"Hiçbir şeyin sonu değil sevgilim. Hayat böyle bir şey. Kalp atışlarını düşün, hani hastanelerde monitöre bağlarlar ya... o iniş çıkışları getir gözünün önüne. Hayat da öyle işte. O monitörde biteviye tek çizgi ne demek biliyorsun. Atıyor işte kalbin, bir iniş, bir çıkış. Burası iniş. Bunun çıkışı var daha..."
Güvenli bağlanma bir biçimde, var olduğu biçimde kabulünü de getirir. Olduğu gibi kabul edilen bebek, ihtiyaçlarından ya da kim olduğundan dolayı suçluluk duygusu yaşamaz. Var olduğu haliyle sevilmeye değer olduğunu, önemli olduğunu önemsendiğini, ihtiyaçlarını karşılamak, ona bakım vermek konusunda birilerinin onun yanında olduğunu, dolayısıyla ihtiyaçlarının da önemli olduğunu ve bu ihtiyaçları karşılamanın, ona bakım vermenin gerekli ve önemli olduğunu deneyimleme fırsatı bulur.