hasci
@hasci
306 okur puanı
Mart 2023 tarihinde katıldı
Reklam
Okuduğum ikinci Orhan Pamuk romanı, ilki Masumiyet Müzesi'ydi. Pamuk'un güzel yaptığı işler var ve romanı bir şekilde kendini okutuyor fakat bende rahatsızlık uyandıran kısımlar da vardı. Kitap bu konu üzerine yazılmış ve iç içe sonsuz pencereleri andıran bir yapı sağlanmış olsa da bunun bu derece bariz yapılması, sıkıcı bir tekrara dönüşecek şekilde, farklı karakterlerin ağzından aynı cümle kalıplarının kullanılması rahatsızlıklarımdan ilki. İki efsanenin benzerliği var. Buradan yola çıkıp "efsanenin gerçeğe dönüşmesi" var. Fakat bu bir kitap olmak için yeterli bir öz mü bilemiyorum. Uzattıkça öz yoğunluğunu da kaybedecek, yavan kısımlar oluşacak. Oluşmuş... Ben kitaplarda düz bir anlatının dışına çıkılmasını çok seviyorum fakat bu kitapta bu beni etkilemedi. Formül üzerinde başarılı bir kitapken gerçeğe geçtiğinde yapay hissettirdi.
Hayyam'ın yaşam hikayesini seviyorum. Hasan Sabbah ve Nizamülmülk de öyle. Daha önce Hayyam: Yıldızların Efendisi ve Alamut:Fedailerin Kalesi'ni okudum. Bu iki kitabı da çok sevdim. Kitapların büyük bir bölümü kurmaca olduğu için bazı değişmeyen noktalar olsa da hepsi farklı bir anlatı sunuyor. Semerkant da öyleydi. Bu sefer her ne kadar Hayyam ilk sırada olsa da bu üçlemedeki karakterlerin payı birbirine daha yakındı. Bu kısımları çok sevdim. Üçüncü ve dördüncü kısımlar kendi başına bir kitapta yer alsa sevebilirdim. Fakat efsaneleşmiş diyebileceğimiz üçlemenin ardından gelince biraz sönük hissettirdi. Bağlamın devamlılığı için gerekli köprüler sağlanmıştı yine de karşıya geçmenin hissini sevmedim. Hadi İran tarihi neyse de Titanic işini hiç mi hiç beğenmedim. Onu bu kitaba sokuşturmaya çalışmanın hiç gereği yok.
