NE DEMİŞ ÖZDEMİR ASAF; İmkansızlıkları yaşamak mıdır sevmek, Yoksa severken imkansız mıdır yaşayabilmek? Zor mudur gözlerine bakarken sevgiyi görmek, Yoksa sevgi midir gözlerindeki tek gerçek? Kolay mıdır bir anda vazgeçip gitmek, Yoksa gitmekten vazgeçip sevmek mi gerek. 
Özdemir Asaf'ça
Özdemir Asaf'ça
Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana, dünyada başka türlü hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin…
Sonu mutlu bitmese de kitabı beğendim.
Babasının çalışması için Almanyaya gönderdiği Raif efendinin Avrupaya gitmek hayalleri gerçekleşmişti. Ancak Avrupayı hayallerindeki gibi bulmayan Raif kendine meşguliyet aramaya başlar ve müzeleri, sergileri ve başka gezilecek yerleri keşf eder. Bir gün gazetede gördüğü ama hiç dikkatini çekmeyen serginin yanından geçince içeri girer ve o tabloyla karşılaşır. Böylece her gün o tabloyu izleye bilmek için sergiye gelir.
Tablodaki ressamın onu izlediğinden habersizdir…
Raifin ilk kez yanındayken yaşadığını hiss ettiği Maria ile neredeyse imkansız bir aşk yaşaması kalbimi kırdı. Bazı yerlerde keşke böyle olmasaydı dedim. Ama yine de aralarında yaşananlar çok güzeldi. Gönül isterdi ki mutlu sonla bitsin ama yapacak birşey yok… Zaten çoğunlukla okunan bir kitap olduğu için tavsiye etmeme gerek yok diye düşünüyorum…
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Abartılmış Bir Hikâye
İncelemeye nereden başlasam diye çok düşündüm o yüzden de beni rahatsız eden kısımları tek tek yazmaya karar verdim. Öncelikle yorumumda spoiler olacağını kitabı okumayı düşünen kişilere iletmek isterim. Spoiler almaktan hoşlanmıyorsanız verdiğiniz para ve aldığınız verim eğrisine değmeyecek bir kitap olduğunu bilin yeter.
Ayrıca kitabı 2.5 saat kadar gömdüğüm podcast tadındaki videoma da ulaşmak isterseniz:
Kanal adım: benSülde
Video: youtube.com/watch?v=etQEIw9...
O hâlde başlıyorum:
1) Okurların Tutumu ve Yanlış Hype
Kitaba ve hatta seriye dair bu kadar negatif düşüncelere sahip olmamın başlıca sebebi sanırım yazarın sahip olduğu okurların kitap hakkındaki yorumları. Herhangi bir epik fantastik ya da sağlam temelleri olan fantastik kitaplar okumuş bir okurun bu kitabı ve seriyi bu kadar yücelteceğini düşünmüyorum çünkü serideki normal olaylara bile "çok iyi düşünülmüş, zeka parıltısı hareketler, muazzam kurgulanmış" gibi gerçek dışı olduğunu düşündüğüm yorumlar yapılmış. İlk defa fantastik okumuş olabilecek insanların pohpohlamalarından sonra gaza gelerek okuduğunuzda gerçekten de hüsrana uğrayabilirsiniz, bu yönden baktığınızda yorumların yanıltıcı olduğunu düşünüyorum. Ne ana konusu ne de karakteri açısından yazarın hayranı olan okurların coştuğu kadar bir kitap ya da seri değil.
2) Diyar ve Yaratılan Evren
Olaylar dünyanın içinde gizlenen ama insanlarla sakinleri Alfinleri ayıran bir bariyerin olduğu "Elemental" denen yerde geçiyor. Dünyadaki insanlar için Elemental ve Alfinler birer efsane, inanan da var inanmayan da lakin bunun kitabın başında bize yeterince geçmediğini hissediyorum. Öncelikle hikâye nerede geçtiğine karar vermemiş. Karakterlerin isimleri (Sıla - Ayzer - Sonay vs) gereği hikâyenin başında Nova ve Ayzer'in Türkiye'de bir
İnsan Nedir?Edebiyat
Hadi başlayalım
Sâdi Şirazî 'ye sormuşlar:
- İnsan nedir ?
“Yek katre-i hûnest, sâd hezârân endîşe” demiş…
-Bir damla kan ve bin bir endişe...
Bütün kadim öğretiler aynı emirle başlar. “Kendini Bil” Nosce Te Ipsum’u koca koca harflerle tapınağın kapısına yazılması boşuna olmasa gerek. “İlim ilim bilmektir,!ilim kendini bilmektir” diyen bizim Yunus’un bize vermek istediği bir mesaj olmalı..
İnsan, yani eşref-i mahlukat… yani yaratılanların en şereflisi. Bir alem ki kendi içinde alem.
Her şey bir sözle başladı…Ol dedi ve oldu. Tabiatta her şey amacına uygun hareket ederken amacını bulma tasarrufu insana verildi. Hem de öyle ön hazırlık olmadan “çıkarın kağıtları yazılı yapacağım” diyen bir hoca misali. Bir “ol” la başladı yolculuğu insanın. Öyle belli ki burada misafir olduğu; doğduğu anda bakımı sağlanmazsa mutlak ölecek tek canlı. İki ayak üzerinde durması bir, sene anlamlı cümle kurması bile iki sene alıyor….
Onu hayatta tutan ise “bilinç”. Peki neden oluşuyor bu bilinç. Deneylerden deneyimlerden, yaşanmış tecrübe edilmişliklerden…
Daha çocuk yaşta başlıyor kodlamalara; bu iyi bu kötü, bu tatlı bu acı diye diye kendine bir “ben” inşa ediyor. Kim bu ben ya da ben olduğumu düşündüğüm şey…? Benim geçmişim yaşadıklarım travmalarım acılarım hüzünlerim mutluluklarım sevinçlerim ve ille de alışkanlıklarım… bir bakıma başıma gelen her olayın benim açımdan yorumu. Olay anda oldu bitti, yorumunu attık hafızaya beyin bedava değil mi nede olsa….sonrası mı? Sonrası varsın hayat gelsin bildiği gibi nasıl olsa yorumlarımdan oluşan bir “benim” var artık..
Buraya kadar her şey güzelde mevzu kendimi bilmekten çıktı. Hep aynı olaylar geldi başıma. 7 sinde neysem 70 şinde de o oldum. Hep terkedildim. Hep aldatıldım. Hep hakkım yendi. O hoca bana taktı. Zaten kadınlar
Masumiyet Müzesi
Orhan Pamuk'un sözde ermeni soykırımı ile ilgili olaylarından sonra kendisine mesafeli davranıp kitaplarını okumamıştım fakat kendisi Nobel ödüllü bir yazar olduğu için de okunmazsa olmazdı. Okuduğum ilk kitabı Masumiyet Müzesi oldukça akıcı ve saran bir kitaptı. Kitapta Kemal ve Füsun'un aşkını anlatıyor fakat ben buna aşk diyemeyeceğim buna sadece Kemal'in Füsun'a olan takıntısı olarak bakıyorum. Ayrıca kitapta bakirelik üzerine bu kadar çok durulması bir yerden sonra baymaya başladı bence bu kadar her yere serpiştirilmesine gerek yoktu. Kitapta en beğendiğim şey ise zengin kesim ve fakir kesim arasındaki farkın net betimlenmiş olmasıydı. Kitabın ayrıca kendi adını taşıdığı müzesi de var. Gitmek isteyenler kitabıyla birlikte ücretsiz gidebilir ve 485.sayfada bulunan biletlerine damga bastırabilirler.
Puan vermedi·96 syf.··
Beğendi
·2024 121. kitabı
·28 saatte okudu
·Okunma: 10 Ekim 2024 14:00
Max Frisch'in Sessizliğin Yanıtı adlı eseri, insanın içsel yolculuğunu, bireysel özgürlük arayışını ve varoluşsal anlamı sorgulayan derin bir roman. Hikayenin merkezinde yer alan Balz Leuthold, şehir hayatının rutinlerinden ve toplumsal beklentilerden kaçmak amacıyla İsviçre Alpleri'ne tırmanmaya karar verir. Ancak dağlar, onun için bir kaçıştan çok, kendi benliğiyle yüzleştiği bir mekâna dönüşür. Doğanın sessizliği ve muazzam büyüklüğü, Balz’ı yaşamının anlamını sorgulamaya iter ve içsel çatışmaları gün yüzüne çıkarır.
Roman, Balz’ın dağdaki deneyimlerini anlatırken, bireyin özgürlüğü ile toplumun dayattığı sorumluluklar arasındaki gerilimi işliyor ve şunu sorguluyor:
"Bir kez olsun gençlik hayalini gerçekleştirmesi gerek; eğer gülünç bulunmayacaksa bu hayal, kahramanca bir eylemle gerçekleştirilecek ve yıllardan beri inandığı şey beyhude bir büyüklük budalalığı mıydı nasılsa kendini gösterecek. Bir kez olsun cesaret göstermeli, kahramanca bir eylem mi yoksa ölüm mü? Çünkü katlanamayacağı gibi, katlanmak da istemiyor böyle bir hayata; üstelik vaktiyle kendine bunun sözünü vermişti, sıradan bir insanın hayatı mı - asla ve kat'a!" (s.13)
İki seçenek karşımıza çıkıyor: Ya hayatın kaçınılmaz sıradanlığını kabullenip toplumun dayattığı normlara razı olacağız, ya da hayallerimizin peşinden gitmek için cesaret gösterip, başkalarını incitme riskine rağmen bencil bir tatmin arayışına gireceğiz. Frisch’in karakteri için bu, sıradan bir yaşamı reddetme anına dönüşüyor; bu reddediş, yalnızca sıradanlıktan kaçma çabası değil, aynı zamanda kendine verdiği sözü tutma mücadelesidir.
Balz’ın yolculuğu, doğanın güzelliği ve sessizliği içinde kendini bulma arayışına dönüşmüştür. Bu arayışta karşılaştığı Irene karakteri, kitapta özenle tasvir edilen bir karakterdir. dağcının
