Çok gençtim yirmi dokuz yaşındaydım, ama ruhum şimdiden solmuştu.
O günlerde son derece uysal bir gençtim. İnsanları ilginç bir şekilde değiştiren irade, içimde yeni yeni tomurcuklanıyordu. Aşırıya kaçan arzularım bende duyarlılığın, korkunun titremelerine benzeyen o hızlı sarsılmalarına yol açmıştı. Mücadele etmek beni ürpertmiyordu, ama paylaşılmış bir aşkın mutluluğunu tatmadan ölmek istemiyordum. Güçlükler ve arzularım iki paralel çizgi halinde gelişiyordu.
Reklam
“Aradan bir yıldan fazla zaman geçmişti, ancak o ana kadar yaşadığım ve gelecekte yaşayacağım tüm yıllardan daha uzun sürmüştü. İçine fırlatıldığım nehri göremeyecek kadar gençtim ve o sıralar akıntıya kapılmış haldeydim.”
Kimim ben? Bir çocuk nasıl gülüyorsa öyle güldüm. Zaten gençtim, zaten bir meseleye gerçekten üzülmüyordum.
Yaşlı bir gençtim
kemiklerim zayıftı.
Nerden bildin beni?
Nerden gösterdin? Bakar mısın, dedin.
Gençtim ve hayat dediğimiz şeyin insanı yavaş yavaş zehirlediği bilgisine erişmiştim.
Reklam
Reklam