o sıralarda hizmetçiler ve uşakların benimle sürekli acıklı şeyler paylaşmalarına üzülürdüm. naif birini buna maruz bırakmanın insanın işleyebileceği en çirkin ve sefilce suç olduğu düşüncesini şimdi bile taşıyorum.
Reklam
aniden o insanların gerçek yüzlerini, kızgınlıklarıyla birlikte açığa vuruşlarını görünce, saç diplerime kadar bir ürperti hisseder, bu gerçek doğanın insan yaşamını sürdürmesi için gerekli bir yetenek olduğunu düşününce de tamamen ümitsizliğe kapılırdım.
Babanın gölgesi eşlik etmiyor artık sana. Bıraktı seni uzun süredir. Ayak seslerini duymuyorsun artık. İşitmeden, görmeden gidiyorsun yoluna. Günler boyu. Aynı yola. Başka bir yol kalmamışçasına. Başka bir yol yok artık senin için. Hesap yapmanın dışında eskiden durmuyordun hiç. Sıfırdan yeniden yola koyulmak için
Türünün kötülükleri çökertmiş olsa da seni, ellerinin desteği ile yeniden kaldırıyorsun başını, yeniden açıyorsun gözlerini. Yeniden kımıldamadan yakıyorsun üzerindeki ışığı. Gözlerinin ucundaki saate kayıyor gözlerin. Ama gecenin kaçı olduğunu öğreneceğini kimi kez gölgesinin önünde kimi kez de ardında giden saniye ibresinin dönüşünü izliyor gözlerin. Saatler geçiyor.
Karanlıkta seninle birlikte olan bir başkasının masalında. Karanlıkta seninle olan başka birinin uydurduğu masalında. En sonunda çabalarının karşılıksız kalması ve hep olduğu gibi kalmış olman daha iyi değil mi senin?
Yalnız.