Haddsiz
@haddsiz
Okuduklarımın zihnimde açtığı patikaları not düşüyorum.
Yüksek Lisans
19 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Okumadan yapılan beğenilere karşıyım :)·125 syf.·
kitapmood çok zarifsin ✨
7/10
2026 43. kitabı
“İnsan, aklıyla övünür; ama en çok deliliğiyle yaşar.”
İnsan, akıllı olmaya çalıştıkça kendine ağır bir yük bindiriyor.
Kitap alışılmışın dışında başlıyor.Anlatıcı, bir insan değil, “Delilik” kavramının kendisidir. Delilik sahneye çıkar ve kendini över. Ama bu övgü aslında topluma yönelik ince bir alaydır.
Kitap boyunca Delilik’in sesiyle ilerlerken, toplumun farklı kesimlerine yöneltilen eleştirilerle karşılaşıyoruz. Yöneticilerden akademisyenlere, din adamlarından sıradan insanlara kadar herkes bu eleştirinin bir parçası oluyor. Özellikle insanların kendilerini olduğundan daha önemli görmesi, kusurlarını fark etmemesi ve yüzeysel değerlerle yetinmesi dikkat çekici bir şekilde ortaya konuluyor.
Aşk ve günlük yaşam üzerine yapılan tespitler de insanın doğasına dair güçlü bir bakış sunuyor. İnsan çoğu zaman mantığıyla değil, duygularıyla hareket ediyor; hatta en çok güvendiği anlarda bile yanılgıların içinde olabiliyor.
Kitapta “kadınlar” hakkında yapılan bazı yorumlar ise beni rahatsız eden noktalardan biri oldu. Dönemin bakış açısını yansıttığını düşünsem de, bu kısmı okurken metne mesafe koyduğumu fark ettim. Bu yönüyle kitabın her bölümünden aynı ölçüde etkilendiğimi söyleyemem.
Kitabın ilerleyen bölümlerinde anlatı daha derin bir noktaya ulaşıyor. Gerçek bilgelik kavramı sorgulanırken, dünyaya fazla bağlanmayan, sade ve içten bir yaşamın değeri vurgulanıyor. Bu noktada, toplumun “akıllı” olarak tanımladığı birçok davranışın aslında yüzeysel olduğu düşüncesi öne çıkıyor.
Benim için bu kitap, insanın kendine ve çevresine farklı bir gözle bakmasını sağlayan, sade ama etkili bir metin oldu. Ancak bazı bölümlerine, özellikle kadınlar hakkındaki yaklaşımına, mesafeli kaldığımı da açıkça söyleyebilirim.
Alın size mizah olmadan,tarzımın dışına çıktığım bir
Haddsiz isimli okura yanıt verildi
Haddsiz
kitapmood çok zarifsin ✨Reklam
Okumadan yapılan beğenilere karşıyım :)·125 syf.·
7/10
2026 43. kitabı
“İnsan, aklıyla övünür; ama en çok deliliğiyle yaşar.”
İnsan, akıllı olmaya çalıştıkça kendine ağır bir yük bindiriyor.
Kitap alışılmışın dışında başlıyor.Anlatıcı, bir insan değil, “Delilik” kavramının kendisidir. Delilik sahneye çıkar ve kendini över. Ama bu övgü aslında topluma yönelik ince bir alaydır.
Kitap boyunca Delilik’in sesiyle ilerlerken, toplumun farklı kesimlerine yöneltilen eleştirilerle karşılaşıyoruz. Yöneticilerden akademisyenlere, din adamlarından sıradan insanlara kadar herkes bu eleştirinin bir parçası oluyor. Özellikle insanların kendilerini olduğundan daha önemli görmesi, kusurlarını fark etmemesi ve yüzeysel değerlerle yetinmesi dikkat çekici bir şekilde ortaya konuluyor.
Aşk ve günlük yaşam üzerine yapılan tespitler de insanın doğasına dair güçlü bir bakış sunuyor. İnsan çoğu zaman mantığıyla değil, duygularıyla hareket ediyor; hatta en çok güvendiği anlarda bile yanılgıların içinde olabiliyor.
Kitapta “kadınlar” hakkında yapılan bazı yorumlar ise beni rahatsız eden noktalardan biri oldu. Dönemin bakış açısını yansıttığını düşünsem de, bu kısmı okurken metne mesafe koyduğumu fark ettim. Bu yönüyle kitabın her bölümünden aynı ölçüde etkilendiğimi söyleyemem.
Kitabın ilerleyen bölümlerinde anlatı daha derin bir noktaya ulaşıyor. Gerçek bilgelik kavramı sorgulanırken, dünyaya fazla bağlanmayan, sade ve içten bir yaşamın değeri vurgulanıyor. Bu noktada, toplumun “akıllı” olarak tanımladığı birçok davranışın aslında yüzeysel olduğu düşüncesi öne çıkıyor.
Benim için bu kitap, insanın kendine ve çevresine farklı bir gözle bakmasını sağlayan, sade ama etkili bir metin oldu. Ancak bazı bölümlerine, özellikle kadınlar hakkındaki yaklaşımına, mesafeli kaldığımı da açıkça söyleyebilirim.
Alın size mizah olmadan,tarzımın dışına çıktığım bir
Haddsiz
Erasmus burada deliliği övmekten çok, aklın sandığımız kadar “sağlam” bir şey olmadığını gösteriyor; insan en akıllı olduğunu düşündüğü yerde bile kendini kandırabiliyor. Bu yüzden kitap biraz şu soruya itiyor: insan gerçekten akılla mı yaşıyor, yoksa aklı dediği şeyi kendini rahatlatmak için mi kullanıyor?
Çok güzel bir inceleme. Kalemine sağlık bu tarz düşüncelerin devamını okumak güzel olur. Sabırsızlıkla bekliyorum...
Et Değil, İtaat
Han Kang’ın Vejetaryen’i yüzeyde basit bir hikâye gibi başlar: Bir kadın gördüğü bir rüyadan sonra et yemeyi bırakır. Bu kadar. Ama romanın asıl kırılma noktası tam da bu “küçük” kararın yarattığı sarsıntıdır. Çünkü mesele et değildir; mesele itaat zincirinin kırılmasıdır. Yeong-hye’nin yaptığı şey politik bir manifesto değil, sessiz bir geri çekilmedir. Fakat bu sessizlik, çevresindeki herkes için tehditkârdır.
Roman boyunca Yeong-hye’yi neredeyse hiç kendi sesinden dinlemeyiz. Onu hep başkalarının gözünden görürüz: kocasının sıradanlık takıntısından, babasının otoritesinden, eniştesinin estetik saplantısından. Bu bilinçli bir tercihtir. Çünkü Yeong-hye sustukça, başkaları onun üzerine konuşur. Onu düzeltmeye, tanımlamaya, sahiplenmeye çalışır. Beden burada bir savaş alanıdır. Et yememek bir beslenme tercihi değil, şiddet zincirinden çıkma girişimidir. Ama sistem bunu kişisel bir sınır olarak değil, düzeni bozan bir sapma olarak algılar.
En rahatsız edici olan şu: Roman “haklılık” tartışmasına girmez. Yeong-hye’nin doğru ya da yanlış oluşu mesele değildir. Mesele, bir kadının bedeninin kendi iradesine geçmesidir. Ve bu, aile için de toplum için de tahammül edilemezdir. Babasının zorla et yedirmeye çalıştığı sahne, yalnızca bir aile içi şiddet anı değildir; normun, bireyin üzerine fiziksel olarak çökmesidir.
Roman ilerledikçe Yeong-hye yalnızca eti değil, insan olmayı da reddeder. Bitki olmak ister. Bu kaçış mı, arınma mı, yok oluş mu? Han Kang net cevap vermez. Ama şunu gösterir: Özgürlük romantik değildir. Direniş her zaman güçlenme anlamına gelmez. Bazen insan kendini dünyadan silerek direnir.
Bu noktada metin, yalnızca patriyarka eleştirisi olmaktan çıkar. Daha geniş bir yere oturur: “Normal” olma zorunluluğu. Modern toplum, farklılığı tolere ettiğini iddia
Han Kang’ın Vejetaryen’i yüzeyde basit bir hikâye gibi başlar: Bir kadın gördüğü bir rüyadan sonra et yemeyi bırakır. Bu kadar. Ama romanın asıl kırılma noktası tam da bu “küçük” kararın yarattığı sarsıntıdır. Çünkü mesele et değildir; mesele itaat zincirinin kırılmasıdır. Yeong-hye’nin yaptığı şey politik bir manifesto değil, sessiz bir geri çekilmedir. Fakat bu sessizlik, çevresindeki herkes için tehditkârdır.
Roman boyunca Yeong-hye’yi neredeyse hiç kendi sesinden dinlemeyiz. Onu hep başkalarının gözünden görürüz: kocasının sıradanlık takıntısından, babasının otoritesinden, eniştesinin estetik saplantısından. Bu bilinçli bir tercihtir. Çünkü Yeong-hye sustukça, başkaları onun üzerine konuşur. Onu düzeltmeye, tanımlamaya, sahiplenmeye çalışır. Beden burada bir savaş alanıdır. Et yememek bir beslenme tercihi değil, şiddet zincirinden çıkma girişimidir. Ama sistem bunu kişisel bir sınır olarak değil, düzeni bozan bir sapma olarak algılar.
En rahatsız edici olan şu: Roman “haklılık” tartışmasına girmez. Yeong-hye’nin doğru ya da yanlış oluşu mesele değildir. Mesele, bir kadının bedeninin kendi iradesine geçmesidir. Ve bu, aile için de toplum için de tahammül edilemezdir. Babasının zorla et yedirmeye çalıştığı sahne, yalnızca bir aile içi şiddet anı değildir; normun, bireyin üzerine fiziksel olarak çökmesidir.
Roman ilerledikçe Yeong-hye yalnızca eti değil, insan olmayı da reddeder. Bitki olmak ister. Bu kaçış mı, arınma mı, yok oluş mu? Han Kang net cevap vermez. Ama şunu gösterir: Özgürlük romantik değildir. Direniş her zaman güçlenme anlamına gelmez. Bazen insan kendini dünyadan silerek direnir.
Bu noktada metin, yalnızca patriyarka eleştirisi olmaktan çıkar. Daha geniş bir yere oturur: “Normal” olma zorunluluğu. Modern toplum, farklılığı tolere ettiğini iddiakitapmood isimli okura yanıt verildi
Haddsiz
Çok teşekkür ederim🐞
Söz sizde hanımlar:))haklı mı haksız mı??Alıntı
Tanrı kadını, her zaman çocuk kalacak adamlara göz kulak olsun diye mi yaratmıştı.
Sayfa 68
Haddsiz
Bu cümle iki cinsiyeti de bir role hapsediyor. Oysa insan, kendisine biçilen rollerin dışına çıkabildiğinde yetişkinleşiyor.