik çözülme
Gerçeklik ve hayal arasındaki çizgi
Kendini tanıma
İçsel çatışma
Toplumdan yabancılaşma
Bir hayalperestin hayal dünyasının yıkılışı,
Bir aşığın yanışı,
Dünyasındaki renklerin dört gecede soluşu.
Ah, hayalperest! Umarım o sabahtan sonraki hayatın saadetlerle dolsun..
İnsan ruhunun en karanlık dehlizlerinden en yüce inanç tırmanışlarına kadar, vicdan, Tanrı, adalet ve günah kavramlarını bir babanın cinayeti üzerinden masaya yatıran devasa bir başyapıt. Dostoyevski, Karamazov kardeşlerin her birinde insanlığın farklı bir yönünü —aklın soğukluğunu, şehvetin hırsını ve ruhun saflığını— öyle muazzam bir çatışmayla işliyor ki, okurken aslında kendi kendinizin mahkemesinde yargılanıyorsunuz.
Reklam
Reklam