“Üstlerini başlarını parçalamaları, kendilerini yerden yere vurmaları, korku ve çaresizlikle saçlarını başlarını toza bulamaları boşunaydı, yerlere kapanıp yaptıkları küstahlık için Tanrı’dan af dilemeleri de boşunaydı. Tanrı’nın öfkesi ve kini o kadar büyük, o kadar şiddetliydi ki, gürlemesini sadece canlılar değil, mezarlarındaki ölüler de duydu ve ölülerin ruhları ebedi uykularından korkuyla uyandı. Tanrı, bu insanların nankörlüklerine fazlasıyla tahammül etmişti, fakat şimdi tapınağı başlarına yıktığında sevgisinden anlamayanlar öfkesinin şiddetine tanık olacaklardı.”