Kara bulutlar geçti, ben de hayatın normal akışına döndüm. Fakat bir şeyler kaldı benimle, önceden önemli olup da artık hiçbir önemi olmayan şeyler. Ya da bir daha asla geri gelmeyecek bir şeyi kaybetmiştim: Herşeyin/Herkesin çok önemli olduğu duygusunu.
Anlaşılan beynimiz, ruh için rahatsız edici ve tehlikeli olabilecekleri kendiliğinden devre dışı bırakıp düzenleyen güçlere sahip, çünkü ne zaman dönüp hücremde geçen zamanı düşünmek istesem bir anda beynimin ışıkları sönüyordu...
Yeniden yaşamaya başlamadan önce
Yapılacak işlerim var
Görülecek hesaplarım
Kötü kişi oldum kendimle
Sırf aynı şehirde yaşıyoruz diye
Yakışır mı sokağın ırzına geçmek