Xwe nasbike!
Puan vermedi
Dema ku min cara yekem pirtûk wergirt, min guman kir ku ez ê di şerê azadiyê de rastî lehengekî birûmet lê bêrûtbe bêm. Lê gava min xwendina xwe qedand, guhertina civaka me, têkçûna nifşê xwe û têkoşîna ji bo jiyanê min hîs kir.
Roman bi taybetî li ser koçberîya navxweyî, windabûna nasnameyê û veguherîna têkiliyên malbatî dirawestê; di heman demê de jî trajedîya mirovî, têkçûna ruhanî û şertên ku mirovan di nav pergela ke tund de diguherîne vedikole.
Ev berhem li ser rêwîtiya Besri û malbata wî ye, ku piştî heft salan vedigerin gundê xwe yê li herêma Sêrtê/ Dihê- Erûh, ji bo cejnê û dîtina xizmên xwe. Di rê de, ew derbasî deverên dîrokî dibin: Cîhê şerê Emerê Filitê Qito (Dengbêj Aydın), deşta Reşkotan û Elikan, Cemîlê Çeto, Newala Qesaban.
Besri bi kurmetê xwe Zeyd re behsa paşeroj, zilmên berê û guhertinên li herêmê dike. Gava digihîjin gund, ew bi xizmên xwe re dicivin, cejnê pîroz dikin, li deverên kevn digerin û bîranînên zaroktiya xwe vedibêjin. Di nav çîrokê de, cihê gundê kevnar, guhertinên jiyanê, têkiliyên mirovan û hestên bîranînê û xwestina vegerê li kokê cihê sereke digirin.
Ji bo Besri cihên ku lê mezin bûye, gund û malbat girîng e. Ew dixwaze zarokên wî jî vî cihî bibînin û fêm bikin ku ji ku derê tên.
Berhem nîşan dide ku çawa gund û jiyana mirovan bi demê re hatiye guherandin. Berê mirov bi ker a diçûn, niha bi ereba; berê gund tijî zarok bû, niha pîr zêde ne û ciwan diçin bajaran. Gelek caran behsa demên berê tê kirin, ev yek hestên hesret û hezkirina ji bo rojên borî diafirîne.
Dema çûbun bajar; nabeyna Besrî û malbata wî ne baş e. Li hemberî bavê xwe û diya xwe hestê ne baş hîs dike.
Aliyên herî xurt ê romanê zimanê wî ye; bi zimanekî zelal, hêsan, germ, rast li carinan tûj; zimanekî sade lê herîkbar hatiye nivîsandin. Gotûbêjên
Dîyaspora û Hejarîya kurdan
Fawaz Husên. Kurdekî ji Rojavayê Kurdistanê, ji gundê Kurdo yê li ser Amûdê ye. Nêzîkî pêncî salan e li Ewropayê dijî, yek ji wan nivîskaran e ku bi salan, berheman li edebiyata dîyasporayê zêde dike. Ev pirtûka wî ya şeşan e ez dixwînim. Pirtûk teze vê payîza dereng ji weşanxaneya Avestayê derket. Bo cureya berhemê roman hatiye gotin lê ez dixwazim bibêjim ew vegotin e, bîranîn û rojnivîsk e, ango bêtir nêzîkî van cureyan e. Zimanê pirtûkê wekî hemû pirtûkên wî yên din pirr sade û xwerû ye.
Di berhemên Husên da, meriv dikare bibêje temaya sereke hesreta welêt, bêrîkirina zarokatî û rabirdûyê ye. Hema bêje di her berhemê da nivîskar behsa rojên xwe yên berê, behsa zaroktîya xwe, behsa xortaniya xwe, behsa malbat, heval û hezkiriyên xwe dike. Ev yek, bi gelemperî di edebiyata dîyasporayê da heye. Hema bêje hemû kurdên ku neçarî terka welatê xwe kirine û li Ewropayê ketine pey cih û warekî da ku pê sitar bibin û bikaribin debara xwe pêk bînin, vê rewşê di berhemên xwe da honandine. Lê min di berhemên Fawaz Husên da ev yek zêdetir dît. Ew pêncî salên li welatê xerîbîyê ti carî nikaribûye kela dilê wî dayne, an jî di şûna welatê wî da jê ra bibe welat, bibe sitargeh. Ewropa, ji bo kurdan, bi taybetî ji bo kurdên ku hemû emrê xwe ji welatê xwe dûr buhurandine, tim bûye cihê hesret û bendemayînê.. Ew, ti carî nebûye "welat" nebûye "mal" jî. Meriv heta sibehê behsa vê mijarê û vê têgehê bike, bawer dikim gotin wê neqede.
Di vê berhema Husên da jî em dibînin lehengekî bi navê Feremerz heye. Feremerzê Hejarî, kurdê aware û derbider! (Ew xwe wisa pênase dike.) Di destpêka pirtûkê da em dibînin ku lehengê me ketiye heftê salîya xwe û ji ber ku kesekî wî tune ye, ango ew tik û tenê ye, ew xwe bi xwe rojbûna xwe pîroz dike. Ve yekê pirtûka Marquez
Reklam
Hayatın Kıyısında Bir Yolculuk1000Kitap
Hayatın Kıyısına Yolculuk’u okurken çoğu zaman gözlerim doldu, bazen sessizce ağladım. Evran’ın anlattıkları sadece kendi hayatı değil, dağda geçen günler, kayıplar, yalnızlık, korku… Hepsi hissediliyor. Kitabı okurken aklımdan Rojava geçti; şehit olan savaşçılar, hâlâ direnenler, halkın yaşadığı acılar… Sayfalardaki yalnızlık ve fedakârlıkla birleşti.
Heval Evran kahramanlık nutukları atmıyor. Okuyunca insan sorguluyor, bazen öfkeyle doluyor. Kitapta anlatılanlar sadece geçmiş değil, bugün hâlâ süren mücadelenin yankısı gibi. Dağda geçen günler, arkadaşların ölümü… Hepsi insanın içine dokunuyor. Üzülüyorsun, saygı duyuyorsun, bazen de öfkeliyorsun.Sonunda kitap sadece bir hatıra değil. Acıyı, öfkeyi, umudu aynı anda hissettiriyor. Okurken hem kendi insanlığını sorguluyorsun hem de Rojava’daki halkın direnişi ve kayıplarını daha yakından hissediyorsun.
Baba- oğul ve Kutsal duygu/ sevgiDünya Edebiyatı
Uzun zamandır kitapligimda bulunan kitaba başlarken önsözünde verilen bilgi"1970'te Sovyet astronomlar tarafından keşfedilen küçük bir gezegene, 2032 Ethel adı veriliyor." ( Voynich, 2017, s. 11) Beni bayağı heyecanlandırdi. Bitirirken de bunun sebebini daha iyi anladım. Kitap aslında bir nar ( Mitra o de kutsal olarak kabul edilir). Bir tane görünsede içini açtığında bin olduğunu görüyorsun.
Baba- oğul ve Kutsal duygu/ sevgi : Kararlı, samimi ve dürüst devrimci ruhunun yansıtan değerli bir eser olmasının yanı sıra Hıristiyanlık şahsında başta dinler olmak üzere tüm radikal hareketleri, ideolojileri derin derin eleştiren bir metin. Derin derin diyorum çünkü Hıristiyanlıgini oğluna tercih eden Peder Montellinin acısi ile (#293939537)
Suriye geçici hükümetinin Haleb şehrinin Kürt mahallenine yaptığı saldırıda şehit düşen Zeyad Haleb' in kız kardeşinin attığı ses. "Heval Zeyad şehit ket. Bila Kurmanc gi bimrin. Bila alem gi bimrin.Ez êdî ne tiştekim. Ez ne Kurd im( Zeyad yoldaş şehit düştü. Bütün Kürtler ölsün. Bütün insanlar ölsün. Ben artık Kürt değilim, hiç bir şey değilim)"
x.com/i/status/201011...) deki ayni acının boğazıma attığı düğümün ayni olması. Kutsal olanın duygu olduğu sevgi olduğu gerçeğini derin derin hissetirdi.
Atsinegi nin ismi , diğer karakterler dahil her birinin duruşları eylemleri kadar o kadar söylenecek soz var ki. Ama bence en değerli olan, kutsal olan sevgidir. Onun üstüne hiç bir şey söylemeye gerek yok .
Bi min hawara kurdî û kurdayetiyê ye! Ne ya Dîcleyê ye!Kurdî
Ji xwe hewce nake ez qala şêwe û şayesandina romanê, lehengan û rêkûpêkiya rêsîna bûyeran bikim. Çewtê lehengê me, Biroyê Dengbêj, her çi qas dixwest bibe hosteyê deng û gotinan lê jiyan rê neda vê daxwaz û xewnê, nivîskarê me yê gewre Dirêj ku bûye hosteyê nivîs û vegotinê di romanê de vê hostetiya xwe çi di hevokên xwe yên xurt lê sivik, bi zimanê xwe yê ku zimanê malê ye, baş dide der.
Mesele ne ev e ji xwe ev roman heke bi vê awayê hêsan were nirxandin, ev ê bibe heqeret bo keda wî. Ji xwe, çi di navê pirtûkê çi jî bi bûyera ku hibijartiye û çi jî bi zimanê ku nivîsandiye de jî diyar dibe ku mabesta pirtûkê ew e ku em bidin pey rastî û şaşiyên xwe û wan ji hev baş veqetînin û li ser wan bifikirin. Wek tecrûbeyên neteweyî werine nirxandin û ders ji wan werin wergirtin. Şerê mîr li gel Osmaniyan(Tirkan) û paşî şerê wî yê li dijî wan û şerên Yêzdînşêr li gel Osmaniyan û paşî li dijî wan. Dîroka ku di dawiya romanê de wek dîroka ku tim dubare dibe tê nirxandin, divê bibin aqil û ders, hiş û bîr ji bo me. Wek di romanê de jî Dirêj gelek caran bi dubareyan û bi israr dibêje û gazin jê dike ku em tu carî nafikirin û aqil nagirin ji vê dîroka ku dubare dibe, di dawiyê de Dirêj bêyî ku fikirandin û tecrûbe kirina bûyerê û ders wergirtina ji romanê ji me re bihêle (ez bawer im hingê Dirêj dizane ku em ê rast nenirxînin û keda wî dê berhewa biçe) ew bi xwe ders û aqilê ku divê em ji berhemê bigirin, kite bi kite ji me re vedibêje û tim dubare dike.
Niha yanî sal 2025 e. Kes û kesayetên ku em wan nas dikin wek pêşeng jî di nav de em wek civak jî heman in. Dirêj ku di dawiya romanê de me hildida li erdê dixe heke îro binivîsanda dê dîsa ve sosretiya me ya îro ku ne me dîroka xwe nas kiriye ne me dijminên xwe nas kiriye û ne jî di asta ku em bikaribin bibêji erê baş e, xwedî li
Tu bikene heval Xeyri , bila mirin şerm bike ji xwe !·328 syf.·Kurdî
10/10
2025 2. kitabı
Xeyrî’nin yaşadığı gerçek acıların , kayıpların ve yolculuğun romanlaştırılmış hâli …
Okuduğumuz şey bir kurgu değil .
Acısıyla , yalnızlığıyla , tüm çıplaklığıyla gerçek bir yaşam .
İlk cildin incelemesini özellikle yazmadım .
İkiye bölünmüş gibi görünse de aslında öyle değil .
İlk kitap yarayı açıyor , ikinci kitap yaranın içini gösteriyor .
Aynı kişi , aynı hayat , aynı yük …
Arkadaşlarının bir hain tarafından uykularında katledilmesiyle başlıyor kırılma .
Geceyi sağ çıkan tek kişi olarak yaralı haliyle karın içinde sürünerek kaçıyor .
Günlerce açlıkla , soğukla ve yalnızlıkla mücadele ediyor .
Kar yanıkları vücudunu çürütürken , yaşamak için o yaraları jiletle kesmek zorunda kalıyor .
Ve tam 61 gün ölümle yaşam arasında sıkışmış bir insanın hikâyesi devam ediyor .
İlk kitap bu karanlığın , bu ölüm sessizliğinin ağırlığını taşıyor.
İkinci kitap ise Xeyrî’nin yeniden insanlara dokunan yanını
Nîmet’e ulaştığı o dönüş anını anlatıyor .
Acının içinden yeniden doğmanın mümkün olduğunu gösteriyor .
Kitapta en etkileyici olan şey , duygunun abartılmadan , süslenmeden verilmesi .
Xeyrî kendini kahramanlaştırmıyor , acısını büyütmüyor , duyguyu manipüle etmiyor .
Sadece gerçekleri yazıyor .
Ve gerçekler zaten kelimeleri ağırlaştırmaya yetiyor .
Okurken insan ara ara duruyor çünkü sayfaların ardındaki hayat kendini unutturmuyor .
Her cümle , gerçekten yaşanmış olmanın ağırlığını taşıyor .
Bu iki cilt sadece bir direniş hikâyesi değil bir insanın içinden geçip yeniden kendine dönme serüveni .
Birinin anılarını okurken aynı zamanda bir halkın ve bir coğrafyanın acısına da tanıklık etmiş oluyorsun .
Ve en çok şu cümlenin izi kalıyor
Tu bikene heval Xeyri , bila mirin şerm bike ji xwe !
Kitap bittiğinde insanın içinde bir şeyler yer değiştiriyor ve fark ediyor ki .
Böyle
Reklam
Reklam