Ve mirastan güzeldir babadan kalma öğüt.Şiir
Peltek vaiz, hani senin cem’atin
Bak öteki bülbül gibi şakıyor
Hele hutbede duruyor saatin
İteklesen bir saniye gitmiyor.
Bir ithaf karşılıyor daha kapağı açar açmaz, “Kıymetli ağabeyim Tuncay Kara için…” Okuyup geçemedim, tararken İbrahim Tenekeci’nin bir konuşmasında denk geldim: “Geçen akşam Tuncay Kara ağabeyimle dertleştik biraz. Birkaç yıldır yaşanan olaylar ve gelişmeler üzerine. Şunu sordu bana: Ne zaman bitecek bu? Cevabını burada vereyim: Ağaç yıkılınca, kuruyunca, kesilince. İyiler pes edince…”
“Şimdi ben öksüz bir kitabeyim bir mezarın başında,” dizesiyle başlıyor eser. Bana çarpıp geçiyor günün kambur kuşları… youtube.com/watch?v=XCRa3yt... Çok az şiir var içinde, az konuşup öz konuşan, fısıldarken sesi dağları aşan bir şair o. Hani derler ya, sesini değil, sözünü yükselten… Azar azar okuyayım dedim, bir de baktım bitmiş. Uzun uzun düşündüm metaforları üzerine, her denememde farklı yerlere gittim. “Çünkü yağmur korkutur bir dağı ancak, yaşamak mı, ne yazık ki ben bilemedim.”
Baba yarısıdır ölüm, götürür bizi parka…
Ölüme ilaç ölümdür, diyordu 
Necip Fazıl Kısakürek 
Bir Adam Yaratmak’ında ve ekliyordu, “Kefenimizden evvel çürüyoruz.” Ölüm değil de ötesinde dem vuruyordu 
Hasan Hüseyin Korkmazgil, “Ölmek bir şey değil doktor, ondan sonrasını düşlemek beter.” Her insan bir parça ölüm taşır, 
Tarık Tufan’a göre. Hepimiz geleceğin müstakbel ölüleriyiz neticede. “İnsanı çürüten ölüm değil hayattır.” Ölüm bir uyanma der, 
Lev Tolstoy, 
Can Yücel’e göre bir eşek şakası, 
Ahmet Hamdi Tanpınar'a göre üzüntünün şifası. Çok başka bakıyor 
Elias Canetti, “Ölüm, sahip olduklarımızın en iyisidir.”
Ölümle başlayıp ölümle bitiyor kitap. Arada yaşıyor muyuz derseniz, yürüyen bir mezarlık olarak. “Ömür geçip gidiyor bari uğrasa bize, uğrasa da kurtulsak yürüyen mezarlıktan.” Hayat iki ölüm arasında kalbimizde hissettiklerimizden ibaret galiba. “Her şeye hâkim oldum, olamadım kalbime.” Bu da hayatın bize cilvesi…
Maden bugün Anneler Günü, kitaptan bir anne şiiri ile bitirelim.
Kabe’den geldi annem ah bembeyaz kokuyor
Ona güzellik katmış meyveleri doyuran
Annem ki babamın ürkek ülkesi
Ve şu yağan yağmurdan
Bile hiçbir korugan
Koruyamaz annemi.
Babamın ürkek ülkesi… “Kuşları ürkütmeden iner akşam, annemin o yorgun parmaklarına.”
Belki çeyrek saatte okuyabileceğiniz, anlam yüklü bir eser. Duygu durumunuza dikkat edin. Ruh halimiz öyle müsait ki ne okusak gözlerden yaş boşalıyor. Huzurla, sevgiyle, kitapla…
Necip Fazıl Kısakürek Bir Adam Yaratmak’ında ve ekliyordu, “Kefenimizden evvel çürüyoruz.” Ölüm değil de ötesinde dem vuruyordu Hasan Hüseyin Korkmazgil, “Ölmek bir şey değil doktor, ondan sonrasını düşlemek beter.” Her insan bir parça ölüm taşır, Tarık Tufan’a göre. Hepimiz geleceğin müstakbel ölüleriyiz neticede. “İnsanı çürüten ölüm değil hayattır.” Ölüm bir uyanma der, Lev Tolstoy, Can Yücel’e göre bir eşek şakası, Ahmet Hamdi Tanpınar'a göre üzüntünün şifası. Çok başka bakıyor Elias Canetti, “Ölüm, sahip olduklarımızın en iyisidir.”
Ölümle başlayıp ölümle bitiyor kitap. Arada yaşıyor muyuz derseniz, yürüyen bir mezarlık olarak. “Ömür geçip gidiyor bari uğrasa bize, uğrasa da kurtulsak yürüyen mezarlıktan.” Hayat iki ölüm arasında kalbimizde hissettiklerimizden ibaret galiba. “Her şeye hâkim oldum, olamadım kalbime.” Bu da hayatın bize cilvesi…
Maden bugün Anneler Günü, kitaptan bir anne şiiri ile bitirelim.
Kabe’den geldi annem ah bembeyaz kokuyor
Ona güzellik katmış meyveleri doyuran
Annem ki babamın ürkek ülkesi
Ve şu yağan yağmurdan
Bile hiçbir korugan
Koruyamaz annemi.
Babamın ürkek ülkesi… “Kuşları ürkütmeden iner akşam, annemin o yorgun parmaklarına.”
Belki çeyrek saatte okuyabileceğiniz, anlam yüklü bir eser. Duygu durumunuza dikkat edin. Ruh halimiz öyle müsait ki ne okusak gözlerden yaş boşalıyor. Huzurla, sevgiyle, kitapla…·
1.932 Gösterim
4 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Her yaptığım şeyde babamın sözleri kulaklarımda …
Kaleminize sağlık yine çok güzel bir inceleme olmuş . Ayrıca anneler günü dateyı için çok Teşekkürler .
İbrahim Tenekeci'yi okumaya başlayınca bırakamıyorum özellikle şiirlerini. Sizin de yazdığınız gibi şiirlerindeki metaforları insanı alıp başka yerlere, başka duygulara götürüyor. Aslında o duygular bizde varmış da farkında değilmişiz gibi...
İbrahim Tenekeci'nin yönetmeliğinde çıkan Muhit dergisini de okumanızı tavsiye ederim. Ben biraz uzak kaldım Muhit'e ama dergi sever biri olarak okuyacağım günleri iple çekiyorum.
Kitabı da en yakın zamanda okuyacağım. 😊
