Ah Feritciğim Ah!!!1000Kitap
Sana yorum yapmadan geçemeyeceğim tabii ki
Ferit Beyciğimin tek yazdığı şiir kitabı. Semiha Hanımcığımda şiirlerine kendi çizimlerini katarak karşılık vermiş sanırım hislerine:)
Romantizm romantizm ben çok gelemiyorum sanırım romantizme:) Hemen duygu durumum değişip kendimi aşk acısı çekiyor moduna girmiş gibi hissediyorum. Ben çok beğendim kitabı gözüm ayrı gönlüm ayrı açıldı. Üstüne çok fazla da konuşulmaz diye düşünüyorum.
Okuyacak olanlara tavsiye edebilirim.
"Hırçın rüzgar gibi geçti Beyhude Ömrüm"
"İnsanoğlu dünyaya niçin gelir?
Herhalde bir bahçe kurmaya gelir.
Bu düşünceyle gülümsüyorum.
Dünya dediğimiz de bir gurbet değil mi?"
İncelememe 69. sayfadan bir alıntı yaparak başlamak istedim. Sahiden de dünya hayatını bir bahçe ile metaforlaştırabilir miyiz? Bence metaforun âlâsı olur. Peygamberimiz de diyordu ya hani; kıyametin kopmasına bir gün bile kalsa elindeki fidanı dik, diye. İşte son gün bile bahçeyi donatmamızı isteyen bir dinimiz var, daha ne olsun.. Üretmenin, emeğin, faydalı olmanın bu denli önem arz etmesine bir bahçeden yola çıkarak varabiliriz. Ya da bir bahçeye doğru yol alarak varabiliriz..
Hikayenin bütününe dönelim. Tam bir Anadolu insanının Anadolu yaşantısından esintileri getirip önüne seriyor. Betimlemeleri kuvvetli olan kitapları ayrı severim. İşte bu konuda güzel hissettirdi Beyhude Ömrüm.. Bir meyve bahçesinde hangi meyvelerin olabileceğini önceden öngörüp meyve tedarikinizi yapmanız tavsiyemdir. Zira bir armut anlatışı var Mustafa Kutlu'nun, o an armut olsa da yesem dedirtir. Kayısıya geldiğimde şükür ki bir koşu meyveyi alıp kitabın başına oturabildim. Kitabı tam bahçenin sefasının sürüleceği yaz günleri okumanızı ayrıca tavsiye ederim. Bu sıcak günlerde okumak ayrı zevkliydi.
Köylerin zamanla terk edilişi tam da hikayede anlatıldığı gibi oluyor. Şahit olduğumuz o uzun süreç hep de böyle akıyor insanların hayatında. Yavaş yavaş, eksile eksile, özlene özlene.. Kaçınılmaz sona gidiliyor kâr mı tam da bilinemeden...
Kitabı sonuyla da çok sevdim. Her kötü son üzmez. Bir tamamlanmışlık olsun yeter ki. Gözün arkada kalmaması belki de huzurların en güzelidir.. Ne ile geçerse ömür, onun esintisi vurmaz mı son kez yüze? Bir ölümün, ayazın içinde sıcak bir gözyaşı ile gelmesine huzur diyebilir miyiz? Pek tabii bence.
Hikaye iki mevsimi
Reklam
Ah Min-el Aşk
Bu haftayı sadece 
Ferit Edgü okuyarak geçirmeme sebep olan o şiir kitabı...
Şiirini hayli sevdim. Açık, sade, anlaşılır ve aynı zmaanda çok katmanlı, derin oluşuyla beni kendine çekti. Doğaya olan tutkusu ise bir bakışta anlaşılıyor. Öyle ki gürül gürül akan bir nehrin yanındaymışçasına hissettiren güçlü şiirleri var(mış).
En sevdiğim alıntılar ise şöyle:
Derin soluyuşlar
Yordu beni.
Benim gönlüm
Bir kaktüsle ulu bir çınar arasında sıkışık
Bir türkü gibisin bende.
Ezgisi dudaklarımda
Sözcükleri unutulmuş.
Bir çırpıntı
gibidir yüreğimde
yazılı adın.
Nicedir yaşamayı
unutmuş
gibi yaşıyorum
Ferit Edgü okuyarak geçirmeme sebep olan o şiir kitabı...
Şiirini hayli sevdim. Açık, sade, anlaşılır ve aynı zmaanda çok katmanlı, derin oluşuyla beni kendine çekti. Doğaya olan tutkusu ise bir bakışta anlaşılıyor. Öyle ki gürül gürül akan bir nehrin yanındaymışçasına hissettiren güçlü şiirleri var(mış).
En sevdiğim alıntılar ise şöyle:
Derin soluyuşlar
Yordu beni.
Benim gönlüm
Bir kaktüsle ulu bir çınar arasında sıkışık
Bir türkü gibisin bende.
Ezgisi dudaklarımda
Sözcükleri unutulmuş.
Bir çırpıntı
gibidir yüreğimde
yazılı adın.
Nicedir yaşamayı
unutmuş
gibi yaşıyorum
Kitabın ilk 5 -10 sayfasında Eyvah dedim içimden bişey çıkmaz bu kitaptan , şişirilmiş geldi yorumlar , ama sonra okudukça okuyasım geldi…içim ısındı , gönlüm huzur buldu, Allah’a sarsılmaz bir imanla sarılınca insan neler oluyor tekrar hatırlamak nasip oldu…Aziz Mahmud Hüdayi hazretlerinin ( Allah ondan razı olsun), Azize’nin sıkışmış ruhuna ve hayatına iyi geldiği gibi bana da iyi geldiğini düşünüyorum…
Puan vermedi·
Beğendi
Çok karmaşık duygularla tamamlamış bulunmaktayım seriyi. Zaman zaman çok öfkelendim Lila ya ve Lenu ya. Bazen tokatlamak istedim'kendine gel artık!' diye, bazen de içim ısındı kalbime koyup saklamak istedim. Zor hayatlar zor karakterler zor tercihler. Ne ak diyebilirim ne kara ikisi içinde. Tam da hayat gibi. Gönlüm Lenu dese bile hayatını kendi istediği gibi yaşayan Lilaydı bana göre. Ah Lenu! Güven artık kendine.
Herkese selam sana hasret...
Bazen bir kitap ne anlatıyor bu diye başlatır, sonra merakta bırakır ya sizi, işte 
Doğu'nun Limanları 'nı tam olarak öyle okudum bende...
Sizlerle kitabın içeriğinden çok bende hissettirdiği duyguları paylaşacağım. Bol miktarda merak bazen acıma, şefkat ve merhamet bazen de hırs ve öfke uyandırdı ben de. Düşünsenize her şeye sahipsiniz ama mutlu değilsiniz hep eksik kalmış bir yanınız var. Bir yanda geçmişte her şeyi beraber yapmış iki farklı ırktan olup dost olmayı başarmış dedeler diğer tarafta kardeşine düşman olup aklınıza gelebilecek her kötülüğü yapmaya cesaret edecek bir kardeş.
Hayat ne kadar garip değil mi... Şurası da çok manidâr en mülayim olması gereken Salim'den beklenirken her şeye baş kaldırması beklenen İsyan'nın rolleri öyle güzel değişmiş ki...
Kitabı okuyanlar diyebilir ki İsyan da gençken isminin hakkını vermiş; ama bence öyle değil. Gençlik hevesiyle herkes her şeye biraz direniyor zaten. Hele de okumak için aileden uzaklaşmak aslında herkesten her şeyden uzaklaşmak için okumak dediği yerde aşikâr zaten bu durum.... Aradaki fark çok belirgin değil mi?
Belki Clara gibi bir aşk çıkacak karşınıza bilemezsiniz ki...
Ya bu uzaklaşma yolunda hayatının aşkını bulmak varsa ancak günü geldiğinde ayrılacağını bilmeden yanyana durmak... Ne acı değil mi...
Kitabın son 30 sayfasında ağladım... Düşünsenize bir çocuğunuz oluyor elinizde O'na dair tek bir fotoğraf var ve siz sadece bir fotoğrafla hayata tutunuyorsunuz sadece hayale belki de.
Birgün o fotoğrafın sahibi gelip buluyor sizi, siz bu sefer gerçeğe tutunuyorsunuz gelir mi gelecek mi, görecek miyim bir daha diye sadece bekliyorsunuz ama gelmiyor...
Ne acı değil mi?
Biraz iç dökme gibi oldu ama şöyle bitireyim...
Nazım Hikmet'in şu dizleri geldi aklıma son anlarda...
Gelememeyi sen anlat,
Gidememeyi ben
Doğu'nun Limanları 'nı tam olarak öyle okudum bende...
Sizlerle kitabın içeriğinden çok bende hissettirdiği duyguları paylaşacağım. Bol miktarda merak bazen acıma, şefkat ve merhamet bazen de hırs ve öfke uyandırdı ben de. Düşünsenize her şeye sahipsiniz ama mutlu değilsiniz hep eksik kalmış bir yanınız var. Bir yanda geçmişte her şeyi beraber yapmış iki farklı ırktan olup dost olmayı başarmış dedeler diğer tarafta kardeşine düşman olup aklınıza gelebilecek her kötülüğü yapmaya cesaret edecek bir kardeş.
Hayat ne kadar garip değil mi... Şurası da çok manidâr en mülayim olması gereken Salim'den beklenirken her şeye baş kaldırması beklenen İsyan'nın rolleri öyle güzel değişmiş ki...
Kitabı okuyanlar diyebilir ki İsyan da gençken isminin hakkını vermiş; ama bence öyle değil. Gençlik hevesiyle herkes her şeye biraz direniyor zaten. Hele de okumak için aileden uzaklaşmak aslında herkesten her şeyden uzaklaşmak için okumak dediği yerde aşikâr zaten bu durum.... Aradaki fark çok belirgin değil mi?
Belki Clara gibi bir aşk çıkacak karşınıza bilemezsiniz ki...
Ya bu uzaklaşma yolunda hayatının aşkını bulmak varsa ancak günü geldiğinde ayrılacağını bilmeden yanyana durmak... Ne acı değil mi...
Kitabın son 30 sayfasında ağladım... Düşünsenize bir çocuğunuz oluyor elinizde O'na dair tek bir fotoğraf var ve siz sadece bir fotoğrafla hayata tutunuyorsunuz sadece hayale belki de.
Birgün o fotoğrafın sahibi gelip buluyor sizi, siz bu sefer gerçeğe tutunuyorsunuz gelir mi gelecek mi, görecek miyim bir daha diye sadece bekliyorsunuz ama gelmiyor...
Ne acı değil mi?
Biraz iç dökme gibi oldu ama şöyle bitireyim...
Nazım Hikmet'in şu dizleri geldi aklıma son anlarda...
Gelememeyi sen anlat,
Gidememeyi benReklam
Reklam