selim koç
@grabowski
Hiçbir zaman Alman işgali altında olduğu kadar
özgür değildik. Bütün haklarımızı ve en başta konuşma
hakkımızı kaybetmiştik. Her gün yüzümüze savrulan
hakaretler karşısında susmak zorundaydık. İşçi
olarak, Yahudi olarak, politik mahpus olarak, yığınlarla
sürgün ediliyorduk. Sokak duvarlarında, gazetelerde,
sinema perdesinde, ezicilerimizin bize
vermek istedikleri o pis tatsız yüzü buluyorduk. Bütün
bunlar yüzünden üzgündük. Nazi zehiri düşüncemize
kadar işlediği için her doğru düşünce kazandığımız
bir zaferdi. Amansız bir polis gücü bizi susmaya
zorladığı için her söz bir ilke bildirisi kadar
değerli oluyordu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Dünyada her toplumun varlığının değeri, özgürlük ve bağımsızlık hakkı, sahip olduğu ve yapacağı uygarlıkla orantılıdır. Uygar eserler meydana getirmek yeteneğinden yoksun olan toplumlar, özgürlük ve bağımsızlıklarından yoksun edilmeye mahkumdurlar. Uygarlık yolunda yürümek ve başarı kazanmak hayat şartıdır.
ÇÖLDE GİZLİ BEZGİNLER
bir çiçek bahçesinde geceye durgun kalışın yagmur sıcağı gibi öptüm sonsuz gidişinden. saçlarının seyriyle seni
yolları aşklara davul çalıp çağrılmış yalnızlarla dolduran akreplerdir duygunun. karanlık ordulara güneşsiz sokulan
bunlar canlanınca ne ateş kirli taşlar ne böcek
şakakların sıcağında kuytu bir ses büzülüp ölecek
sabahsız kuşlara koşarsa durur mu evreni omuzlarında
bahar şenlikleriyle. sürdüren ellerini yangın borularında
şaşkınlıkla başladı bu atlar bu savaşlar insan buluşlarından
burda biter düğün. gidilir mi evin soğuğuna çölün sıcağından
gemilerimiz saklanır.ağzımızda bir aşk kaçışı vardır buluşmaların saplandık tadına.durduk alnında yüreğe vuruşların
yollar sellere gider. açılır parklar artık kuşlar dağılır
bir aşkı gözyaşlarıyla bulvara çağirmak hiç keseye mi kalır
çizildi yalnızlar. senin gelişin ne de süvari köprünün diplerinde geçer üstümüzden yağmur alan donanmalar. kürek sesleriyle
koşu bitince aşk bir yorulmadır kaçılmaz kırbacından
sayılır günü geçmiş anlar boşalan hangi tüfeğin arkasından
oturur iki bakış ormanından gerilip bir masayı kollar
uzayıp uzaya giden akrebe katlanıp zincire gelmeyen yolcular
bu bizim sesimiz denizlere ateş gibi eller açılır ortasından
su konuşmaz toplanmaz kuşlar. Ne kazandık yaşamamızdan
VERA'YA
Bir ağaç var içimde
fidesini getirmişim güneşten.
Salınır yaprakları ate§ balıklar gibi
yemişleri kuşlar gibi ÖtÜşÜr.
Yolcular füzelerden
çoktan indi içimdeki yıldıza.
Düşümde işittiğim dille konuşuyorlar,
komuta, böbürlenme, yalvarıp yakarına yok.
İçimde ak bir yol var.
Karıncalar buğday taneleriyle
bayram çığlıklarıyla kamyonlar gelir geçer
ama yasak, geçemez cenaze arabası.
İçimde mis kokulu
kızıl bir gül gibi duruyor zaman.
Ama bugün cumaymış, yarın cumartesiymiş,
çoğum gitmiş de azım kalmış, umurumda değil.
Kanun tarafından
mahkum edilmiş ve ırkçı baskılar yüzünden eğitim
görmemiş bir insanın, kendi hayatının söz konusu olduğu
yerde söz sahibi olmaması çok tuhaf bir durumdur. Kanun beyazların
kanunudur tabii, onu istedikleri gibi yorumlamak da
onların hakkıdır ve zenciler, beyazlar gibi konuşamadıkları
için kanun önünde kendilerini savunmaya muktedir değillerdir
