Bazı geceler vardır…
İnsan o gecelerde yalnızca uyuyamaz sanır kendini ama aslında mesele uykusuzluk değildir. Çünkü gözlerini kapatınca gelen şey düşünceler değil, yıllardır içine gömdüğü bütün hislerdir. Gündüzleri insanların arasına karışırken susturabildiği her şey, gece olunca odanın karanlığında yeniden oturur karşısına. Ve insan en çok o zaman anlar; bazı yaralar geçmiyor, sadece sesini kısmayı öğreniyor.
O gece de öyleydi.
Şehrin üstüne ağır bir yağmur çökmüştü. Sokak lambalarının ışıkları ıslak asfaltın üzerinde kırılıp dağılıyor, rüzgâr apartman aralarından geçerken eski bir şarkının unutulmuş melodisi gibi uğulduyordu. Camın kenarında oturuyordu sadece. Elinde soğumuş bir kahve vardı ama saatlerdir bir yudum bile almamıştı. Çünkü bazı geceler insanın boğazından ne su geçiyordu ne kelime.
Karşı apartmanın üçüncü katında sarı bir ışık yanıyordu. Perdenin arkasında gölgeler hareket ediyordu. Bir aileydi muhtemelen. Birileri sofrayı topluyor, biri televizyon izliyor, biri gülüyordu belki.
Ve nedense en çok da bu dokundu içine.
Çünkü insan bazen başkasının mutluluğunu gördüğünde değil, kendisinin ne kadar uzun zamandır huzur hissetmediğini fark ettiğinde üzülüyordu.
Başını cama yasladı.
Cam buz gibiydi.
Bir anda çocukluğu geldi aklına. İnsan bazı gecelerde geçmişi çağırmıyordu aslında; geçmiş kendi gelip oturuyordu içine. Bir koku, bir yağmur sesi, bir sokak lambası… Yetiyordu.
Küçükken yağmuru severdi.
Mahallede elektrikler kesildiğinde korkmak yerine heyecanlanırdı mesela. Mum ışığında oturmanın büyülü bir şey olduğunu düşünürdü. Annesinin mutfaktan gelen sesi dünyanın en güvenli sesi gibi gelirdi ona. O zamanlar hayatın bir gün bu kadar ağırlaşabileceğine inanmıyordu.
Çünkü çocukken insan geleceği bir masal gibi hayal ediyordu.
Büyüyünce özgür
Zeminle temas etmeden bedenimden uçup gitmişti. Hissedebildiğim tek uzvum, şehadet getirmeye geç kalmamak için çırpınan dudaklarımdı.
Gökyüzü bin parçaya bölündü, bin parçanın bini de benim omuzlarıma yıkıldı. Gecenin parça parça ayrılıp tenine battığını hissedebilir mi insan? Ben hissediyorum. Eğer sağ çıkabilirsem, kanayan yaralarımı bile gösterebilirim.
Fakat yıldızlar kanlı yaralarda, gökyüzünde durdukları kadar güzel durmazlar. Parıldamazlar, yakarlar; yol göstermezler, kaybederler..
...
Ve sonunda geçmiş, Arsıl Alaz'a ailesinden geriye yalnızca küçük kız kardeşini bıraktı.
> Fecir, Tan Yeri \2
Reklam
Tesettürlü kızlar anladı ya çok uzatmaya gerek yok :))
Cuma günü Karabük ve Bartın'a yolculuk yaptım ve burda da paylaştım ilk safranbolu yörük köyüne gittiğimizde ben Karadeniz kızlarının taktığı puşiyi alıp taktım ve eve gelene kadar çıkarmadım çünkü çok hoşuma gitmişti dönüşte arkadaşlarım bana mavi yeter çıkar şunu başın ağrımadımı, sıkmıyor mu falan dediler ama hani ben puşinin varlığını hissetmiyorum bile ben bunu dediğimde bizim başımız ağrıdı falan senin nasıl ağrımıyor dediler bende 24 saattir eşarp takıyorum ya hani alışkanlık hissetmiyorum dedim garipsediler yani neyi garipsediler anlamadım ben 24 saat eşarp takabiliyorken siz bir bandana mı takamadınız asıl?
(Perşembe gece 2 de yola çıkıp cuma gece 1de döndüm arkadaşlar 23 saat sürmüş çok sıcaktı ve adam puşi dedi bandana için başka adı varsa bilmiyorum.)
"Berlin müzelerinin birinden çıkıyorduk; dostum orada, yüksek, bronz alınlı, çökmüş solgun yanaklı ve üzgün, fakat bakışları kararlı olan, Rembrandt’ ın, çok sevdiği “Savaşçı”sına veda etmeye gitmişti."
Zorba s.63
Zorba s.63
Vural Aksankur un bildigim kadarı ile ilk basılmış kitabı , daha yeni kitaba başladım
Daha dogrusu sadece kitabı açıp göz gezdiriyordum , ilk sayfalarını okudum ilgimi cekti ,hoşumada gitti ,
Umarım kitabın diger sayfalarında bu şekilde akıcıdır ,
Yıllardır kitap okumaya çalışıyorum Dan Brown un Cehennem kitabının giriş bölümü çok hoşuma gitmişti,
O kitabıda göz gezdiriyordum bir kaç sayfa okuyunca elimden bırakamamıştım ,
Bu kitap da baya ilgimi çekti , okuma sıramda 10 sıradaydı şimdi ilk sırayı aldı ,
Reklam
Reklam