Büyük bir sorumluluk yükledi kitap omuzlarıma.
Dünyada yapılan zulme şahit oluyoruz bizler de. Ve elimizden bir şey gelmiyor olması çok acınası bir durum bizler için. Kitapta zulme uğrayan insanların hayatlarına şahit olmak gerçekten içimi acıttı. Allah bizi affetsin.
Oldukça güçlü ve akıcı bir dili var. Okurken asla sıkılmadım. Bir ailenin dededen toruna hikayesini yaşattı. Endülüs... benim için büyük bir hayaldi hep ve bu hikaye ile o sokaklarda gezme isteğim daha da arttı. Kitabın sonunda "Yemin olsun kuşluk vaktine! Kararıp sakinleştiğinde geceye ki Rabbin seni bırakmadı ve sana darılmadı. Elbette işin sonu senin için öncesinden daha hayırlı olacaktır. Rabbin sana mutlaka lütuflarda bulunacak ve sen de memnun olacaksın." ayetinde tüylerim diken diken oldu. Bu insanların imanı ile insan kendi imanını sorguluyor. Azıcık dişimiz ağrısa Allah a sitem ediyoruz. Koca bir halk neler görmüş ama yine de o imanla ölmüş. Acınacak olan vallahi bizleriz.
Çok farklıydı! Farklı hissettirdi,farklı bakış açısı sağladı.. Hem gerçek hem hayaldi. Hoşuma gitti. İlk başladığımda Japon isimlerinden dolayı ohooo ben kişileri karıştırıp hiçbir cacık anlamam diye düşünmüştüm ama öyle olmadı. İçinde dört hikaye var ama tüm hikayeler tek bir kafeye bağlı. Hikayeler ayrı ama mekan aynı. İnsanı pişmanlığı,seçimleri, telafi etme çabalarının bahsediyor. Birkutukitap bunu okumama vesile oldu ve gerçekten güzel seçmişler. Yazar ne kadar pürüzsüz düşünüp kaleme almış, çok akıcıydı ve çok beğendim. 10 kere düşün 1 kere davranma fikri yeniden peydah oldu içimde. Kitabı tavsiye ederim. 
Toshikazu Kawaguchi
Toshikazu Kawaguchi
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Neredeyse tüm kitabın altını çizecektim. Bana göre 10 puanın tam karşılığıydı.
Hayatın, güzelliğin, sadeliğin öyküsüydü okuduğum.. yer yer ağladı içimdeki yalnızlığın kapanan sesi. Biri daha vardı tıpkı onun gibi. Son sayfası hayaldi. Benim zihnimdeki en eğlenceli yerde ki ..
Bir Hayale Aşık Olmak
Puan vermedi
1920’ler… Cazın altın çağı… Yeni zenginlerin bölgesi West Egg ile aristokrat zenginlerin yaşadığı East Egg arasındaki gizli rekabet. Burada bir dipnot düşeyim: West Egg ve East Egg, Fitzgerald’ın yarattığı kurmaca yerleşimler. Amerikan rüyasının simgesi evinde çılgın partiler veren Muhteşem Gatsby… Ve onun, gözünde ulaşılmaz bir yere oturttuğu, ona tekrar kavuşmak için her şeyi göze aldığı ilk aşkı Daisy…. Tüm bunları Daisy’nin ikinci dereceden kuzeni Nick Carraway’in gözünden izliyoruz.
F. Scott Fitzgerald’ın 1923’te yazmaya başladığı ve 1925’te yayımladığı başyapıtı Muhteşem Gatsby, okuyucuya bir devrin panoramasını sunarken, savaş sonrası zenginleşen ama değerler konusunda çözülme yaşayan Amerika’yı gözler önüne seriyor. Bir kadını hayatının tek anlamı haline getirmenin bedeli, bu uğurda yitirilenler ve kazanılanlar, farklı duygular arasında gezdiriyor.
Daisy, Tom Buchanan’la evlidir, üç yaşında bir kızı vardır ve aldatılmaktadır. Kapana kısılmış hisseder kendisini. Tam o sırada, malikanesinde verdiği gösterişli partilerle adından söz ettiren ve servetinin kaynağı hakkında türlü söylentilen dolaşan Gatsby çıkar karşısına. Gatsby, Daisy ile askerdeyken tanışmış, aşık olmuştur. Tek amacı onu yeniden elde etmektir. Bu uğurda hayatını, hatta kimliğini yeniden inşa etmiştir.
Gatsby’nin trajedisi, Daisy’yi gerçekte olduğundan çok daha büyük, çok daha özel bir yere koymasıydı bence. Belki Daisy güzelliği, zenginliği ve ulaşılmazlığıyla Amerikan Rüyası’nı simgeliyordu. Tıpkı dönemin insanlarının “biraz daha para, biraz daha başarı” derken mutluluğun bir sonraki köşede olduğuna inanması gibi. Gatsby’nin peşinden koştuğu şey yalnızca Daisy değil, ulaşınca her şeyin düzeleceğine inandığı bir hayaldi.
Muhteşem Gatsby birkaç defa filme de uyarlanmış. 1974 tarihlisinde Robert
Dönüş, yıllar sonra doğduğu şehre geri dönen Fabris in hikâyesini anlatıyor. Fabris, geçmişiyle ve hafızasıyla yüzleşmek için döner; fakat karşılaştığı şehir artık bildiği yer değildir. Sokaklar, insanlar, anılar… Hepsi tanıdık ama aynı zamanda yabancı gelir.
Roman boyunca:
* geçmiş ve şimdi iç içe geçer,
* hatıralar gerçekle karışır,
* karakter aidiyet duygusunu sorgular,
* “eve dönüş” fikrinin gerçekten mümkün olup olmadığı araştırılır.
Kitap klasik olay örgüsünden çok atmosfer ve düşünce üzerinden ilerliyor. Bu yüzden okurken bazen bir rüyanın içinde dolaşıyormuş hissi veriyor.
Alberto Manguel’in dili de oldukça şiirsel ve metaforik olduğu için, hikâye net cevaplardan çok his bırakmayı amaçlıyor.
Peki kurgu bir hayal üzerine mi yapılmış?
Evet, kitabın bir yerden sonra bilinçli olarak “gerçek mi, düş mü, hatırlama mı?” çizgisini bulanıklaştırdığı söylenebilir. Dönüş tam olarak net bir cevap vermiyor; zaten kitabın atmosferi de bunun üzerine kurulu. Şehir, insanlar ve olaylar giderek gerçeklikten kopmuş gibi hissediliyor. Okur da ana karakter gibi yabancılaşma ve geçmişin ağırlığı içinde
kayboluyor. Yani “aslında hepsi hayaldi” gibi kesin bir açıklama yok. Manguel daha çok sürgünlük, aidiyetsizlik ve geçmişe dönüşün
insan zihninde yarattığı kırılmayı hissettirmek istiyor.
Ben kitabı çok sevdim, bir solukta okunabilecek bir kitap.
Türkler anayurdu Ötüken'i Çinlerin hain saldırısı sonucu kaybeder ve sadece 4 kişi kalan şanlı Türk sarp kayalıkları geçip vadiye sığınmıştı.
Gök tüylü gök yeleli Bozkurt onlara yardım eder ve onları dağların zirvesinde bir vadiye getirir.
Hoş güzel manasındaki Ergene bölgeye Ergenekon dediler ve burda yurt tutup 400 yıl geçirip çoğalırlar.
Çağan hanın gördüğü Bozkurt rüyası anayurda dönüş müjdesiydi. Önlerindeki engel demir dağ yok olmadıkça anayurda dönüş hayaldi. Türk'ün önünde engel yoktur ve Bozkurt'un yardımıyla Türkler her istediğini alır.
Bu güzel destanı tekrar okumak o ruhu,o kutlu zaferi hissetmek gibisi yok.
Minik okurlara yönelik tarihi kurguların resimlerle ve anlayacakları ölçütte hazırlanmış olması çok güzel. Sade ve anlaşılır dille yazılması küçük büyük herkesin ilgisini çekiyor.
Tarihi okuyup sevdirmek lazım küçüklere tavsiye ederim
