Bazı kitaplar “bitti” ama etkisi kalıyor.
Karakterler aklımda, sahneler oynuyor bazen istemsizce.
Tekrar okumak için acele etmiyorum,
çünkü bazı hikâyeler ilk hâliyle, hissettirdikleriyle güzel.
Ama o his var ya…
ara ara yokluyor.
Şanzelize'yi görünce ben de Tarık Tufan'ın Aşıklara Yer Yok'unu gerçekten özlediğimi hissettim şu ân. Kitabı okurken o atmosfere kendimi öyle kaptırmıştım ki, ara ara aklıma geliyor; hâlâ çok canlı okuduklarım. Konusu çok güzeldi. Orhan karakteri vardı, (rûhen/kalben) iyileşmek için gittiği, bulunduğu o mekân okurken beni çok içine çekmişti. Rûhum ara ara öyle bir yerin özlemini çekiyor.. 🍃
Bu kitabını okumamıştım, mutlaka okurum. Sevdiğim yazarların kitaplarını bir çırpıda okumak istemiyorum. Ben zamana yaymak istiyorum:) bir kaç tane yazar bu şekilde benim için. Tarık tufan, Oğuz atay, Fournier, Murakami…