Ne istediğini bilmeyen insanların istediği sen olabilir misin?
Kendini değersiz hissettiğin hiçbir yerde kalmak için ısrar etme
Sen bir hancı değilsin ki her konaklayan yorgunluğunu
emanet edip gitsin Gözlerinde hüzün, dilinde sitem, kalbinde ağrı bırakanlara
Yüreğinin başköşesinde yer verme
Umuduna, hayallerine sarıl
Yoksa iyi niyetinin bedeli gözlerinden akar
Bugün çizemediğin her sınır gün gelir senin üzerini çizer İyileşmek zaman ister,
Gerektiğinde vazgeçmeyi bilmeli insan
Dünün keşkelerine, yarının acabalarına takılıp bugünü heba etme
Unutma ki yara da sensin bu hikâyede, merhem de...
Sensizlik depremiyle hancı düştü; han düştü
Mazluma sürgün evi; zâlime cihan düştü
Sana meftun ve hayran, sana ram olanlara
Bir belâ tünelinde ağır imtihan düştü
Timaş Yayınları,2023.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ah be Kvothe...
"Hancı rolünü öyle iyi oynamışsın ki sana başka bir gözle bakamıyorlar." Boş ortak salonu işaret ettl. "Oğlanı ordudan uzak tutmak için hayatını böyle tehlikeye atmana şaşırdım açıkçası."
"Fazla bir tehlike yok," dedi hancı. "Çünkü fazla bir hayat yok." Doğrulup barın etrafından dolandı ve Tarihçi'nin oturduğu yere gitti, "Bu aptalca savaşta can veren herkesten ben sorumluyum. En azından bir kişiyi kurtarayım dedim. Demek bu kadarını bile yapamıyormuşum."
"Yani yaşlı yürüyüp yaşlı konuşuyorsun, ama değilsin. Bahse varım benim yarım yaşındasındır." Hancıya gözlerini kısarak baktı, "Kaç yaşındasın ki?"
Hancı yorgun bir tebessüm etti. "Kendimi yaşlı hissedecek kadar yaşlıyım."
Thoreau için yardımseverlik her zaman para üzerinden işler, insanseverlikteyse yalnızca boş niyetler vardır. Hancının iyilikseverliği evrenseldir. Zaten hancı yalnızca yabancılarla görüşür. Öyle ki artık yabancı diye bir şey kalmaz, herkesin kendisini bir diğerinde bulduğu bir aile vardır yalnızca.
Her ilişkide eksiklikler vardır, hele bizimkinde, ikimiz de bambaşka dünyalardan geliyorduk, birbirimizi tanıdığımızdan beri ikimizin de hayatı bambaşka bir yola saptı, kendimizi daha güvensiz hissediyoruz, henüz her şey çok yeni. Kendimden söz etmiyorum, çok da önemli değil bu, sen gözlerini bana ilk çevirdiğinden beri ben aslında hep ödüllendirildim; ödüllendirilmeye alışmak da hiç zor değil. Oysa sen, diğer her şey bir yana, Klamm’dan koparılıp alınmıştın; bunun ne anlama geldiğini ben tahmin edemem, ama yavaş yavaş sezmeye başladım, insan sendeler, yolunu bulamaz, ben hep senin yanında değildim, olduğum zaman da sen bazen hayallerine ya da daha canlı bir şeye, örneğin hancı kadına sarılıyordun; kısacası, senin bana sırtını döndüğün zamanlar oldu, yarı müphem bir şeyin özlemini çektin, yavrucuğum, böyle ara zamanlarda gözlerini çevirdiğin yerde birtakım uygun insanlar varsa hemen onlara kapıldın, yalnızca bir anlık görüntülere; hayaletlerin, eski anıların, aslında geçmiş ve gitgide silinen eski hayatın olan şeyin, senin şimdiki gerçek hayatın olduğu yanılsamasına kapıldın.
