Birçok insanın "ilahi aşk","doğa aşkı","insani aşk" gibi türlere ayırarak tanımlamaya çalıştıklarını görüyorum. Bence aşk bir bütündür. Bunların hepsi, gerçekte yaşıyor olmaktan kaynaklanan büyük coşkunun yansımasıdır. Nisan yağmurunun altında sırılsıklam yürümekten hoşlanmayan bir insan aşık olabilir mi? Sonbaharda sararmış yapraklarıyla titreyip duran ağaçların arasından geçip giden göçmen kuşlara bakmayan bir insan aşık olabilir mi? Okyanusta bir damla olmanın alçak gönüllülüğüyle davranmayan,kendini dünyanın merkezi zanneden bir insan aşık olabilir mi? Bence olamaz. Aşk, gerçekte var olmaktan, yaşıyor olmaktan kaynaklanan büyük coşkudur.
Ama nihayetinde sabırlı olmak, zamanı zamana bırakmak gerekir . Şunu kesin bir şekilde öğrenmiş olmamız gerekir ki,yazgı bir yere varmadan önce çok dönüp dolaşır.
Eğer iyiliğin bir nedeni varsa o artık iyilik değildir eğer iyiliğin bir sonucu yani bir ödülü varsa yine iyilik değildir .Demek ki iyilik neden ve sonuç zinciri dışındadır