Haruni
@haruncanak
Etkinlikler için:
#28280902
Uluslararası İlişkiler
Dokuz Eylül Üniversitesi
Karaman
5 Ağustos
324 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Eğer bir konuya ilgiliyseniz, o konu ile ilgili yazılmış bütün iyi ve vasat kitapları okumalısınız. Bazı kitaplar sırf bu nedenle bazılarını çok sararken, diğerlerini oldukça sıkmaktadır.
"Çanlar kimin için çalıyor" da gerçekten böyle bir kitap. Eğer İspanya iç savaşı, faşizm ve Avrupa tarihi gibi konulara ilgiliyseniz ve bu konularla ilgili bilgi edinmek olmasa da konunun hissiyatına inmek istiyorsanız okuyun. Aksi halde çoğunlukla uzun diyalogların yer aldığı bu kitap benim gibi sizi de sarmayacaktır. Haliyle uzunca bir kitap, konusu da sizi sarmıyorsa en çok yarım bırakanlarda ilk 100'e girmesi gayet olağan. Fakat bu durum kitabın iyi bir edebi eser olması gerçeğini değiştirmiyor. Özetle bu konuda çanlar sizin için çalıyorsa okuyun. Benim için çalmadığı kesin...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Swastika, "mutluluk getiren" veya "iyi talih" anlamını taşıyan “svastika” kelimesinden türetilmiştir. Bildiğimiz anlamda Hitler tarafından Nazi ideolojisinin simgesi olarak ilan edilen "gamalı haç". Kitaba geçmeden önce biraz "gamalı haç"tan bahsetmek istiyorum. Hitler sonrasında çok olumsuz bir anlam kazanan bu simge, aslında antik çağlardan beri evrenin her yerinde iyi anlamda kullanılan bir simge idi. Mayalar, Sümerler, Hindular, Budistler ve sayısız medeniyet bu simgeyi iyilik sembolü olarak kulllanmışlardır. Hitler'in bu simgeyi seçmesinin nedeni ise Madame Blavatsky'in kitabında anlattıklarıdır. Yıllarca Tibet'te kalan bu Rus-Alman yazar, insanlık tarihinde önemli roller üstlenecek yedi ırktan bahseder. Aryan ırkı ise insanlığı aydınlığa taşıyacak paranormal güçleri olan ırktır ve onların sembolü de "svastika"dır. Hitler'in başucu kitabı olduğu söylenen bu kitaptan sonra simge Nazilere geçmiş ve bir daha da hiç bir zaman iyi anlamda anılamamıştır.
"Swastika Geceleri" kitabı 1937 yılında Hitler hala yaşıyorken yazılmış ilginç bir distopya. Kitabı iyi bir distopya olarak puanlamak mümkün değil ancak Nazi döneminde yazılmış iyi bir Nazi eleştirisi olarak görmek daha doğru sanki. Tabi ki birçok distopyaya ilham kaynağı olmuş bu kitabın distopik özellikler taşımadığı söylenemez. Kadına yönelik tasarımlarına baktığımızda “Damızlık Kızın Öyküsü” bu kitaba çok benziyor, fakat daha çok gelişmiş versiyonu gibi duruyor. Ancak dediğim gibi yazar bu kitabı yazarken distopik bir gelecek tasarlayayım amacında olmamış diye düşünüyorum. “Bakın bu Hitler’i böyle desteklemeye devam ederseniz, üstünüze çıkar” tarzı bir eleştiri yapmış gibi geldi. Yani distopik bir amaç taşısaydı, kitabını geleceğe dair daha net değişimlerle de süslerdi heralde. Sonuçta 700 yıl sonrasından
Zaman...Bilim
"Zaman, her şeyin ilacıdır. " Bu laftan büyük yalan görmedim.
Zaman, öyle hızlı akan bir nehir ki, sevdiğimiz ne varsa önüne katıp götürüyor. En sonunda bizi de alacak.
Sahi zaman her şeyin ilacıysa nedir bu geçmişe duyulan özlem?
İnsan zaman makinesi icat eder de neden geçmişe değil de geleceğe gider.
Ben geçmişe giderdim mesela. Özlediğim o kadar çok şey, kişi ve an var ki...Geleceği görüp neden işin büyüsünü kaçırayım?
(---ŞİMDİ SPOILER---)
Ama zaman yolcumuz benim gibi düşünmüyor. Atlıyor zaman aracına gidiyor 802.701 yılına... (Ulan imansız benzine de mi acımıyon?)
Bu kadar uzağa gitmişken, büyük bir bilim kurgu harikası bekliyoruz. Uçan insanlar falan. Ya şu havalanan kaykaylar bari olsaydı! Playstation 3.897 bile çıkmamış..
Yok, zaman makinesinin kendisi dışında öyle büyük icatlar falan yok. (o makine de zaten burdan gidiyor canım)
Ben bu kitabı daha çok distopya türüne sokardım (Ayrı bir tür olarak geçiyorsa o)
Edebi türü bilmem ama insan ırkı gelecekte sadece iki türe dönüşüyor:
Flash TV'deki gibi dertsiz tasasız sürekli halay çeken Eloylar (Eloilar) ve sanırım Metro'da üstüste gitmekten insanlığını kaybeden yeraltındaki Marlocklar...
Günümüz insanının aşırı kolaylığa alışıp, gittikçe tembelleşeceğini Wells amcam yıllar önce öngörmüş zaten. Eloi dediğimiz tür, yer üstünde yaşayan, gölgesinden korkan, sabah akşam malibu içip (yani sert içki bile içemezler) laylaylom dolaşan tipler.
Marlocklar ise yeraltında yaşayan, Splinter Ustaları olmadığı için gittikçe vahşileşen, tuttuğunu yiyen bir tür. Bedensel güç çağı bittiğinden, erkek-kadın ayrımı bile belirsizleşmiş (Cinsiyetçiler aç kalacak)
Günümüzde Yükseköğrenim yaygınlaşacağı için diyor Wells, pahalı ve uzun sürüşünden dolayı, sınıflararası evlilikler minimuma inecek böylece varlıklı ve yoksul iki sınıf
Lütfen linç için sıra numarası alınız...
Zira az önce kitapla ilgili sitede yapılan incelemeler arasından olumsuz bir cümle aradıysam da bulamadım.
O zaman ben de şu sonuca vardım, "Tezercim sorun sende değil bende".
Herkes tarafından övülen bu kitabı ben beğenmedim. Be-ğen-me-dim.
Tam bir Kafka hayranı olsam da, buhran yazılarına bayılsam da bana geçmedi. Belki de anlatı türünü sevmiyorum. Bana cümleler çok zorlama gibi geldi. Kitap yazılırken acayip kasılmış, güzel sözler söyleyebilmek için silinmiş silinmiş yazılmış gibi geldi. Yani içinden geldiği gibi yazıldığını hissetseydim ben de kitabın içine girebilirdim. Ama olmadı.
Kitabı okurken beğendiğim cümleler olsa da aşırı sıkıldım ve bu kısacık kitapta kaç sayfa kaldığını saydım durdum.
Benim için maalesef Tezer Özlü'nün okuyacağım ilk ve son kitabı oldu. Bir yerde betimleme çoksa ben orada olmamalıyım sanırım.
Bu incelemeyi de özelikle yapmak istedim ki, bu tip kitaplardan hoşlanmayacak bir azınlık da çıkabilir diye düşündüm.
Fakat kabul etmeliyim ki beğenmediğin bir kitaba inceleme yazmak çok zormuş. Yazmak çok zormuş, yazmamak çok zor.
Sevmediğimiz kitaptan alıntı paylaşabiliyor muyuz hocam?:
#32378057
#32378198
#32378147
Uzun süredir inceleme yazamamıştım fakat LM etkinliğinin son gününde bu kitaba inceleme yazmadan geçemezdim.
Bu kitap, dizi izleyenlere şiddetle ve ağız burun dalarak okumalarını tavsiye ettiğim bir kitap iken, diğer taraftan daha önce diziyi izlemeyenlere şiddetle okumamalarını tavsiye ettiğim bir kitap.
Benimkisi kıskançlıktan efendim. Sen 103 bölüm diziyi izle, her hafta o günün gelmesini bekle, dizinin 1 dakikası kaçmasın diye aradaki bütün reklamları ezberle, oyuncuların kavga etmesi gibi dizinin başına gelmeyen kalmasın ona üzül, her sezon başka bir leyla karakterine alışmaya çalış, sonra elin oğlu/kızı gelsin 250 sayfalık kitabı alsın okusun ve hikayenin içine dalsın. yok öyle yağma :)
Ancak kitabın dizi izlemeyenlere aynı etkiyi bırakmayacağı gerçeği de var tabi...
Peki kitaptan dizide aldığımız tadı aldık mı?
Hem evet hem hayır diyelim.
Sanırım Burak Aksak, önce dizisi çekilen bir şeyin kitabını yazmanın stresini çekmiş. Öyle ya dikkat etmesi gereken ortada bir hikaye var, ne kadar da aynı hikayeyi başka türlü kurgulamaya çalışsa da başı aynı, sonu aynı, ve karakteri aynı..
Bu kitapta ne eksikti biliyor musunuz?
Duygusallık...
Yoksa gülme konusunda beni aşırı tatmin etti. Bazı bölümlerde kahkahalarımdan yan odadan gelenler oldu.
Ama duygusal olarak tat vermedi. Dizide sürekli gözüme bir şey kaçıyordu, bir taraftan gülmeye çalışırken, diğer taraftan gözüme bir şey kaçıp duruyordu. Yoksa erkekler ağlamaz biliyorsunuz. Ancak kitabı okurken ben duygusal olarak pek bir şey hissetmedim (Odunlaşıyor muyum lan yoksa)
Ben bu kitap dizinin devamı olur diye düşünmüştüm ama Burak Aksak yine en başından başladı hikayeye. Bu da bize ilerde devamını yazacağı müjdesini veriyor. Eğlenmek için, hatırlamak için alın okuyun abicim/ablacım.
Erdal bakkallı bardağımın fotosunu da
