Sizler işkenceye kendinize yapıldığında karşı çıkıyor, kendi canınız yandığınızda feryat ediyorsunuz; ama aynı şeyi siz yaptığınızda vatansever hislerinizle övünüyorsunuz ya da meşru müdafaa yaptığınızı geveleyip haklılığınızı savunuyorsunuz. Çocuklarım için, vatanım için, dinim için diye bahaneler buluyorsunuz. Eğer sizler insansanız, ben insanlığımdan iğreniyorum ve sizin inandığınız değerlere tükürüyorum!
Milli marş söylenirken herkes heykelleşti yollarda. Arabalar, atlı arabalar durdu yollarda...
Korku ve saygı...
İnancınız icabı bir ses yükseldi. Allah' ın daveti dediniz...
Ne saygı, ne korku var insanlarda...
Ne durmak, ne de çağırılan davete gitmek.
Milli marşımız kadar saygı duyulmayan bu ezanlar kimin için okunmakta?