Ve insanların arasında yalniz olmaktan daha korkunç bir şey yoktur.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kimse, hiçbir sebebi yokken aniden,isteyerek veyahut bilerek delirmez;bu yalnızca ötekilerin varlığıyla gerçekleşir.İnsani delirten,bir başka insandır.Ötekilerin bıraktığı acının, hayal kırıklığının,nefretin ve belki de mutluluğunun iziyle deliliğe ilk adımını atar insan.
Milyonlarca halk bedenen,ruhen,fikren ve ahlaken çürüyor da, hiç kimse bu kokuşmuşluğu görmüyor.Herkesin karakteri bozulmuş veya herkes bu yozlaşmışlığa alışmış da bunu doğal bir durum sanıyor sanki.Ama bu böyle mi olmalıdır?
Belki de gökyüzü insanlardan uzak olduğu için bu kadar güzel.
