Kitabı keyifle okuyordum ta ki 8. bölüme gelene kadar. Bu bölümde anlatılan William Herines vakasını okurken bi gariplik sezdim ve internette ufak bir araştırma yaptım. Geçenlerde de TLC Suç ve Araştırma kanalında "Rujlu Katil" belgeseline denk gelince kafamdaki taşlar iyice oturdu ve bu incelemeyi yazmak istedim.
Bence Heirens büyük ihtimalle tamamen suçsuz. Çocukcağızı sodyum pentatol (doğruluk serumu dedikleri şey) vererek tam 6 gün boyunca avukatsız sorgulamışlar. Zaten çocuk elektrikli sandalyeden, yani idamdan kurtulmak için en son suçları kabul etmek zorunda kalmış. Olay yerindeki parmak izi mevzusu da baya şaibeli; inceleyen uzmanlar bile ilk defa olay yerinde bu kadar net ve pürüzsüz bir parmak izi gördüklerini söylemişler. Resmen polis gidip izi oraya kendi yerleştirmiş gibi duruyor.
Dahası, Heirens'tan önce cinayeti herşeyiyle itiraf eden başka biri var ama polis adamı resmen görmezden gelmiş. Görgü tanıklarının olay yerinde gördüğü adamın eşkali de Heirens'a zerre benzemiyor. Tamamen o dönemki medyanın ve halkın baskısını azaltmak için, polis işin kolayına kaçıp tüm suçları bu çocuğun üstüne yıkmış. Zaten işlenen 3 cinayetin de yöntemi birbirinden tamamen farklı. Bir katilin aynı dönemde hem bıçaklayıp, hem vurup, hem de profesyonel cerrah gibi ceset parçalaması piskolojik olarak neredeyse imkansız. 3 cinayetin katilinin aynı kişi olma ihtimali bile bu kadar düşükken, Alan Bentham'ın kitabına alabileceği dünya kadar net seri katil varken, Heirens'ı %100 suçluymuş gibi buraya koyması kitabın kalitesine ve araştırmasına hiç yakışmamış. Büyük bir rasyonellik kusuru.
çocukların sosyal bir birey olarak toplumda saygın, nazik ve uyumlu bireyler olarak yetişmesini hedefleyen temel bir kişisel gelişim ve adaptımuaşeret rehberidir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
7/10
2026 148. kitabı
O muydu? 
Stefan Zweig
Zweig okumayı bir daha düşünmüyordum ama "O Muydu?", hem 56 sayfalık yapısı hem de polisiye dokusuyla beni yakaladı ve okuduğum 14. Zweig kitabı oldu. Birkaç saatte su gibi akıp giden bu sıra dışı anlatıda Zweig, bizi İngiliz taşrasına götürüp klasik bir “kim yaptı?” polisiyesi sunuyor. Hikayenin merkezinde ise bir köpek var, insanlar duygularını kelimelerle gizlerken, hayvanlar gözleriyle konuşur. Kitapta aşırı sevginin açtığı felaket insanı sarsarken akıllara şu soru geliyor. Okurken hepimiz "bebeği sevgiden mahrum kalan köpek öldürdü" diyoruz ama anlatıcının şizofren olduğunu düşünmek yanlış mı? Görgü tanığı kadın, yaşadığı dehşetin travmasıyla suçu masum bir hayvana yıkmış olamaz mı? Zweig ucu açık bırakıp gizemi tamamen bize sunmuştur. Kitap bittiğinde hem kitap, hem biz sahiden elimizde olmadan soruyoruz: 'O muydu?'
Uzun zamandır @koridoryayinlari nın #psikolojikgerilim kitaplarını okumuyordum. Bu kitapla birlikte o heyecanı nasıl özlediğimi fark ettim. Bir kitapta kaç kere ters köşe yapılabilir? #linwoodbarclay bunu son sayfaya kadar yapmış neredeyse. kimi tutsam elimde kaldı desem yeridir. İhanetler, itiraflar, tehditler, yalan ifadeler, korkular ve müthiş bir beyin fırtınası. Hepsi kendi çapında dedektif maaşallah.
Ben konuya giriş yapayım, gerisini siz getirirsiniz arzu ederseniz. Yan komşunuz tanınmış bir avukat. Eşi ve oğluyla birlikte evlerinde ölü bulunuyorlar. Sizin hayatınızı zehir eden kısım bundan sonra başlıyor. Çünkü komşunuzun evinin yakınındaki posta kutusu size ait. Belki de katil ya da katiller yanlışlıkla o eve gitmişlerdir ya da oğlunuz yanlışlıkla o evde olup görgü tanığı olmuştur. Belki sizin parmağınız vardır bu işte ya karınızın sırları şahsen ben polis dışında herkesten şüphelendim :)
Kısacası benim için keyifli bir okumaydı, sanırım bir süre daha hızlı akan kitaplarla devam edeceğim...
Keyifli okumalarınız daim olsun...
ölüm yolculuğu
Kitabı tasvir ederken ölüm yolculuğu demek istedim, çünkü Tolstoy bu eserinde yaşamı değil; hepimizin telaffuz etmekten hatta çoğu zaman düşünmekten kaçındığı ölümü konuşuyor. Öncelikle kitabı okumanın cesaret istediğini söylemeliyim, kitap çok çarpıcı bir şekilde ölüme giden yolda bir hastanın iç çekişlerini, tüm hayatını yeniden gözden geçirişini, yapamadıklarıyla yüzleşmelerini anlatıyor.
Karakterimiz Ivan İlyiç, toplumun ahlak ve görgü kurallarına tamamıyla uyarak yaşamını sürdürmüş bir sorgu yargıcıdır. Yazar, karakterin oldukça sıradan bir hayatı olduğunu satır aralarında sıklıkla vurguluyor. Sıradan hayatına renk katmak için kâğıt oyunları oynayan bir karakter Ivan. Evliliğini kurallara göre yapmış, yine o kurallara göre çocuk ve aile hayatını kurmuş. Yazar bize kitapta kurgulanmış ve planlanmış bir hayat sürmenin pişmanlığı ile hayatın son düzlüğünde karşı karşıya gelen Ivan üzerinden aslında hayatı anlamlandırmanın önemini gösteriyor. Ivan, insana yaşadığını hissettiren öfke, gözyaşı gibi insani duyguları ölüm döşeğinde yaşıyor ve giderken gitmek istemediğini görüyoruz. Çünkü belki de ölüme giden o yolda bütün o fiziksel ağrılarına rağmen insani özelliklerini gösterebiliyor. Ivan, aslında günümüz toplumunda “oku,mezun ol,iş bul,evlen,çocuk yap,emekli ol” şeklinde bize dayatılan yaşam sıralamasının peşinden yürümüş insanların hazin sonunu temsil ediyor. Hayatın içinde hata yapmaktan kaçmak, bir nevi yaşamaktan da kaçmaya çıkıyor. Robotlaştırıp tekdüzeleştirdiğimiz hayatta kurallara uymak adına, dışlanmamak ve topluluk içinde amiyane tabirle “sırıtmamak” adına verdiğimiz bu mücadeleye peki değiyor mu?
Evleniyorsun, hasta düşünce eşinin gözünde tüm çekiciliğini kaybediyorsun, çocuk yapıyorsun yaşlanınca seni hayatta tutmaya çabalamak yerine varlığını bir yük
Hercule Poirot sonunda güzel bir tatil için Kaçakçılar Adasındaki otele gider. Orası her müşteriyi kabul etmeyen bir yerdir. Poirot ayağının tozuyla çeker gibi cinayet vakası çeker tabii. Gökkuşağı gibi renk renk konukların olduğu otel en dikkat çeken kişi; ünlü aktris Arlena Stuart'tır. Kadın herkesin bi kez daha bakmak isteyeceği bi auraya, güzelliğe sahiptir. Eşi, üvey kızları Linda ile güzel bi tatil yaparken Peri Koyunda ölü bulunmasıyla cennet gibi yer cehenneme döner. Poirot, polislerle olayı inceler fakat bu olay tam bi çıkmaza girer her defasında çünkü suçlanacak kimse yoktur. İlk olarak kadının eşinden şüphelenmektedir. Çünkü kadın kocasını başka erkeklerle aldatıyordur hatta otele görüştüğü Patrick ve onun eşi Christine gelmiştir. Tanıklar ve olayın seyri katilin eşi olmadığını gösterir. Kadının sevgilisi Patrick ise o cinayet saatinde herkesin olduğu plajdadır. Kocasının Arlena ile kendisini aldattığını düşünen Christine ise o sırada başka koydadır ve yanında bir şahidi vardır. Peki kim kadını boğarak öldürmüştür? Herkesin bor görgü tanığı olduğu olayda bi kaç ipucu vardır. Bi cam şişe, banyo suyunu sesi, eski iki cinayet ki bu cinayetlerden bir tanesi olaya resmen ışık tutmaktadır. Yine Poirot usta zekasıyla ipuçlarını birleştirip eski parçalarını yerlerine koyduğu zaman cinayetin neden ve kimin işlediğini öğrendiğimde şoka girdim ve 'Vay be,' demekten kendimi alamadım şüphelendiğim kişilerden çıktı ama bunun amacı çok farklıymış. Sevgili yazarımız bizi her defasında soluksuz okutup şok ediyor. Mutlaka okuyun!️
