Haluk Şahin
@haluksahinn
A meaningful silence is always better than a meaningless words.
29 okur puanı
Haziran 2024 tarihinde katıldı
Ülkemizde herkesin düşündüğü şey
Kimi zaman iş için mi yaşadığımı yoksa yaşamak için mi işe gittiğimi düşünürüm.
Ömrümüzün büyük bir bölümünü harcama fırsatı dahi bulamadığımız parayı kazanmak için harcıyoruz.
Bu memlekette kadınların eti de, canı da sudan ucuz. Bu memlekette kadınlar, erkeklere kurban diye sunulmuş, hem zevklensinler hem işlerini gördürsünler hem de öldürsünler diye...
Başkomiser Nevzat romanı mı?
“Erkeklerin berbat bir hastalıkları vardır, kendilerini üzecek şeyleri ille de öğrenmek isterler.”
Kısa ama etkisi uzun süren kitaplardan biri oldu benim için. Hauptmann, sıradan bir insanın iç dünyasında kopan fırtınayı öyle sakin ve sade bir dille anlatıyor ki okurken hiçbir şey olmuyormuş gibi hissediyorsunuz, ama sayfaları kapattığınızda içinizde ağır bir taş kalıyor.
Hat bekçisi Thiel’in disiplinli, neredeyse mekanikleşmiş hayatı ile içten içe büyüyen duyguları arasındaki çatışma çok çarpıcıydı. Yazarın doğa tasvirleri ve tren hattının o tekdüze, ritmik atmosferi karakterin ruh haliyle adeta bütünleşiyor. Dışarıda düzen ve sessizlik varken içeride giderek büyüyen bir gerilim var.
Kitap boyunca en çok dikkatimi çeken şey, insanın bastırdığı duyguların bir gün mutlaka bir yerden taşacağı fikri oldu. Thiel’i okurken hem ona kızdım hem de ona acıdım; çünkü yaptığı seçimlerin değil, yapamadıklarının ağırlığını taşıyan bir karakterdi.
Spoiler vermeden şunu söyleyebilirim: Bu kitap olaydan çok ruh hâli anlatıyor. Büyük kırılmalar küçük detayların içinde gizli. Bitirdiğimde içimde soğuk, sisli bir tren yolu kalmış gibiydi. Kısa bir klasik ama tokadı sert.
The Station Agent filmini anlatıyor gibisiniz