Şeyma Nur Gezen
@gonluendelusi
&Kitaplar bazen insanlardan daha iyi dost oluyor. Ama hangi kitap bir insanın yerini tutabilir?&
Bulanlar kimlerdir ve kabul etmek nedir?Duygu/Düşünce
En zorlandığım hal: Kabul etmek. Olanı olduğunu gibi almaya dirençliyim. Öyle olmuş işte, buraya gelmişiz, durum ortada. Yok, illa “ama böyle olmaz” diyorum. Değiştirmeye çalışıyorum. Kabul etmekten ödüm kopuyor. “Tamam, böyle” desem benliğimden bir parçayı koparıp atacağım sanki. Kendimi kaybedip bir daha bulamamaktan, deli divane dolanmaktan ürküyorum. Bulmanın yolu tanımaktır. Kendimle tanışlığım biter diye…
Reklam
Perspektif demişken
Ekşide takip ettiğim bir yazarın alıntısını not düşeyim:
“islam sanatlarındaki perspektif yoksunluğunun nedeni, kâbe'nin kıble ve tavaftaki bu çok bakış açılı merkezi konumudur. tavaf edenler, etrafında dolanarak her yeni adımda onu farklı bir yerden farklı bir bakışla görürler. onun bu konumu, insanın kendi bulunduğu yeri merkeze alıp bir noktadan bakarak "perspektif” inşa etmesini engellemiştir. böylece insan durduğu yerden bakarak bir perspektif ve bundan hareketle hakikat bilinci inşa edemeyecek, aksine yürüyüş hâlinde bir temaşayla mücehhez bulunduğu hakikatin bilinciyle "gör"ecektir.”
Divan / GERÇEK DOST VE SAF SEVGİŞiir
Bir insan zoraki arkadaşlık ediyorsa seninle
Bırak onu ve terkettiğine sakın üzülme
Elbet insanlar içinde çok iyileri vardır
Rahat etmek istiyorsan terki daha evlâdır.
Sevgili ne kadar cevrü cefa etse de
Kalp sabreder ve ona dayanır
Her heveslendiğinin kalbi heves etmez ki sana
Sevdiğin her kişi nasıl yârin olmazsa
İnsanın tabiatında yoksa arınmış sevgi
Hayır yoktur zoraki gelen dostlukta.
Dostuna ihanet edenden ne hayır gelir
Sevgiden sonra cefa ne kadar fecidir
Önceki hayatını hiç yaşanmamış sayar
Dün sakladığı sırları yayar etrafa
Şayet içinde
Sözünün eri, insaflı, sadık bir dost bulunmuyorsa
Selâmlar olsun boşaymış dünya.
Sinema filmiSinema
"Bir sinema film, asla -sadece- bir film değildir;
O filmin içindeki her nesne, her karakter ve her diyalog 'tesadüf' değilse ki; değil, bizlere bir şeyler anlatıyor demektir. Kamera kadrajının içine alınanlar ve bu kadrajın dışında bırakılanlar bir kurguyu meydana getirir ve bu kurguya seyirciye bir 'hikaye' sunulur..."
- Ayasofya Dergisi, yıl:1, sayı:5
Sinema / Bülent Özdaman