İrem Şeyma Aydemir
@guys
eskiler ağlayana, söyleyene, söylenene inanmazmış, acının sükutuna ve dile gelmezliğine inanç tammış.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
inananlar aslında o kadar azdır ki onların adımlarını seslerini duyamazsın, onlar inandıklarını bile bağırarak söylemezler incir yaprağına konuşurlar, limonun kabuğuna sıvanırlar, bir rayiha alırlar...
insanın aptalı inananın bazısını inançlı zanneder, halbuki iman bu kadar inanmamak bunda teselli bulmamaktır, teselli bir daha böyle bir şeyle karşı karşıya iç içe gelmemenin gayretidir sadece. insanın aptalı inanmayan ve inanan olarak ikiye ayrılır, ikisi de dünyanın en kirli leşi gibi sade yiyip içtiğine arkada bıraktığına inanır aslında, ikisi de birbirinin aynısıdır ikisi de Allahın belasıdır ...
-bitse ne olur,
bitmese ne? -
