Hande Emeksiz Karabaş
@handemeksiz
Vakit ayırabildiğim kadarıyla okuyorum
Bütün hayata karşı bir mide bulantısıyla uyandım. Yaşamak zorunda olmanın dehşeti yataktan benimle birlikte kalktı. Her şey gözüme boş göründü bir an ve içimden buz gibi bir ses, hiçbir derdin çaresi yoktur, dedi.
... Delirmekten korktum;delilikten değil, sadece orada olmaktan korktum. Bedenim gizli bir çığlıktı artık. Kalbim konuşurcasına çarpıyordu.
Şehrimizle birlikte yitirdiğimiz kendimize bakıyorduk...
... ruhun yarası hiçbir zaman tam olarak kapanmıyor. Beden daha çabuk oynatıyor kendini. Kalbin attığı sürece vücut iyileşebilir. Oysa ruhun bir kez darbe aldı mı, o yara dikiş tutmuyor. Sonuna kadar kendi kendine kanamayı sürdürüyor.