"Seni burada öldürsem kimse görmez," dedi. "Kafana sıksam bu inşaat gürültüsünde kimse duymaz. Molozlarla beraber de atarız cesedini otoparkın oradan. Yükleriz bir hafriyat kamyonuna, toz olur gidersin. Dünyadan bir Patpat eksilir, kimsenin de ruhu duymaz. Dünyanın da bunu umursayacağını zannetmiyorum. Dünyadan bir Fethiye Çınar eksildi de ne oldu, hiçbir şey değişmedi, yer yerinden oynamadı. En ufak bir ruh sarsıntısı bile olmadı, katil de pişman değil. E, neden işlendi o zaman bu cinayet? Ne öğrendik? Hiçbir şey. O zaman kapatalım bu dosyayı, hatta bu yeniden açılan Emniyet binasını da kapatalım, çekip gidelim evimize. Boşuna yaşıyoruz lan biz, boşuna uğraşıyoruz."
Sayfa 23
- Siz mi? Siz korkar mısınız?
- Çok cesur olduğum için çok korkarım.
- Hep zıt şeyleri beraber düşünmek adetinizdir. Biri ötekini tamamlıyor, değil mi? İlk eserlerinizde de bu fikirlerin tohumları var. Zıt şeyler, sizce, birbirlerinin mütemmimidirler.
- Hayır, iç içedirler. Tamamlamak fikri herkeste vardır. Pirandello'da da var. Anatole France nazarında haz ve keder, gece ve gündüz gibidir: Birbirlerini takip ve ikmal ederler. Fakat bu takip ve devam fikri içinde zıtları anlayış, bizim şuurumuza göredir; zaman ve mesafe haricinde kalan bir hissimiz var ki, onunla, bütün zıddiyetlerin iç içe olduklarını sezeriz; bence sanatkar hissi budur. Her şeyi chaos halinde, karmakarışık, hazla kederin maverasında, zaman ve mesafenin maverasında hissetmek ve küllü kavramak. Mesela Pirandello her insanda iki zıt şahsiyet kabul ediyor. Bu doğru; fakat çok kaba bir anlayış. Evvela insanda namütenahi şahsiyet imkânları var; bunların köküne ve küllüne kadar gidelim. Bu cesaret zamanımız psikologlarında yoktur. Fakat siz kendinizi kazıyarak bulabilirsiniz.
Dağda gezen türküŞiir
Dedim:
Dere baştan taşar mı oy sevdiğim
Taşar mı da dağı taşı aşar mı
Kalk gidelim sevdalım
Kalk gidelim
Bu can sensiz yaşar mı
Gözlerine dalmışım
“Pekala “dedi. “Filmlerden içim şişti artık. O yaşlı hanımlardan elli kat daha iyi bir oyuncuyum ben ,adam gibi eminim buna - her neyse ,hadi gidelim ,insanlardan nefret edelim biraz…”
Hayat bir yerde kalmak için çok kısa. Ama ne kadar uzağa gidersek gidelim eninde sonunda hepimiz kendimizi başladığımız yerde buluruz.
Telefon tellerine takılan çocuk uçurtmaları gibi vagonun penceresinden sarkan elini çek, ceketinin cebine sok, beni kabullen, kendini yanına al, gidelim.
