Kendimi dışarıya çıkmaya zor bela ikna ettiğim bir gündü hareket, temiz hava, doğa, kitap okuma, maneviyat ihtiyacımı "sabahtan beri ev işi yapıyorsun ya otur evinde ne yapıyorsan yap" diyen iç sesime karşı gelmeyi başarıp termosuma çayı koyarak yola koyulmuştum.
Onun hikayesi ise etrafımda dolaşması ile başladı. Çantamdan mama çıkarıp verdim velakin yemedi. Sonra yamacıma geldi. Belli ki derdi karnını doyurmak değildi insan türünün dertleri gibi komplike dertleri yoktu belki ama onun da tefekkür ettiği aradığı şeyler vardı... Hikayenin sonunda kucağıma oturmuş o kalkana kadar yerimde durmamk durumunda kalmışımdır. (Onun gitmesi için sesli ikna çabalarım oldu tabi itiraf etmeliyim. Dikkate mi aldı başka bir ihtiyacına mı sahip çıktı bilmem.)
Öyle içimden geldi...Duygu ve Düşünce
Bazen birinden ne tam gidebilir insan, ne de tam kalabilir. Gitmesi gerekse bile, kalmanın o can acıtan tarafı daha güzel gelir bazen. Çünkü zamanında ruhunu birinin avuçlarına öylece emanet etmişsindir. Sahiden, birine bir kez ruhunu bıraktıktan sonra, başka bir ruha eksilmeden geçmek mümkün müdür? Hangisi gerçek bizizdir; emanet bıraktığımız yerdeki mi, yoksa kırık dökük yola devam eden mi?
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Hayat bir panayır hâline geldi. Seçenek bolluğu var. Kolay erişim var. Dolayısıyla bugün daha çetin bir sınav söz konusu. 
Bu İlişkiyi Konuşmalıyız
Bu İlişkiyi Konuşmalıyız
“İnsan en çok, ‘O yapmaz.’ dediği kişiden öğreniyor hayatı.”
⸻
Otobüs çoktan hareket etmişti.
Cam kenarında oturan yaşlı adam, elindeki bastonu dizlerinin arasına sıkıştırmış, dışarıyı izliyordu.
Karşısındaki koltuk boştu.
Muavin geldi.
“Amca, biri gelecek mi bu koltuğa?”
Yaşlı adam gülümsedi.
“Yıllardır gelmesini beklediğim biri var evlat.”
Muavin de gülümsedi.
“Bilet almış mı?”
Adam başını iki yana salladı.
“Yok.”
“O zaman neden bekliyorsun?”
Yaşlı adam camdaki yansımasına baktı.
İyiki birinci şağıs bakış açısına geçmişim kitapa ruh geldi şimdiye kadar sadece harbunk şehri bölümünü güncelledim ama sonuçtan çok memnunum zamanla diğerlerini de güncelleyeceğim.
Misafir-Sin I (İşaret V)
Sindirimi biraz zorlayıcı ve zaman alıcı olduğundan biraz ara vermiştim.
Çok lezzetli bilgileri var, yemek için sabırsızlık yaratsa da sadece okuyup geçmek için okumak istemiyorum: Açgözlülüğün de bir sınırı olmalı. (:
Açtığım arayı kapatmanın vakti geldi. Bu sefer nasıl bir farkındalık katacak? Bir sonraki kitapta neler olabileceğini artık tahmin bile edemiyorum. Çünkü kaldığım yerde yükseklik korkum dahi oluşmaya başlamıştı: Yetişememiştim. Ve öğrendiklerimin zorlayıcı tarafıyla da yüzleşmiştim. Gerçekten bazı şeyleri kaldırmak çok zordu: Sadece bilmekle yetinebiliyorsanız size zor gelmez. Ama kendinize ve yaşamınıza katma prensibiniz varsa zorlayıcı yanı orada çünkü her şeyi paramparça edip darmadağın hâle getirdi. Bir yandan eskisinden daha iyi bir oluşum yapmak için fırsatken öbür yandan hiçlik ve kaybolmuşluk hissi de veriyor. Ya da kafayı yiyebilecek hissi. Çünkü kaldırmanın zorluğu burası.
Sakinlikle, yavaş yavaş, sağlam ve bir şeylerden eminlik sağlayarak gidilmesi lazım. Bu mesela altyapısı olmayan ya da altyapı oluşturmamış insanların dördüncü gözü açılmadan önce üçüncünün açılması gibi: Zihni ya da yüreği pislik içindeyse gözü ne görür sizce? Veya çocuk kadar saf olmadan bir şekilde açarsa nereyi görecek?
Kılavuzunu okumadan kullanmaya çalışması yanlış düğmeyle basmasıyla başına ne açabilir?
Veya bazı çocuklar da köprü görevi görebilirken siz bilmeden onları nasıl yönlendireceksiniz? Korkmamalarını ya da anormal olmadığını nasıl sağlayacaksınız?
Kaçık, büyücü, içine cin girdi muamelesi yapıp üç buçuk atmanızla birlikte ona da üç buçuk attırmanız en olası.
Günümüzdeki çoğu çocuk, yetişkinlerden daha yüksek idrakli ama doğru düzgün yönlendirilme sağlanmıyor ve o yüksek enerjiler akmadığı için depresyona ya da başka şeylere meyilleniyor. Nasıl