Emir
@hakikatidesi
Günümüzde yaşam, üretmekten başka bir anlama gelmiyor. Her şey oyun alanından çıkıp üretim alanına kayıyor. Oyuncu değil, işçiyiz artık hepimiz. Oyun bir boş zaman uğraşı haline getirilerek güç kaybetmektedir. Zayıf oyuna tahammül edilmektedir sadece. Zayıf oyun, üretimin içinde bir işlevsel unsur oluşturmaktadır. Oyunun kutsal ciddiyeti tamamen çalışma ve üretimin profan ciddiyetine teslim olmuştur. Sağlığın, optimizasyonun ve performansın diktasına tâbi olan yaşam, hayatta-kalma olayından başka bir şey değildir. Her türlü parlaklık, egemenlik ve yoğunluktan yoksundur. Romalı hicivci Juvenal bunu daha o zaman çok isabetli bir biçimde formüle etmiştir: “Et propter vitam vivendi perdere causas: hayatta kalmak için hayatın anlamından vazgeçmek.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Schroeter olağanüstü bir hazzın, bir yoğunluğun eşlik ettiği egemen bir özgür ölüm fikri tasavvur etmektedir: “Umudunu kaybetmiş birinin intihar edecek gücü bulmasını anlamıyorum. Ben olsam kendimi bir iyilik halinde, olağanüstü bir haz halinde öldürebilirdim ancak, asla depresyon halindeyken değil.” Sözü edilen bu olağanüstü haz bir yoğunluktur, bir yaşam yoğunluğudur. Depresyondaki kişinin egemen özgür ölüme [Freitod] gücü yoktur. Onun intiharı yaşama evet demenin bir ifadesi değildir. O buna zorlanmıştır daha ziyade, çünkü yaşam boş, anlamsız ve çekilmez hale gelmiştir, çünkü o yorgun ve bitkindir, çünkü o artık üretemiyor dur, artık kendini üretemiyordur. Onun intihar nedeni yaşama hayır demektir. Özgür bir ölüm değildir bu, tam tersine zoraki bir ölüm, bir bitkinlik ölümüdür. Bu da sadece neoliberal üretim ilişkileri içinde mümkündür.
Sessiz kalamadığımız için iletişim kurmak zorunda kalıyoruz. Veya susamamamızın nedeni, iletişim zorlamasına, üretim zorlamasına tâbi olmamız. Sözün sessizliğe imkân veren halinden kurtulmak, özgürleşmek, iletişim zorlaması olarak buluyor ifadesini. Özgürlük tersyüz olup zorlamaya dönüşüyor.
Bugün yeniden uyanan milliyetçilik, ötekinin, yabancının dışlanmasına yol açan bir kapanma ihtiyacı taşıyor içinde. Ancak unutmayalım ki, sadece bütünsel [totaler] kapanmanın olumsuzluğu değil, aynı zamanda ölçüsüz açılmanın olumluluğu da karşı şiddet doğuran bir şiddettir.
İnsan bir mahal-varlığıdır [Ortswesen]. İkamet etmeyi, konaklamayı mümkün kılan şeydir mahal. Her mahal-varlığı ille de mahal köktencisi [Ortsfundamentalist] olmayabilir. Misafirperverliği dışlamaz. Dünyanın küreselleşme tarafından bütünsel mahalsizleştirilmesi, böylece tüm farklılıkların tesviye edilmesi ve sadece aynının varyasyonlarına geçit verilmesi yıkıcıdır. Ötekilik, yabancılık üretim karşıtı bir etki yaratmaktadır. Dolayısıyla küreselleşme bir aynılık cehennemi doğurmaktadır. Tam da küreselin bu şiddeti yüzünden mahal köktenciliği uyanış içindedir.
Narsistik homo psychologicus, kendi kendisinin, çetrefil içselliğinin tutsağıdır. Dünyadan nasibini alamamış yoksulluğu yüzünden kendi çevresinde dönmekten başka bir şey yapamamaktadır. Dolayısıyla depresyona düşmektedir.