Hayatımda ilk defa yanımda tek bir insan yoktu ve sanki, geçmişteki hayatımın uzun yılları boyunca birikmiş katmanları içimden boşaltıyordum. Orada kendi çıplak benliğimle yüzleşmiş ve gördüğüm şeyleri en küçük ayrıntılarına kadar irdelemeye başlamıştım.
"Gizin kökü şimdidedir; şimdiye dikkat edecek olursan, onu iyileştirebilirsin. Ve şimdiyi iyileştirebilirsen, daha sonra gelecek olan da iyi olacaktır."
Mesela neden senin odanda duran, sen sandalyende ya da çalışma masanda otururken, uzanırken, ya da uyurken, seni bütünüyle gören mutlu bir dolap değilim? Neden değilim?