Haddimi aştıysam kusura bakabilirsiniz..
Bazı kitaplar vardır, sadece bir hikaye anlatmazlar; kapıyı yüzünüze çarpar, sizi odada tek başınıza bırakır ve kendinizle hesaplaşmaya zorlarlar. Benim için tam olarak böyle bir deneyim. Kitabın o kalın gövdesine ilk dokunduğumda beni nelerin beklediğini bilmiyordum: Ağır bir dil, upuzun noktalamasız cümleler, ironi ve derin bir yalnızlık... Ama sayfalar ilerledikçe, bunun sadece bir roman olmadığını anladım. Bu, modern insanın, toplumun kalıplarına sığamayanların, yani bizlerin otopsisidir.
Görünürde Turgut Özben’in, intihar eden yakın arkadaşı Selim Işık’ın izini sürüşünü okuyoruz. Turgut, Selim’in ardında bıraktığı mektupların, günlüklerin ve insanların peşine düştükçe aslında kendi steril, burjuva hayatının da temellerini sarsıyor. Ancak kitabı okurken asıl büyüleyici olan şey olay örgüsü değil, Selim Işık’ın ta kendisi.
Selim, bu hayatta "numara yapmayı" beceremeyenlerin bayraktarı. Toplumun bizden beklediği o roller; başarılı bir iş, "normal" bir evlilik, yapay nezaket kuralları ve sahte gülücükler Selim’in üzerine oturmuyor. O, dünyanın hoyratlığına karşı fazla hassas, fazla dürüst ve trajik bir şekilde fazla zeki.
"Hayatım, ciddiye alınmasını istediğim bir oyundu." diyor Selim. İşte tam bu noktada, bir okur olarak boğazınızda bir düğüm oluşuyor. Çünkü Selim’de, hepimizin kimselere söyleyemediği, geceleri yalnız kaldığımızda ortaya çıkan o kırılgan, hayata ayak uyduramayan yanımızı görüyorsunuz. Kendinizi Selim’e o kadar yakın hissediyorsunuz ki, onun acısı sizin acınız, onun topluma yabancılaşması sizin kendi yalnızlığınız haline geliyor.
Tutunamayanlar, bitirip kapağını kapattıktan sonra bile günlerce zihninizde taşımaya devam edeceğim bir yük. Turgut’un tren kompartımanındaki o belirsiz sonuna doğru ilerlerken, kendinize şu soruyu sormadan edemiyorsunuz:
Kafamda Bir Tuhaflık, Nobel ödüllü yazar Orhan Pamuk’un hem bir boza satıcısının öyküsünü hem de İstanbul’un kırk yıllık dönüşümünü muazzam bir maharetle aktardığı epik bir modern klasiktir. Roman, alt sınıf bir ailenin gözünden şehrin sosyo-politik tarihini, sokaklarını, göç dalgalarını ve modernleşme sancılarını merkezine alır.
Hikaye, 1969 yılında Orta Anadolu’dan İstanbul’a göç eden boza ve pilav satıcısı Mevlut Karataş’ın hayatı etrafında şekillenir. Mevlut, İstanbul’un hızla büyüyen, gecekondulardan gökdelenlere evrilen o kaotik yapısında ekmeğini taştan çıkaran, saf, iyi niyetli ve melankolik bir karakterdir. Yanlışlıkla kaçırdığı ve büyük bir aşkla bağlandığı eşi Rayiha ile kurduğu hayat, akrabalarının hırsları, şehrin değişen yüzü ve sokakların sesi onun dünyasını inşa eder. Mevlut geceleri İstanbul sokaklarında "Boo-zaaa" diye bağırarak dolaşırken, sadece bozayı değil, geçmişin kokusunu ve şehrin kaybolan ruhunu da taşır. Kafasındaki o dinmeyen "tuhaflık" ise onu etrafındaki herkesten farklı kılar; o, dünyanın hengamesine rağmen içindeki saflığı korumayı başaran bir sokak filozofudur.
Orhan Pamuk, Mevlut’un kırk yılı aşkın serüvenini anlatırken, arka planda Türkiye’nin siyasi çalkantılarını, din ve modernite çatışmalarını, mahalle kültürünün yok oluşunu çok sesli bir anlatım tekniğiyle sunar. Roman, şehre ve insana duyulan derin bir sevginin, aidiyetin ve asla tükenmeyen bir umudun edebi anıtıdır.
Reklam
Tezer Özlü, Çocukluğun Soğuk Geceleri adlı bu sarsıcı ve otobiyografik romanında, çocukluktan başlayarak ilk gençlik yıllarına uzanan bir kadının; taşra ve şehir kıskacında, ataerkil aile yapısının, okul disiplininin ve toplumsal normların ruhunda bıraktığı izleri ve derin yabancılaşmayı konu alır. Yazar; cinselliğin keşfini, deliliğin sınırlarında gezinen ruhsal kırılmalarını, elektroşok tedavilerini ve intihar eğilimlerini anlatırken; bireysel özgürlük arayışını, varoluşsal sancıları ve yaşam ile ölüm arasındaki o ince çizgiyi, Türk edebiyatında eşine az rastlanır cüretkarlıkta, lirik, parçalı, hüzünlü ve çarpıcı bir dille işler.
"Anladım ki bu dünyanın tek hakikati insanın yalnızlığıdır, ötesini anlamaya çalışanların kalbinde sadece yorgunluk kalır. "
Tarık Tufan’ın Gece Açan Çiçekler’ini okuyup bitirdiğimde, kalbimde hem ağır bir hüzün hem de tarifi zor bir huzur kaldı. Bu kitap, sadece bir hikâye anlatmıyor; adeta ruhumuzun en karanlık odalarına kilitlediğimiz o sırları, söküp atmaya korktuğumuz kirli sargıları birer birer gün yüzüne çıkarıyor. Kitabı okurken, yazarın o çocuksu ama devasa inancıyla hayatı nasıl dönüştürdüğüne şahitlik ediyorsunuz.
İşte bu sarsıcı yolculuktan bende kalanlar ve sizin de bu dünyada neden kendinizi kaybetmeniz gerektiğine dair notlarım:
Kaderin İlk Sözü ve Son Kararı:
Kitap boyunca peşimi bırakmayan en güçlü duygu, kaderle olan o amansız randevumuzdu. Şunu anladım ki; "İlk söz insanın hakkıysa da son sözü söylemek her zaman kadere düşermiş". Bizler adımlarımızı atıyoruz, çabalıyoruz ama yolu inşa eden her zaman kader oluyor. Yazar bize sabrı ve teslimiyeti hatırlatıyor; çünkü biliyoruz ki "yüksek arzular, beraberinde her zaman yüksek sınanmaları ve ağır bedelleri getirir" Bu teslimiyet, bir yenilgi değil; aksine hayatın o trajik şaşkınlığı içinde ayakta kalma çabası.
İçimizdeki Putlar ve Toplumsal İkiyüzlülük:
Okurken kendimi sık sık toplumsal bir aynanın karşısında buldum. İnsanların neden başkalarının masumiyetinden bu kadar korktuğunu, neden şehrin kötülerle dolu olduğu düşüncesiyle teselli bulduklarını sorguladım. Meğer bizler artık taştan heykellere tapmıyormuşuz; bizim putlarımız artık kendi nefsimiz, kibrimiz, itibarımız ve bitmek bilmeyen iştahımızmış. Hatta bazen aşk bile en kuvvetli putumuz haline gelebiliyormuş. Bu kitap, bizi bu görünmez putlarla yüzleşmeye zorluyor.
Aşk: Hayatla Ölüm Arasındaki O Taşkın Nehir:
Eserde aşk, alışık olduğumuz o
Drakula
Drakula
İyi akşamlar hissedenler, şimdi de size #ürkünçhikayeler #bramstoker'dan #drakula kitabıyla geldim.
#thekitapçocuk kitabını çocuklarınızla okuyabilirsiniz. Yaş sınırı nedir bilmiyorum ama gece okunmamasını tavsiye ederim
Avukat Jonathan Harker, Romanya'ya sıradan bir iş gezisine gittiğini düşünüyordu.
Ancak Kont Drakula'nın kalesi bilinmezliklerle doludur.
Kale çok ilginç, sanki kalede yaşanılmamış gibi boş ve toz içindeydi.
Kont ise bir görünüp bir kayboluyordu.
Jonathan kaldığı kalede bir şeyler gördü ve hastalandı. Bu kadarlık olsun, gerisi kitapta
Sizce Jonathan ne görmüştür?
Neden, nasıl hastalanmıştır?
Aslında hikayemiz tam buradan sonra başlıyor diyebiliriz. Nasıl mı? Bayağı dolu dolu geçiyor, durak bilmiyor. Ben sevdim, size de öneririm.
Vampirlerle aranız nasıl?
Dikkat edin, vampirle karşılaşabilirsiniz
#kitapalıntıları
Jonathan'ın bütün vücudu korkudan titremeye başladı. Bu garip adam kimdi ya da neydi? Neden gündüzleri uyuyordu? Hem de tabutun içinde... Neden gördüğü basit bir sarımsak kutusundan bu kadar korkmuştu?
"Kaçtın mı?" dedi Mina, şaşkınlıkla. "Neden Kont Drakula'nın şatosundan kaçman gerekti ki?"
Drakula
İyi akşamlar hissedenler, şimdi de size #ürkünçhikayeler #bramstoker'dan #drakula kitabıyla geldim.
#thekitapçocuk kitabını çocuklarınızla okuyabilirsiniz. Yaş sınırı nedir bilmiyorum ama gece okunmamasını tavsiye ederim
Avukat Jonathan Harker, Romanya'ya sıradan bir iş gezisine gittiğini düşünüyordu.
Ancak Kont Drakula'nın kalesi bilinmezliklerle doludur.
Kale çok ilginç, sanki kalede yaşanılmamış gibi boş ve toz içindeydi.
Kont ise bir görünüp bir kayboluyordu.
Jonathan kaldığı kalede bir şeyler gördü ve hastalandı. Bu kadarlık olsun, gerisi kitapta
Sizce Jonathan ne görmüştür?
Neden, nasıl hastalanmıştır?
Aslında hikayemiz tam buradan sonra başlıyor diyebiliriz. Nasıl mı? Bayağı dolu dolu geçiyor, durak bilmiyor. Ben sevdim, size de öneririm.
Vampirlerle aranız nasıl?
Dikkat edin, vampirle karşılaşabilirsiniz
#kitapalıntıları
Jonathan'ın bütün vücudu korkudan titremeye başladı. Bu garip adam kimdi ya da neydi? Neden gündüzleri uyuyordu? Hem de tabutun içinde... Neden gördüğü basit bir sarımsak kutusundan bu kadar korkmuştu?
"Kaçtın mı?" dedi Mina, şaşkınlıkla. "Neden Kont Drakula'nın şatosundan kaçman gerekti ki?"
Annemin Uyurgezer Geceleri - Ayfer Tunç
#okudumbitti İlk Yayın Tarihi 2025 440 sayfa
Dört kuşak bir ailenin kadınlarının öyküsünü anlatan bir Ayfer tunç romanı. Annelerin kaderi kızlarına miras kalıyor; Şehnaz da bu ağır mirası sırtlanmakla görevli son kuşak. Aile sırları ve sevdiği adam arasında sıkışan Şehnaz, tıpkı annesi, anneannesi ve onun annesi gibi, hayatı kendi istediği gibi yaşayamamış bir kadın.
Yazar, temel olarak iki meseleyi romanının merkezine oturtmuş. Romanın birinci meselesi, erkek egemen toplumda yaşanagelen, kadınların var olma sorunu, ezilmeleri, baskı ve zor ile hayatlarının cehenneme çevirilmesi. Romanın ikinci meselesi ise Türkiye’nin içinde bulunduğu sosyolojik, psikolojik, ekonomik ve siyasi durumun tespiti ve değerlendirilmesi.
İlk meselede kitabın baş kahramanı ve anlatıcısı Şehnaz, profesör olan, babası yaşında evli narsist E.'ye olan takıntılı aşkını, onun metresi olamaya razı geldiği 30 yıl ve onunla yaşadıklarını romanın genelinde serpiştirilen uzun paragraflar halinde anlatır. Şehnaz, annesi, anneannesi ve bir üst nesildeki annenin (Ayhan-Hatice Şehbal-Esme) hayat hikayeleri bir dizi tesadüf sonucu ortaya çıkmaya başlar.
İlginçtir ki tüm bu yaşam öyküleri birbirine benzerdir. Kadın olmanın zorluklarının her dönemde başka biçimlere bürünerek yaşanışı; kuşaktan kuşağa taşınan acılar, bastırılmış duygular ve hayata katlanabilmek için takılan maskeler...
Öğretmen anne Ayhan hanımın uyurgezer geceleri sayesinde ise ailenin gizemli geçmişi açığa çıkar. Buradaki uyurgezerlik, içe atılanların ve gündüz susturulanların kendine yol bulma biçimidir. Çünkü konuşulmayan travmalar kuşak değiştirir, şekil değiştirir ama kaybolmaz. Bu romanda uyurgezerlik yalnızca bir hastalık değil, aktarılmış bir hafızadır; dört kuşak boyunca susulan her şey en
Reklam
Reklam