Haddsiz
@haddsiz
Okuduklarımın zihnimde açtığı patikaları not düşüyorum.
Yüksek Lisans
19 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Düşünce, Seyirciden DeğerlidirAlıntı
" Benim yazı yöntemim, beni kim dinliyor diye meraklanmaktan çok, yüksek sesle düşünmeye ve kendi keyiflerimi izlemeye dayanır."
Thomas de Quincey
Thomas de Quincey
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kendimizden kaçarken
Orhan Pamuk 'un 
Kara Kitap 'ını bitirdiğimde aklımda Galip'ten çok bir soru kaldı: İnsan neden kendisi olmakta bu kadar zorlanır?
Bu soruyu yalnızca roman sormuyordu. Bölüm başlarında karşıma çıkan 
Lewis Carroll, 
Patricia Highsmith, 
Marcel Proust, Thomas de Quincey ve daha birçok yazar da aynı sorunun etrafında dolaşıyordu sanki. Kitap boyunca altını çizdiğim cümlelere dönüp baktığımda şaşırtıcı bir şey fark ettim: Birbirinden tamamen farklı görünen bu sesler, aynı karanlığa bakıyordu.
Kimlik.
Taklit.
Başkalarının gözünden yaşamak.
Kendi sesini kaybetmek.
Kara Kitap dışarıdan bakıldığında kaybolan bir kadının hikâyesi gibi görünüyor. Galip'in eşi Rüya ortadan kaybolur ve o da onu aramaya başlar. Fakat roman ilerledikçe anlıyoruz ki Orhan Pamuk'un derdi hiçbir zaman bir kayıp vakasını çözmek değil.
Asıl mesele şu:
Bir insan, kendi hayatının içinde nasıl kaybolur?
Orhan Pamuk'u ilk kez okuyorum. Üstelik siyasi olarak da kendimi ona yakın hissettiğim söylenemez. Ama edebiyatın güzel tarafı burada başlıyor zaten. Bir yazarı okumak için ona hayran olmanız gerekmez. Hatta bazen mesafeli olduğunuz sesler, size en ilginç koridorları açar. Kara Kitap benim için tam olarak böyle bir deneyim oldu.
Roman boyunca sürekli bir arayış var. Ama bu arayışın yönü sürekli değişiyor. Başta Rüya aranıyor sanıyorsunuz. Sonra Celâl'in peşine düşülüyor. Sonra İstanbul'un. Sonra hikâyelerin. Sonra yüzlerin.
Bir noktadan sonra ise insan şunu fark ediyor:
Belki de herkes başka bir şeyi arıyor ama hiç kimse neyi aradığını tam olarak bilmiyor.
Bu yüzden Kara Kitap'ı okurken sık sık günümüzü düşündüm. Çünkü romanın merkezindeki mesele bana göre kaybolmak değil. Başkası olmayı istemek.
Kitapta beni en çok etkileyen alıntılardan biri şuydu: __"Babam insanımızın bir gün başkalarını taklit etmeyecek kadar mutlu olabileceğinden umuduEdebiyat
Orhan Pamuk 'un Kara Kitap 'ını bitirdiğimde aklımda Galip'ten çok bir soru kaldı: İnsan neden kendisi olmakta bu kadar zorlanır?
Bu soruyu yalnızca roman sormuyordu. Bölüm başlarında karşıma çıkan Lewis Carroll, Patricia Highsmith, Marcel Proust, Thomas de Quincey ve daha birçok yazar da aynı sorunun etrafında dolaşıyordu sanki. Kitap boyunca altını çizdiğim cümlelere dönüp baktığımda şaşırtıcı bir şey fark ettim: Birbirinden tamamen farklı görünen bu sesler, aynı karanlığa bakıyordu.
Kimlik.
Taklit.
Başkalarının gözünden yaşamak.
Kendi sesini kaybetmek.
Kara Kitap dışarıdan bakıldığında kaybolan bir kadının hikâyesi gibi görünüyor. Galip'in eşi Rüya ortadan kaybolur ve o da onu aramaya başlar. Fakat roman ilerledikçe anlıyoruz ki Orhan Pamuk'un derdi hiçbir zaman bir kayıp vakasını çözmek değil.
Asıl mesele şu:
Bir insan, kendi hayatının içinde nasıl kaybolur?
Orhan Pamuk'u ilk kez okuyorum. Üstelik siyasi olarak da kendimi ona yakın hissettiğim söylenemez. Ama edebiyatın güzel tarafı burada başlıyor zaten. Bir yazarı okumak için ona hayran olmanız gerekmez. Hatta bazen mesafeli olduğunuz sesler, size en ilginç koridorları açar. Kara Kitap benim için tam olarak böyle bir deneyim oldu.
Roman boyunca sürekli bir arayış var. Ama bu arayışın yönü sürekli değişiyor. Başta Rüya aranıyor sanıyorsunuz. Sonra Celâl'in peşine düşülüyor. Sonra İstanbul'un. Sonra hikâyelerin. Sonra yüzlerin.
Bir noktadan sonra ise insan şunu fark ediyor:
Belki de herkes başka bir şeyi arıyor ama hiç kimse neyi aradığını tam olarak bilmiyor.
Bu yüzden Kara Kitap'ı okurken sık sık günümüzü düşündüm. Çünkü romanın merkezindeki mesele bana göre kaybolmak değil. Başkası olmayı istemek.
Kitapta beni en çok etkileyen alıntılardan biri şuydu: __"Babam insanımızın bir gün başkalarını taklit etmeyecek kadar mutlu olabileceğinden umuduHer Yüz Bir Hikâye, Çoğunu IskalıyoruzAlıntı
"Genellikle yüzlerdir fark etmeden geçtiğimiz."
Lewis Carroll
Belki de fark etmeden geçtiğimiz sadece insanlar değil, onların taşıdığı ihtimaller. Çünkü her yüzün arkasında bir dünya var. Ama biz çoğu zaman insanları tanımadan kategorilere ayırıyoruz: müşteri, komşu, garson, şoför, iş arkadaşı... İnsan kayboluyor, etiket kalıyor.
Bir de daha kişisel bir tarafı var. Hayat bazen dönüp baktığında, seni en çok etkileyen insanların başlangıçta sıradan bir yüzden ibaret olduğunu gösteriyor. Bir gün hayatının merkezine yerleşen biri, bir zamanlar kalabalıkta fark etmeden geçtiğin bir yabancıydı.
Bu yüzden alıntı bana biraz da şu hissi veriyor:
İnsanların değeri, onları fark etmeye başladığımız anda ortaya çıkmıyor. O değer zaten orada; biz geç fark ediyoruz.
Haddsiz kimliğim ile bakarsam da şöyle bir yorum çıkıyorum: Çağımızın en büyük körlüğü bilgi eksikliği değil. İnsan fazlalığı. O kadar çok yüz görüyoruz ki, hiçbirini gerçekten görmüyoruz. Sosyal medya, şehir hayatı, kalabalıklar... Binlerce yüz geçiyor önümüzden. Ama tanışıklık arttıkça dikkat azalmış gibi.
Lewis Carroll
Belki de fark etmeden geçtiğimiz sadece insanlar değil, onların taşıdığı ihtimaller. Çünkü her yüzün arkasında bir dünya var. Ama biz çoğu zaman insanları tanımadan kategorilere ayırıyoruz: müşteri, komşu, garson, şoför, iş arkadaşı... İnsan kayboluyor, etiket kalıyor.
Bir de daha kişisel bir tarafı var. Hayat bazen dönüp baktığında, seni en çok etkileyen insanların başlangıçta sıradan bir yüzden ibaret olduğunu gösteriyor. Bir gün hayatının merkezine yerleşen biri, bir zamanlar kalabalıkta fark etmeden geçtiğin bir yabancıydı.
Bu yüzden alıntı bana biraz da şu hissi veriyor:
İnsanların değeri, onları fark etmeye başladığımız anda ortaya çıkmıyor. O değer zaten orada; biz geç fark ediyoruz.
Haddsiz kimliğim ile bakarsam da şöyle bir yorum çıkıyorum: Çağımızın en büyük körlüğü bilgi eksikliği değil. İnsan fazlalığı. O kadar çok yüz görüyoruz ki, hiçbirini gerçekten görmüyoruz. Sosyal medya, şehir hayatı, kalabalıklar... Binlerce yüz geçiyor önümüzden. Ama tanışıklık arttıkça dikkat azalmış gibi.Bir Süre Sonra Rol, İnsanın Kendisi OluyorAlıntı
"Neşeli ya da hüzünlü ya da dalgın ya da düşünceli ya da kibar olmak istiyorsan, bu durumları tek tek bütün ayrıntılarıyla oynaman gerekiyordu yalnızca."
Patricia Highsmith
Ben bu alıntıyı şu şekilde okuyorum. İnsan bir gün kendisi olur diye yaşamıyor bazen. Kendisi sandığı şeye dönüşe dönüşe yaşıyor. Ve bu düşünce rahatlatıcı değil.
Çünkü o zaman şu ihtimal ortaya çıkıyor: Belki de yıllardır "ben buyum" dediğimiz şeylerin bir kısmı, zamanında oynadığımız ve artık çıkarmayı unuttuğumuz rollerden ibaret.
Sizce?