insanların yürekleri arasındaki bağ yalnızca uyum üzerinden oluşmuyordu.aksine,bir yaradan diğerine daha derin bağlar oluşuyordu.acı acıyla,kırılganlık kırılganlıkla yürekleri birbirine bağlıyordu.elemli çığlıklar olmadan suskunluk,kan toprağa akmadan affediş,insanın içini lime lime eden kayıplardan geçmeden kabulleniş mümkün değildi.işte bu,gerçek uyumun kökünde var olan şeydi.
görüyorsun ya bir sevdayı büyütüyoruz seninle
sana değiniyorum,sana ısınıyorum,bu o değil
bak nasıl,beyaza keser gibisine yedi renk
birleşiyoruz sessizce.