Lazim e ku meriv di çente û tûrikê nefsa xwe de, ji qusûr, kêmasî, ecz û feqrê pêva, tu tiştekî nehêle. Hemû qencî û başî, nîmet in ku ji terefê Fatirê Hekîm ve hatine îkramkirin û hemd û şukrê, dixwazin. Divê meriv îtîqad û bawer bike ku tiştekî ku nefs pê qurre be û pê îftîxar bike, tuneye. Tezkiya wê ya di vê mertebê de, ev e: lazim e ku kemala xwe, di bêkemaliya xwe da; qudreta xwe, di ecza xwe da; zengîniya xwe, di feqîrtiya xwe da; bizanibe.
Serdest, zimanê te ji hemdê wî dixin, pîs dikin li ber çavên te, dikin ku piştî wextekî mehdê te jê bixele. Loma hinek kurd, tiştên xweş û baş layiqî kurdan nabînin.
Dervişliğin Mevlanacı ya da Kentli kanadı ,Türk İslam Ortodosluğunun (Sünniliği) temsil eden kent dervişleri olarak tarımcı kesimlerde vergi yükümlüsü veya ortakçı durumunda fiilen çalışan nüfus,hatta göçerler arasında bile belirli bir yankı uyandıramadı .Ama tüm etkinlikleri 'sünnet' i ideolojik bir aygıt olarak kullanan kentli yönetime karşı ,ama onun içinde söz sahibi olam yönündeydi. O bakımdan Mevlanacılık; Batı da kilise içindeki 'mahcup' mistikçiliği andırıyordu. Ne sünnetten(kilise ortodosksisinden) yana ne de ona karşı... Evet, Mevlanacı dervişlerin hükümlerindeki genel geçerlilik savı, Autizmin dinsel ideolojik aygıtlar arasındaki dengeye yansıyan bir dışavuruşudur. Ve böylesinde bir autist dışavuruşa, Batı ideolojisi ancak yüzyıllar sonta Nitsche de tanık oldu. Düzenle hem bağdaşan hemd e bağdaşmayan Nitsche.