Geçmiş ne tuhaftı. Hem yakın hem de uzak. Aşina olan ayrıksı, ayrıksı olan aşina. Eskiden yaşananları hatırlayabilirken o yenilik hissini yeniden yaşamakta zorlanışımız.
Dün gece yatmak üzere iken
Evin önünden biri geçti,
Ağız mızıkası çalarak...
Ve bana çocukluğumda
Akşam üzeri mangal yaktığımız
Bahçe kapısını hatırlattı
Emniyet Sandığı'ndaki evin..
Rahatı Kaçan Ağaç, s. 10, Ölmez Eserler, 1946.·Kitabı okuyor