Emir
@hakikatidesi
nowhere
Istanbul, 22 Mart 1998
329 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Günümüzde cinsellik sonrası bir çağda yaşıyoruz. Görünürlükteki ifrat, aşırı pornografik seks üretimi buna bir son verme sürecindedir. Porno, cinselliği ve erotizmi ahlak ve baskıdan daha etkili bir biçimde imha etmektedir. Lars von Trier’in Nymphomaniac adlı filmi, cinsellik sonrası çağın habercisidir. Filmin eleştirilerinden birinde şöyle deniyor: “Filmin mesajı şöyle de olabilir pekâlâ: ‘Forget about sex’ [seksi boşver]. Zira filmin hiçbir yerinde cinselliği baştan çıkarıcı bir tarzda görmüyoruz. İzleyiciyi çok uzun süre ve tastamam doğrudan önüne konulanı izlemeye zorladığı için pornografik bir film bu. Gelgelelim buradan izlenen şey, kırışık, çarpık, kıllı ve kirli sarı, yani herhangi bir memeli hayvanın cinsel organı kadar uyarıcı ancak.” Etin Latince karşılığı caro'dur. Cinsellik sonrası çağda pornografi carografiye dönüşerek keskinleşmektedir. Cinselliği bozup imha eden şey, yasağın veya yoksunluğun negatifliği değil, aksine aşırı üretimin pozitifliğidir. Mevcudiyetin ifratı [Übermafö] bugünün toplumundaki patolojinin göstergesidir. Onu azlık değil, fazlalık hasta etmektedir.
Dataist bir buyruk olarak şeffaflık, her şeyi verilere ve enformasyonlara, başka bir deyişle görünür olana taşımaktan yola çıkmaktadır. Bir üretim zorlamasıdır bu. Şeffaflık insanın değil, sadece verilerin ve enformasyonların özgürlüğünü ilan etmektedir. Total iletişim ve total gözetimi örtüştüren/birleştiren, verimli bir tahakküm biçimidir bu. Tahakküm kendini özgürlük olarak sunmaktadır. Big Data, insan ruhuna/psişesine el atmayı ve onu yönetmeyi mümkün kılan bir tahakküm bilgisi üretmektedir. Böyle bakıldığında, dataist şeffaflık buyruğu Aydınlanma projesinin devamı ve güncellenmesi değil, tam tersine sonudur.
Lafargue “burjuva devriminin metafizik avukatları tarafından kuluçkadan çıkarılan” insan haklarının yerini “tembellik haklarının” almasını talep etmektedir. Tembelliğin krallığı, emeğin/çalışmanın her türlü ciddiyetinden kurtularak kendini güzel oyuna verir. Lafargue’ın polemik yazısı şu sözle sonlanır: “Ah tembellik, uzun süren sefaletimize merhamet et! Ah tembellik, sanatların ve soylu erdemlerin anası, insani korkulara sen merhem ol!”
Günümüzde yaşam, üretmekten başka bir anlama gelmiyor. Her şey oyun alanından çıkıp üretim alanına kayıyor. Oyuncu değil, işçiyiz artık hepimiz. Oyun bir boş zaman uğraşı haline getirilerek güç kaybetmektedir. Zayıf oyuna tahammül edilmektedir sadece. Zayıf oyun, üretimin içinde bir işlevsel unsur oluşturmaktadır. Oyunun kutsal ciddiyeti tamamen çalışma ve üretimin profan ciddiyetine teslim olmuştur. Sağlığın, optimizasyonun ve performansın diktasına tâbi olan yaşam, hayatta-kalma olayından başka bir şey değildir. Her türlü parlaklık, egemenlik ve yoğunluktan yoksundur. Romalı hicivci Juvenal bunu daha o zaman çok isabetli bir biçimde formüle etmiştir: “Et propter vitam vivendi perdere causas: hayatta kalmak için hayatın anlamından vazgeçmek.”
Schroeter olağanüstü bir hazzın, bir yoğunluğun eşlik ettiği egemen bir özgür ölüm fikri tasavvur etmektedir: “Umudunu kaybetmiş birinin intihar edecek gücü bulmasını anlamıyorum. Ben olsam kendimi bir iyilik halinde, olağanüstü bir haz halinde öldürebilirdim ancak, asla depresyon halindeyken değil.” Sözü edilen bu olağanüstü haz bir yoğunluktur, bir yaşam yoğunluğudur. Depresyondaki kişinin egemen özgür ölüme [Freitod] gücü yoktur. Onun intiharı yaşama evet demenin bir ifadesi değildir. O buna zorlanmıştır daha ziyade, çünkü yaşam boş, anlamsız ve çekilmez hale gelmiştir, çünkü o yorgun ve bitkindir, çünkü o artık üretemiyor dur, artık kendini üretemiyordur. Onun intihar nedeni yaşama hayır demektir. Özgür bir ölüm değildir bu, tam tersine zoraki bir ölüm, bir bitkinlik ölümüdür. Bu da sadece neoliberal üretim ilişkileri içinde mümkündür.