Hakkı Yüksel
@hakkiyuksel
21 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Yüceltip durduğumuz “birey”in nasıl da yalnızca toplumsal bir kurgudan ibaret varlık olduğunu gösteren Murat Gülsoy romanı.
Yazar, Sartre’ın “Başkaları cehennemdir.” sözüne karşı geliştirdiği “İnsan başkalarıdır.” yargısıyla müthiş bir diyalektik kuruyor.
Yalın bir üslupla su gibi akıp giden roman, yazarın okuduğum ilk eseri. Romanı yalnızca olay örgüsüne odaklanarak sürükleyici bir fantastik/ bilim kurgusal öykü olarak da okuyabilirsiniz. Ancak bence metnin söyledikleri kendi sınırlarından fazlası. Çok katmanlı yapısı sebebiyle farklı zamanlarda okuduğumda farklı anlamları işaret edebileceğini düşünüyorum. Dolayısıyla her okuyanına da farklı bir lezzet sunacağı şüphesiz.
Romanın en sevdiğim kısmı ön söz, son söz ve ekler bölümü. Bu bölümler asıl roman bölümünden bağımsız olsa da romanın kendi kurgusunun kıyısında dolaştırıyor okuyucusunu. Görünür kıldığı kurgusallık, anlamları bir anda genişletiyor.
Yalnızlık, yas, aşk, bilinç, zihin, unutmak/unutamamak, kimlik, varlık, rüyalar üzerine düşündüren bir eser.
Muhtemelen zevkle tamamlayacağım Murat Gülsoy külliyatına tatlı bir giriş oldu benim için.
Reklam
İki dil vardır: Gerçek dil, konuştuğumuz dil. Konuştuğumuz dil çokluk yorgundur. Yabancı kelimelerce ırzına geçilmiş, sokağın çamuru sırtına bulaşmıştır. Kirlerinden arınmak, aklanmak paklanmak ister. Türkçenizi yıkayınız! Salâh Birsellerle, Sait Faiklerle iyice çitileyiniz. İlk tası bu kitapla dökebilirsiniz dilinizin üzerine. Su gibi bir üslup!
Dinleyerek büyüdüğümüz masalların bizi nasıl cinsiyetçiliğe sürüklediğinin altını çizmiş olması güzel olsa da yeniden kaleme alınmış masallar basmakalıp ifadelerden öteye gidememiş. Masallar hakkında daha toplumsal ve daha akademik bir şeyler okumayı düşünenlere bunun yerine Melek Özlem Sezer’in “Masallar ve Toplumsal Cinsiyet” kitabını öneririm.
Bir tutkuya bağlanmak, en lüzumsuz hayatın bile sürdürülebilirliğini sağlayabilir. Yalnızca bununla kalmayıp anlamlı bir hayata da olanak tanır. Giderek anlamsızlaşan hayatların tek sebebi tutku ve sevgi yoksunluğundan kaynaklanıyordur belki de. Modern zamanların bencil insanı kendinden başka kimseyi sevmemekle kodlanmış. Bu da büyük bir anlam boşluğu yaratıyor hayatlarımızda. Zweig bu kısacık öyküsüyle geçmişten günümüze "Bizi ölme isteğinden alıkoyan yaşamdaki en sağlam dayanak, herhangi bir şeye tutkuyla bağlanmaktır." diye haykırıyor sanki. Peki nereye kadar? Tutkularımız tüm ihtimallerini yitirdiğinde ne olacak? sorularını kendi kendime sormamla sonlanan güzel ve ütopik bir aşk masalıydı Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu.
İnsanların kendi düşünceleri için kanını akıtmanın başkaları için bunu yapmaktan daha erdemli olduğunu vurgulayan hikâye; vatan, bayrak, sınır, aşk, özgürlük kavramları üzerine yeniden düşünmemizi sağlıyor. Özellikle "Her Türk asker doğar!" gibi bir düsturla büyütülmüş ve bazı konuların tartışılması dahi tabu olmuş ülkelerdeki vatandaşların kafalarını karıştıracaktır kitap.
Zweig'in sade dili, onu varoluşçu diğer edebiyatçılardan ayıran en önemli unsur bence.
Öykünün sonundan pek hoşlandığımı söyleyemem. Okura bu kadar çok soru sorduran bir kitabın bu sorulara cevap vererek sonlanması biraz canımı sıktı. Onların soru olarak kalmasını tercih ederdim.
İyi okumalar...
Reklam