Emine Ben
@haneikutub
Beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum.
Tehlikeli Oyunlar
Tehlikeli Oyunlar
Kitabı çok beğenmedim. Arka kapakta ne varsa onu verdi, çok bir gizemi yoktu. Tamam, içinde bir iki olay var ama okumasam da olurmuş. Dili akıcı, evet; sırf sonunu nasıl bağlayacak acaba diye meraktan bitirdim.
Boston'da yaşadığı trajik bir olay sonrası ruhunu şifalandırmak için 19. yüzyıldan kalma ıssız bir sahil malikânesine taşınan yemek yazarı Ava'nın hikayesini okuyoruz. Kitabın gotik atmosferi, okyanus kokusu ve malikânenin hayaletli havası başlarda ne kadar içine çekse de beklentimin altında kaldı. Çerezlik bir kitap arıyorsanız bu o, ama Tess Gerritsen'dan alışık olduğumuz o sağlam polisiye gerilim aksiyonunu arıyorsanız Rizzoli Isles serisini okuyun
Kırık Hayatlar dışarıdan bakıldığında mutlu ve sağlam görünen bir ailenin zamanla yaşadığı kırılmaları anlatıyor. Evlilik, sadakat, tutkular ve insanın kendi zaafları üzerine kurulu bir hikâye. Özellikle karakterlerin yaptığı seçimlerin hem kendilerini hem de çevrelerindeki insanları nasıl etkilediğini okumak oldukça ilgi çekiciydi.
Şunu fark ettim ki Halit Ziya Uşaklıgil eserlerinde sık sık yoldan çıkmış kadınları ya da erkekleri anlatıyor. Okuduğum üçüncü kitabı ve bunda da benzer bir tema vardı. İnsan ister istemez "Bu adam hiç konu sıkıntısı çekmemiş galiba" diye düşünüyor. Demek ki yaşadığı dönemde ve çevresinde gözlemlediği insan hikâyeleri ona ciltler dolusu malzeme vermiş.
Kırık Hayatlar orta tempolu bir roman olsa da günümüz romanlarına alışkın okurlar için yer yer ağır gelebilir. Bunun en büyük nedeni, Halit Ziya'nın olaylardan çok karakterlerin iç dünyalarına ve psikolojik çözümlemelerine odaklanması. Ancak buna rağmen roman merak duygusunu canlı tutmayı başarıyor. Hatta kendi adıma konuşursam, daha önce okuduğum Mai ve Siyah çok daha ağır ilerliyordu. Bu yüzden Kırık Hayatlar, şimdiye kadar okuduğum yazarın romanları arasında en keyif aldıklarımdan biri oldu.
Algernon’a Çiçekler’i okurken Charlie’yi anlamaya çalışmaktan çok, onun yaşadıklarına tanıklık ettim. Kitap boyunca, “rüyalarında ve anılarında çevresindeki insanların söylediklerinden emin olamayan ama yine de mutlu mutlu gülümseyen” bir Charlie düşüncesi beni çok etkiledi. Daha en başından, diğer insanlarda kendisinde olmayan bir şeyin varlığını fark etmesi ve bunun ne olduğunu bile tam olarak adlandıramaması, okur olarak içimi burkan bir yalnızlık hissi yarattı. Zihinsel engelli bir adamın da diğer herkes gibi olmak istemesi çok doğal; ama kitap bu basit isteği o kadar yakından hissettiriyor ki insan çaresizce izlemekten başka bir şey yapamıyor. Charlie için duyduğum üzüntü, kitabı sadece okunup bitirilen bir hikâye olmaktan çıkardı; özellikle anne sevgisinin yokluğunun bir insanın hayatında ne kadar derin izler bırakabileceğini bu kadar çıplak göstermesi beni çok sarstı. Bu yüzden kitabı okurken yalnızca Charlie’ye değil, insan olmanın kırılganlığına da üzüldüm.
Şıpsevdi, Meftun Bey’in Batı hayranlığı üzerinden ilerleyen, dönemin yanlış modernleşme anlayışını ele alan eğlenceli bir klasik. Meftun, Avrupai olmayı her alanda bir üstünlük gibi görürken kendi kültürüne mesafeli, hatta yer yer küçümseyici bir tavır sergiliyor. Yazar, Batı özentiliğini oldukça net ama mizahi bir dille aktarmış.
Roman sadece Meftun’un bu tavırlarını değil; dini ve gelenekleri sorgulamadan yaşayan insan tiplerini de anlatıyor. Okurken bazı düşüncelerin ve davranışların ne kadar yanlış öğrenildiğini, din adına yapılan bazı uygulamaların aslında ne kadar yüzeysel ve kalıplaşmış olduğunu fark ediyorsunuz.
Karakterlerin aldığı kararlar sık sık “yok artık” dedirtiyor ama tam da bu yüzden kitap akıyor. Şıpsevdilik bu kitapta bir kusur değil, başrol. Olaylar abartılı, duygular hızlı, tepkiler ise bol bol aceleci. Kim kime âşık, kim neye kırıldı derken kitap seni ciddi ciddi eğliyor. Hayatla çok derin hesaplaşmalar beklemeyin; Çok derin anlamlar aramadan, rahat ve akıcı bir klasik okumak istiyorsanız Şıpsevdi’yi seversiniz. Kafası dolu olanlar ve klasiklere mesafeli duranlar için de iyi bir başlangıç olabilir.
İnsanın iç dünyasında fark etmeden başlayan çözülmeyi anlatan, kolay okunan ama kolay hazmedilmeyen bir kitap. Metin boyunca çürüme; düşünceler, ilişkiler, inançlar ve toplum üzerinden ele alınıyor. Net bir olay akışı bekleyenler için yorucu olabilir çünkü kitap daha çok fikir ve atmosfer üzerinden ilerliyor.
Anlatım dili sert, yer yer rahatsız edici ve okuru bilinçli olarak huzursuz ediyor. Tam da bu yüzden herkes için uygun bir okuma değil. Ama karanlık metinleri, insanın kendisiyle yüzleştiği kitapları sevenler için güçlü ve düşündürücü bir eser. Benim gibiler için yani :)
Bittiğinde geriye net bir “beğendim” ya da “beğenmedim” hissinden çok, zihinde kalan sorular kalıyor. Çürümenin Kitabı da tam olarak bunu amaçlıyor gibi: okuru rahatlatmak değil, sarsmak.
