Ne gam! Bu dünyada nasibim olan
Pay dünyanın en küçük payıymış,
Bir dakkalık nefretle unutulan
O sevda yıllarıymış!
Terkedilmişler bile benden mutlu
Diye yakınmıyorum güzelim,
Beni asıl üzen, senin üzülmen
Yazgıma şu gelip geçici benim.
Yıllar önceydi, yıllar yıllar önce,
Deniz kıyısındaki
O diyarda bir genç kız yaşıyordu
Bilirsiniz adını, ANNABEL LEE;
Düşünmezdi hiçbir şey benim olmaktan başka,
Sevmekten başka beni.
Ben çocuktum o çocuk o deniz ülkesinde
Sevdik birbirimizi
Aşktan büyük daha özge bir aşkla
Ben ve canım Annabel Lee –
Bir sevda ki gökte uçan melekler
Kıskanırlardı bizi.
Ve bu yüzden yıllar ve yıllar önce
Deniz kıyısındaki
O diyarda soğuk bir rüzgâr esti buluttan
Dondu canım Annabel Lee
Soyluydu, hanedandan biri gelip götürdü,
Bırakıp gitti beni
Bir mezara gömdüler o diyarda
Deniz kıyısındaki.
Pek hoşnut değillerdi sanki gökte melekler,
Kıskanmışlar mıydı onu ve beni; –
Evet! Buydu nedeni (herkes bilir yaşayan o diyarda
Deniz kıyısındaki)
Bu yüzden esti gece o dondurucu rüzgâr
Böyle öldü Annabel Lee.
Aşkımız uzak aşktan güçlüydü, ötekiler
Bizden yaşça ileri –
Bizden başça ileri –
Niceleri; ne gökteki melekler,
Her şeyi öldürüyorlar. Eskinin bütün güzelliklerini öldürüyorlar.
Hoyratça acımasızca barbarca.…
Birileri çıksa da dünyayı insanlardan kurtarsa, birileri çıksa da şu güzelim yeryüzünü elimizden alsa.