"Unutulan adını verdiği hikâyesinde tavanarası metaforuyla eşsiz bir anlam alanı sunar okura Oğuz Atay. “Ben tavanarasındayım sevgilim!” diye seslenen adsız kadının bir delikten aşağı doğru
"İdam cezası, kanunlara karşı gelen herkese derhal uygulansa dünyada bu kadar 'insan' olmazdı" bence, çünkü her birey yaşamı süresince en az bir kez kanunlara karşı gelmiştir hafif ya da ağır şekilde. Yanlış mı düşünüyorum?
Eğer kişi sadece bir insanı seviyorsa ve diğer insanlara karşı kayıtsızsa onun sevgisi sevgi değildir, sembiotik bir bağlanma ya da büyüyen bir bencilliktir.Hâlâ insanların çoğu sevgi yaratan şeyin yeti değil, nesne olduğuna inanır.