Boşanma sonrası hayata gülümsemek
Hayat bazen planladığınız rotadan saptığında, karşınıza çıkan en beklenmedik 'ikramiye' aslında kendinizi yeniden keşfetme sürecinizdir. Jackie Pilossoph, boşanma ve sonrası süreci o kadar doğal, akıcı ve yer yer kahkahalar attıran bir dille anlatmış ki, kitabın içine girmemek elde değil.
'Aşka mı teslim olmalı, yoksa kendi yolunu mu çizmeli?' sorusu, sadece romantik bir ikilem değil, aynı zamanda karakterlerin olgunlaşma sınavı. Eğer kendinizi iyi hissettirecek, yer yer absürt, yer yer çok gerçekçi bir romantik komedi arıyorsanız, bu kitap tam bir başucu eseri. Karakterlerin o bitmek bilmeyen yaşam enerjisi ve düştükleri komik durumlar, size hayatın her şeye rağmen devam ettiğini hatırlatıyor
Bazı kitaplar vardır;inceliği ile göz korkutmaz ama bıraktığı hissin derinliği sayfalarca süren romanlara taş çıkartır.Yazarın bu zarif eseri tam olarak öyleydi benim için. Elime almamla, o son sayfayı çevirmem bir oldu. Yanımdaki bir fincan kahvenin ya da bitki çayının sıcaklığı eşliğinde, adeta tek bir solukta akıp gitti zaman.
Hikaye, Paris’in loş ve kalabalık bir sokağında, hayatın erken yaşta yükünü omuzlamış küçük bir çocuk olan Momo ile mahallenin Arap bakkalı Mösyö İbrahim’in yollarının kesişmesini anlatıyor. Ama bu sadece iki farklı insanın karşılaşması değil; yalnızlığın, bilgeliğin, dostluğun ve önyargısız sevginin hikayesi. Çok samimi idi. Mösyö İbrahim... Sokağın köşesinde, dükkanında sessizce oturan ama dünyaya ve insana dair her şeyi o dingin bakışlarında taşıyan o muazzam karakter. Momo’ya sadece hayatta kalmayı değil; gülümsemeyi, affetmeyi, paranın satın alamayacağı o gerçek zenginliği öğretirken aslında okuyucuya da çok nazik bir ayna tutuyor. Kuran’ın çiçekleri arasından süzülüp gelen o bilgece felsefe, hiçbir dogmaya takılmadan, sadece "insan" olmanın ve sevmenin dilini konuşuyor.
“Gülümsemek mutluluk getirir Momo, mutlu olduğun için gülümsemezsin."
Kitap bittiğinde, içimde hem buruk bir hüzün hem de çok eski ve güvenli bir dosta sarılmışım gibi bir huzur kaldı. Bazen uzatmadan kısa ve öz kitaplar vardır bende yerleri her daim ayrıdır. Hayatın koşturmacası ve gürültüsü arasında, insanlığa dair umudunuzu tazelemek, ruhunuza sakin bir mola verdirmek isterseniz bu kitaba mutlaka bir şans verin. Bir oturuşta bitecek ama kalbinizdeki yankısı çok uzun süre devam edecek. Keyifli okumalar dilerim.
Sonunda bitirdim. Farkındalık kazandıran kişisel gelişim kitabı niteliğinde güzel bir kitaptı. Tek seferde değilde duraksayarak okunmasını özümsenerek ilerlenmesini tavsiye ederim.
Aldığım bir iki not:
• Her gün uyumadan önceki son on dakika, uykunun kalitesini doğrudan etkiler. Aynı şekilde, uyandıktan sonraki ilk on dakika da günün geri kalanının nasıl geçeceğini belirler. Bu yüzden gece yatmadan önce o gün yaptıklarını gözden geçirmek, sabah ise yapacaklarını zihninde netleştirmek hayat kalitesini artıran önemli bir alışkanlıktır.
• Gülmek bir lüks değil, ihtiyaçtır. Her gün kendine küçük de olsa bir gülümseme alanı açmak ruh halini olumlu yönde etkiler. Hiçbir sebep yokmuş gibi hissetsen bile aynaya bakıp gülümsemek bile iyi hissetmek için yeterli olabilir.
• Sabah erken kalkıp kısa bir yürüyüş yapmak, çoğu zaman fazladan uyumaktan daha faydalıdır. Güne hareketle başlamak hem bedeni hem de zihni canlandırır.
• Kitapta yer alan etkileyici benzetmelerden biri de bisiklet tekerleği üzerinden yapılır: Bir lastik doğru şekilde şişirildiğinde seni istediğin yere kolayca götürebilir. Ancak küçük sızıntılar varsa zamanla iner ve yolculuk yarıda kalır. Zihin de aynı şekilde çalışır. Kaygılar ve gereksiz düşünceler, tıpkı o lastikten kaçan hava gibi zihinsel enerjiyi tüketir. Bunun sonucunda yaratıcılık, iyimserlik ve motivasyon giderek azalır; kişi kendini tükenmiş hisseder.
Esma 04 
Ferrari'sini Satan Bilge 
Robin Sharma
Esma 04 Ferrari'sini Satan Bilge Robin Sharma
Sevgili Tanrı, bana bu kitabı okuttuğun için sana teşekkür ederimAlıntı
Bu kitap sadece bir "hasta çocuk" hikayesi değil; varoluşun, zamanın ve kabullenişin en yalın manifestosu.
Kitapta beni en çok sarsan şey, yetişkinlerin dünyasındaki o aciz korkaklık oldu. Oscar’ın lösemi hastası olduğunu bilen doktorlar ve ebeveynleri, ölümün gölgesinden kaçmak için maskeler takarken; gerçeği Oscar’ın yüzüne bir tokat gibi çarpmayan ama ondan gizlemeyen tek kişi Pembeli Melek (Mamie-Rose) oluyor.
Pembeli Melek’in icat ettiği "her günü 10 yıl sayma" oyunu, edebi açıdan muazzam bir metafor. Oscar’ın 12 günde ergenlik sancılarını, aşkı, evliliği, orta yaş krizlerini ve nihayetinde yaşlılığın getirdiği o dingin bilgeliği yaşamasını okumak büyüleyiciydi. Yazar, zamanın biyolojik bir akıştan ibaret olmadığını, asıl meselenin o ana ne kadar "anlam" sığdırdığımız olduğunu muazzam bir hafiflikle anlatıyor.
Ve Oscar’ın Tanrı’ya yazdığı mektuplar, sığınacak bir liman arayışından ziyade, yaşamla girilen bir hesaplaşma gibi. İçinde ne bir dinsel dogma ne de sahte bir teslimiyet var. Sadece bir çocuğun en yalın haliyle yönelttiği sorular, öfkeler ve en nihayetinde bulduğu o içsel huzur var. "Her gün dünyaya sanki ilk kez görüyormuşsun gibi bak!" öğretisi, kitabın kalbime kazınan en büyük cümlesi oldu.
Bu kitap, acıdan beslenen bir edebiyat yapmıyor; aksine acının içindeki o kaçınılmaz güzelliği ve yaşam mucizesini doğuruyor. Ağlamak ile gülümsemek arasındaki o ince çizgide yürürken, kendi hayatımın "10 yıllık" dilimlerini nasıl harcadığımı sorguladım. Oscar ve Pembeli Melek, kütüphanemin bir köşesinde değil, bundan sonra hayata baktığım her pencerede benimle yaşayacak
Çocuk, Köstebek, Tilki ve At’ı alıp bazen-ekseriyetle üzgünken- çizimlerine öylece bakmak, bakmak, bakmak isterdim; ancak kitabevinde fiyatını öğrenince onu sakince yerine bıraktım:) ve e-kitap olarak okumaya karar verdim.
Aslında daha etraflı bir hikâye beklerken, olay örgüsü, kurgu ya da sürükleyici bir anlatı barındırmayan, bolca çizimlerden oluşan bir kitapla karşılaşınca bir miktar şaşırdım. Kısa, düşündürücü tatlış özlü sözlerden ve sıcacık çizimlerden oluşuyor. Bu yüzden de çarçabuk bitti.
Benim için hayatımı değiştiren bir kitap olmamakla birlikte insanın zaman zaman kafa dağıtmak, bazı cümleleri üzerinde düşünmek ve çizimlerine bakıp gülümsemek isteyeceği türden samimi bir ekitap oldu. Özellikle yorucu dönemde kısa bir nefes alma hissiyatı vermesi açısından hoşuma gitti.
Bazı notlarım aşağıdaki gibidir:
İntihar ürünleri temin ve tedarik eden dükkan sahipleri de intiharı düşünür ancak aileden birinin intiharı halinde hizmet akamete uğrayacaktır dolayısıyla intihar bu aile için düşünülemez ve tatbik edilemez bir eylemdir.
"Ölümünüzü başaracaksınız..." Başarılabilecek son şey ölümdür insan için...ancak İngilizce'de örneğin ölmek de doğmak gibi "passive", yani edilgen bir eylemdir.
İngilizce yazılan incelemelere baktığımda kaosa sürüklenmiş dünyada insanların intiharı bir çıkış yolu olarak benimsemeleri ne atıf yapıldığını gördüm. İntihar kelimesinin özellikle tercih edildiğini çünkü ölüm ile intihar arkasındaki sınırın insan iradesine bağlandığını, hayatında hiçbir şeyi başaramamış insana bir başarı alanı tanındığını görmemek kabil değildi.
deliberate killing of oneself," from Modern Latin suicidium "suicide," from Latin sui "of oneself" (genitive of se "self"), from PIE *s(u)w-o- "one's own," from root *s(w)e- (see idiom) + -cidium "a killing," from caedere "to slay" (from PIE root *kae-id- "to strike").
Etimolojik sözlükte karışma çıkan ilk açıklama bu. İnsanın belirli bir kasıt ile kendini öldürmesi. (Bir mesaj bırakmak, güçlü olduğunu ispatlamak vb) Kelime kökünde saklı bir 'kendilik' var. İntihar kişinin kendisine yönelik bir eylemi ve bunu kazaen değil kasten yapması gerekiyor. Yani irade şart. Satırları aşağı kaydırdıkça 'sane" kelimesi ile karşılaşıyorum. Akıl...insane ise delilik...demek ki aklın yerinde olması gerekiyor bu eylemin gerçekleştiği sırada. Diğer yandan 'commit suicide' şeklinde kullanılıyor kelime, yani uygulanıyor, gerçekleştiriliyor...
(Bir paragraf 'çünkü' ile başlamaz ama...) Çünkü terminolojide intihar ve intihara teşebbüs ayrı ayrı ele alınıyor. İngilizce inceleme yazısında da başarıya ulaşamayan
