Mümtaz bu biçarelikler arasında acemaşiran, sultaniyegah diye rahatça yaşıyordu.
Ama hayat, hayatın daveti nerede kalıyordu? Bir şeyler yapmak, bu hasta insanları tedavi etmek, bu işsiziere iş bulmak, mazlum yüzleri güldürmek, bir mazi artığı halinden çıkarmak . . .