Puan vermedi·80 syf.·
2026 86. kitabı
Hazirandır , birinde girdiğim o yol bitmiştir , artık ikidir , elimde #AyşegülÇelik’in “#KağıtGemiler”i, dilimde #OrhanVeli’min “Elifbamın yapraklarında gemilerim, yelkenli gemilerim” , kulağımda #MüşfikKenter’in sesi. 80 sayfada emanetiz birbirimize,içimize , en içimize. Masallardan gerçek yontmak da boynumuzun borcu.
“Okuyup yazmak sırrı şeyhlere aitken kaleme el sürdüğüm için suçluyum.” diye selamlayıp yasak bölgeye girenin masalı var burada … İçine düşen kurtlar gövdeni sarsın diye.
“Parmaklarındaki eğrilik bir kalemi olmayışındandı.” diyene inat yazılanla birlikte …Masaldır diye geçtiğim bu labirentte koşup düşerken karşılaştıklarım hep gerçek ….Gerçekleri masala çevirmek değil inan mesele , masalın içindeki gerçeği göstermek.
“Gerçek bizim nemize yetmiyor?” diyenler var ama ben masal dinlemek istiyorum.
“Lisan tamirciliği” yapan bir adam var mesela bu kitapta…Dağın arkasında, kayalıkların arasına kurduğu küçük kulübede yaşayan bu adamın yaptığı iş ne demir dövmek ne ayakkabı dikmek ne de saat onarmak. O, kırılan kelimeleri tamir ediyor. Aşınan anlamları düzeltiyor. Irmağın sesini anlatacak sözcükler buluyor, bulutların rengini taşıyacak kelimeler icat ediyor. Sonra onları kuşların boynuna asıp insanların arasına salıyor… Sonra … Sonrasını sen oku… Okursan dağılıp kaybolmamaları için kelimeleri kağıda dikmeye başlayan kadına da selam söyle…
“Hayatım zannettiğim şey, koskoca bir yalandan ibaretti aslında. Bana ait değildi. Kazıkları alelacele çakılmış bir çadır gibi getirip tepeme kuruvermişlerdi onu ve şimdi artık yıkılmak üzereydi. Bu işi yapanlar, kurdukları kötürüm hikâyenin orasında burasında beliren kamburları hiç umursamadılar.” diyen var burada , bu kitapta …
Evet hayat diye önümüze konulan hikâyenin kamburları var.Kötürüm tarafları
“Güvenli sandığım hayatımda, korktuğum ne varsa tek tek başıma geliyor... Dağlara karlar yağıyor, denizlerde gemilerim batıyor. Ölülerimi topluyorum teker teker avcuma. Ve onları gömüyorum kalabalıklar içinde tek başıma. Bunlara rağmen ve bunlara rağmen ve bunlara rağmen hayat devam ediyor dörtnala. Gözlerimi kapıyorum. Kulaklarımı tıkıyorum. Bankın üzerine kıvrılıyorum. Bir parçası olmadığım için hayata düşmanım. Beni içine almayan ama dışına da salmayan hayatla baş edebilmek için devamlı anlam arayışındayım. Anlamı yanlış yerde aradığım için de hep hırçınlaşmaktayım. Kim terbiye edecek beni? Okkalı bir küfür sallıyorum. Meydandaki cami yıkılıyor. Hava darmadağınık, kilise yerle bir oluyor. Papazlar havalanıyor yerden ve imamlar ve hahamlar, hocalar, rahibeler... İnandığım her şey kuş olup uçuyor. Ve inanmadığım her şey yukarıdan üzerime yağıyor. Küfrediyorum. “
Kırdığımız Oyuncaklar/ Sunay AKIN
Sunay Akın'ın okumuş olduğum ikinci kitabı, daha önce Geyikli Park kitabını okumuş beğenmiştim hatta sonrasında İstanbul'daki Oyuncak müzesine gittim ama kapalı saatine dek geldim, bu kitapta aslında o müzeyle ilişkili; Oyuncak. Yaklaşık 40 oyuncak hikâyesi var. Bu hikâyeler içinde nice şairler, yazarlar geçiyor, özellikle de kendine yakın gördüğü yazarları anlatıyor. Bir yer irite etti beni, sonrasını okudum ama öylesine okudum. oyuncaklarla ilgili 7'den 70'e herkese hitap edeceğin bir kitap yazarken elbet fikirlerini araya serpiştirirsin, anlarım. Madımak oteli örneği gibi, oyuncakla ilgili değil ama olsun. defalarca eleştirisini yapmış. Ama şairin şiirini çarpıtıp bir yere çekip, onu ve ideolojini oyun ve oyuncak düşmanı ilan edersen biri sana dur der. İşte tam da burası; NFK ve Nazım Hikmet arasını biraz daha aralayıp ardından
NFK'nın
Anladım işi; sanat Allah'ı aramakmış;
Buymuş oyun, gerisi yalnız çelik-çomakmış...(Syf.55) Şiirini örnek gösterip, burada yoksul çocukların oyuncağını aşağıladığını iddia etmek gibi. Bir şeyi bir yere çekmek istersen yüz yol bulursun. NFK'nın bu şiirinde ne demek istediğini anlatmamıza gerek yok.
Bir şiir okuyalım Oktay Rifat'tan:
Uçaklar gelecekmiş
Korkum yok benim
Kâğıt gemilerim
Kurşun askerlerim hazır
Hem bunlar bozulursa Babam yenilerini alır./Syf.3
Deniz kıyısı bir oyun alanıdır her çocuk için./Syf.21
Çocuklar dedim; bir onların elleri kaldı kirlenmemiş!/Syf.34
Hiroşima'da öleli oluyor bir on yıl kadar. Yedi yaşında bir kızım, büyümez ölü çocuklar./Syf.51
"Niye kitap okumuyorlar?" demek, "Niye piyano çalmıyorlar?" demek gibi bir şeydir. Kafayı kitap okumaya alıştırmak, parmakları piyano çalmaya alıştırmaktan kolay değildir. Ona göre yetişmek, ona göre hazırlanmak lazım gelirdi. Okumak,
"ÇOKGÖZLÜ MAVİ"
"Yaralar vardı... Ya geçmişin acısı ya da aile mirası,ortaya çıkarmak da şahitlik etmekte bir kelebeğe kaldı. "
Yazarımızın ilk kitabı ve ben bu kalemle tanıştığım için kendimi çok şanslı hissediyorum.Edebi dili,akıcı üslubu ve sosyal psikoloji türünde kaleme alınmış, betimlemeleriyle bizi Yıldız Apartmanında aynı evde yaşayan dört yakın arkadaşa götürüyor.
Aynı zaman diliminde yaşayan,farklı karakterleri,farklı hayatları,yaşanmışlıkları ve geçmişleri olan bu dört güzel kadın o kadar içten bağlılarki birbirlerine...
İnsan düşünmeden edemiyor?
Sahi günümüzde kaldı mı bu kadar samimi,çıkarsız dostluklar?
Zengin bir ailenin kızı,alanında başarılı kariyer sahibi Psikolog Aydan.Herkese koşarken kendine geç kalan.
Barda şarkıcılık yapan,aşka pek inanmayan,erkeklere güvenmeyen,hiç ummadığı an da Emre'yle aşkı bulan;Nilüfer.
Devlet Kurumunda çalışan,temizlik takıntısı olan,herkesi memnun etme çabasında olup sevgi,şefkat beklentisiyle sığındığı kalpte yaşadığı hayal kırıklığı ile kızıyla hayata tutunan;Berna.
İçinde ne fırtınalar kopsada bunu dışarıya yansıtmayan, hep neşeli cıvıl cıvıl.Kendine özgü kıyafetleri ve saçıyla,umarsız tavırlarıyla;
Bosnalı şehit bir ailenin kızı Şeyda.
Her birinin çocukluktan gelen travmaları ile başa çıkma mücadeleleri...
Aşkın,güven duygusunun,önyargının anlatıldığı geçmişten gelen aile baskısı,çevre faktörlerinin hayatımızda ne denli önemli olduğunu vurgulayan,kendini sevmenin,kendine değer vermenin değerli olduğunu belirten etkileyici bir hikayeydi.
"Aydan gibi gerçek dost,Nilüfer gibi naif arkadaş,Şeyda gibi yaralı,Berna gibi takıntılı ne çok kadın var etrafımızda..."
Peki bizler hangi rollerdeyiz?
“Tepinip ağlayarak verilen aşırı tepkilerin yerini sakinlik alıyordu ve buna büyümek deniyordu.Oysa insan hep
Puan vermedi·168 syf.·
2023 10. kitabı
Gökhan Özcan
Günlerin Gölgeleri
~ "Zamanla değişmeyen ne kadar az şey kaldı hayatımızda..." (s.37)
Üslûbunu, kalemini hep sevmişimdir Gökhan Özcan 'ın. Bu okuduğum ikinci kitabı yazarın lâkin yıllardır köşe yazılarından da takip ettiğim bir yazar.
Günlerin Gölgeleri 'ne gelince; yüz altmış dört kısa yazıdan oluşuyor kitap. Günlük hayatta olup bitenleri yerinde ve güzel tesbitleriyle sunuyor okuyuculara.
Ben keyif aldım okumaktan. Dilerim sizler de okursunuz keyifle... :))
~ "Yolgeçen hanı mıdır yoksa kurtarılmış bölge mi bu kitap?
Affedin abilerim yazar mazurdur bugün.
Keder bastı, karaya oturdu gemilerim..."
Orhan Veli'nin ilk dönem şiirlerinde görülen çocukluk temasını işleyen, çocukların ağzından onların bakış açısıyla yazılmış ürünlere bu kitapta da raslanır: Robenson, Rüya, Bayram, Gözlerim, Gemilerim, Harbe Giden, Fena Çocuk gibi.
