Okumak çoğu zaman gerçek dünyadan bir kaçış, güvenli bir liman olarak görülür. Peki ya o liman yavaş yavaş bizi kendi içine hapsederse? Carlos María Domínguez'in kısacık ama sarsıcı novellası Kâğıt Ev, tam da bu rahatsız edici ama bir o kadar da büyüleyici sorunun peşine düşüyor.
Hikâye, sarsıcı ve oldukça ironik bir olayla başlıyor: Cambridge sokaklarında yürürken Emily Dickinson okuyan akademisyen Bluma Lennon'un trajik ölümü. Ancak asıl gizem, Bluma'nın ölümünden aylar sonra masasına bırakılan tuhaf bir kargoyla alevleniyor. Paketten Joseph Conrad’ın Gölge Hattı isimli kitabı çıkıyor. Fakat bu sıradan bir kitap değil; üzeri gizemli bir şekilde kurumuş çimento ve harç kalıntılarıyla kaplı.
Bu esrarengiz kitabın nereden geldiğini ve neden bu halde olduğunu bulmak isteyen anlatıcıyla birlikte, kendimizi yirmi binden fazla kitabın hüküm sürdüğü, kelimenin tam anlamıyla "kitaplara adanmış" bir hayatın izini sürerken buluyoruz. Bu hayat, gizemli koleksiyoner Carlos Brauer’e ait.
Kâğıt Ev'in en çarpıcı yönü, okuma tutkusunu sadece romantik bir eylem olarak ele almaması. Yazar, kitap biriktirmenin ve okumanın bir noktadan sonra nasıl tehlikeli ve hayatı ele geçiren bir takıntıya (bibliyofili) dönüşebileceğini usta bir dille işliyor.
Sayfalar ilerledikçe zihnimizde şu soru yankılanıyor: Evlerimizde özenle dizdiğimiz, kokularını içimize çektiğimiz o kitaplar sadece cansız nesneler midir, yoksa bir noktadan sonra kendi kaderimizi çizen canlı varlıklara mı dönüşürler?
"Bir kütüphane inşa etmek, bir hayat inşa etmektir; asla sıradan bir yığın değildir o."
Domínguez, edebiyatı sadece fikirler üzerinden değil, aynı zamanda fiziksel bir nesne olarak "kitap" üzerinden inceliyor. Üstelik bunu yaparken Borges, Cortázar ve Márquez gibi Latin Amerika edebiyatının devlerine de ince
“Kitabı bitirdiğimde kendime sorduğum ilk soru bir insan karşılıksız bir şekilde bu kadar sevebilir mi?
Saplantılı ve karşılıklısız bir aşkı anlatıyor bir kadının tüm hayatını bir erkek için nasıl feda ettiğini ona rağmen bir gölge gibi yaşadığını güzel bir şekilde açıklıyor…Kitap güzel okunabilir..”
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,5bin okunma
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Gölge
Ruhlarla iletişim kurabilen Sierra adlı bir kızın hikayesi. Sanıyorum gereğinden fazla kısa. Sahneler ve karakterler daha ayrıntılı olabilir hikaye daha güzel anlatılabilirdi. Yazar güzel bir konu yakalamış fakat hikaye fazlaca öz olmuş.
Amerikan iç savaşı ve onu izleyen Yeniden Yapılandırma Döneminde geçiyor roman. Güneyli bir çiftlik sahibi olan Gerald ve Ellen O’hara’nın kızı Scarlett O’hara’nın mücadelesini ele alıyor eser. Scarlett güzelliğinin farkında olan, şımarık, gösteriş seven ve bütün erkeklerin kalbini feth eden, gururlu, inatçı ve asla pes etmeyen bir kadındır. Bütün hikaye onun Ashley Wilkes’e aşık olması ya da kendini aşık zannetmesinin etrafında döner durur. Bir anda bütün ülkeyi saran savaş, savaş karşıdında Scarlett’in tutumu, inatçılığı, ayakta kalma mücadelesi, ailesine sahip çıkıp onlara bakmak için elinden geleni yapması, hırsı bitip tükenmeyen tutkuları. Hiç fark etmediği hayatına giren Rhett Butler, ona sığınması, gölge gibi ona sahip çıkması..
Melanie, bu hikayedeki en masum insan bu hayata gelebilecek en iyi en dürüst, kalbinin küçük bir köşesinde bile kötülük geçmeyen masum ve kıymetli bir insan. Hikaye de en çok etkilendiğim kişi.
Ah Scarlett, sana kızsam da bulunduğun konumda ayakta durman, duygudan ziyade mantığınla hareket etmen, savaşın ortasında ve yenilenmenin içinde hayata tutunman herkesin yapamadığı şeyler.. Ama bu kadar bencil oluşun sadece kendini düşünmen,çıkarların için bu kadar kolay insan harcaman aşırı sinir bozucu idi. Ve sonu, bu kadar şeyden sonra böyle bitmesi beni çok üzdü çünkü böyle bir son beklemiyordum yarım kaldı hissiyatı verdi. Scarlett’in her şeyi böyle son anda en sevdiği insanlardan birini kaybetmesi ile farkına varması..
Benim için uzun soluklu bir okuma oldu, çeviri de hatalarda vardı ama almak için araştırdığım da en iyi alacağım çeviri de bu idi doğrusu. Bu eserle de hangi kitap vesilesi ile tanıştım hatırlamıyorum ama okuduğum bir kitapta adı geçtiği için merak ederek aldığım bir eserdi. Kitapların beni farklı bir kitaba
4. Kitap
Stefan... Elena'nın Stefan'ı, şimdi nerede olduğunu tam olarak bilmediği stefan. O aşağılık kitsuneler sadece bazı ip uçları vermişleri ve kocaman bir hiçlik. Damon ve Elena ölüm kapısını aramak için yola çıktıklarında gölgede kalan bazı duygular hareketlenmeye başlamıştı. Elena Damon'ın yüreğindeki çocuğa sarıldığında artık bir çıkmazda olduğunu biliyordu.
Yolculuğa sonradan katılan iki sırdaşla beraber cehennemin kapıları açıldı. Ölümün kapısı açılmıştı açılmasına da, burdan hangi anahtarla çıkacaklardı, nasıl çıkacaklardı. O zavallı kadını -Leydi Ulam'yı- bulmasalar şansları bu kadar yaver gider miyidi? Ölümün pençesinde dans ettikleri balolarda bir anahtar aradılar, stefan'ın ve cehennem'in anahtarını.
Nihayet sona yaklaştıklarında Elena artık Stefan'ın kollarındaydı. Gece karası gözleri unutmuş ve bu yeşil denizde boğulmuştu. Tam giderken beyaz bir tilki ruhtan bir buket geldi. Büyülü bir buket. Ne var ki buket istenen yeri bulmadı ve meraklı birinin eline geçince olanlar oldu. Masum çocukların zihninin ele geçirildiği, kargaşa dolu kasabaya döndüler ama yine çok geçmeden o lanet boyuta gitmeleri gerkecekti.
Marksist Klasikleri Okuma Klavuzu / Komünist Parti Manifestosuİnceleme
Kılavuzun bu bölümü bana şunu gösterdi: Komünist Manifesto sadece barikatlarda haykırılan öfkeli bir miting konuşması ya da geçmişin tozlu sayfalarında kalmış bir bildiri değilmiş. Her cümlesinin ardında, insanlığın makûs talihini değiştirme arzusuyla ilmek ilmek işlenmiş devasa bir felsefi emek ve adanmışlık yatıyor. Kitabı düz bir metin gibi okuyup geçmek yerine bu kılavuzun rehberliğinde satır aralarına sızmak; Marx'ın o genç, hırslı ve dünyayı sarsan zihninin ritmini yakalamamı, neyi neden yazdığını daha derinden hissetmemi sağladı.
Kılavuz sayesinde sayfaları karıştırırken, metnin o en sarsıcı gerçeğiyle yüzleştim:
"Katı olan her şey buharlaşıyor, kutsal olan her şey dünyevileşiyor ve insanlar nihayet yaşamın gerçek koşullarıyla ve kendi türdeşleriyle olan ilişkileriyle soğukkanlılıkla yüzleşmek zorunda kalıyorlar."
Bugünden geriye bakınca, o eski sayfaların sönmeyen bir ateş gibi hâlâ nasıl sıcak kalabildiğini ve bu sözlerin bugünün dünyasını bile nasıl gölge gibi takip ettiğini şimdi çok daha iyi anlıyorum.