Hilal Selvi
@hilarybookss
married•mom
•Obsessed to books
Cole gitmedi.
Ben de Cole'un evi kadar muhteşem olmayan sevimli dairemin oturma odasında ayakta dikilip onunla tartışmadım. Bir hışımla yatak odası a girdim, derken banyonun yatak odası dışında olduğunu hatırladım.
Odayı birkaç dakika adımladıktan sonra, Cole'un beni muhtemelen var olmayan, görünmez bir tehditten korumak istemesi fikri rahatsız edince yatak odamın kapısını açıp ufak koridora çıktım. Cole'u görmedim ama belli ki televizyonun uzaktan kumandasını bulmuştu.
Adam resmen oturma odamda televizyon seyrediyordu.
İnanamıyordum.
Bir çırpıda gece rutinimi tamamladıktan sonra, yine fırtına gibi yatak odama döndüm ve kapıyı arkamdan çarpmamak için kendimi zor tuttum. Miranda'yla konuşmam gerekiyordu.
Çantamı mutfak tezgâhında unutmasaymışım iyi olurmuş tabii.
...
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Santiago Alatorre, Declan'ı hayal kırıklığına uğratarak yarışı bitirirken damarlarıma yayılan adrenalin dışında yarıştan kesinlikle hiçbir şey anlamamıştım.
"Benim adamım kazandığı için kızgınsın."
"Senin adamın her zaman kazanıyor. Daima mükemmel olmasını izlemek acayip sıkıcı."
"Kıyamam. Bir dahaki sefere artık. Senin adamın ilk turdan sonra pistte kalmayı başarırsa yarışı kazanır belki."
"Sabri'nin adı her geçtiğinde yüzünde beliren o aptal gülümsemeyi silsen iyi olur."
"Aman aman, Declan Kane. Yoksa küçük aşkını kıskandın mı?"
İslâm, iman ruhunun, bitmez tükenmez, durmaz, dinlenmez aksiyonundan ibarettir. Müslümanlığın vecd ve heyecan anlayışını muhafaza eden, onun en küçük emrine ulvî gözüyle bakan, sonra da o emrin gerektirdiği mücadele ruhuna bürünen her fert, İslamın, ebedi bir cehd, bir aksiyon davası olduğunu takdir eder. Yoksa bakkallardaki boş konserve kutuları -hani, kutu boşalır da içine başka eşya koyarlar! - sade marka müslümanı kalacak olursak, ibadetlerimizi yerine getirdikten sonra vazifelerimizin bittiğini sanırsam, iman iddiasında utanmamı icap eder.
Kur'ân, insanı, Allah tarafından, eşya ve hediyeler teshir etmesi, hükmü altına alması için yaratılmış olmakla ifade eder. Allah, kuluna; "Ben seni, yeryüzüne hükmetmen için halifem olarak yarattım!." buyuruyor. Kur'ân'la, Allah'ın kelâmiyle başlayan oluş yolunda son emri... İslâm'ın baş vazifesidir ebedî oluş yolunda sonsuz hareket... Ve hiçbir yerde durmadan, hiçbir oluşu, olup bitmiş bir merhale saymadan, devamlı hareket...
| İman ve Aksiyon-Necip Fazıl Kısakürek, syf:15
Cep telefonumu masaya bıraktım, yüzümdeki gülümsemeyi silemiyordum.
Bir saat sonra dairenin kapısı açıldı. Kafamı kaldırıp baktım, içeri girip kapıyı kapattı ve gelişigüzel bir şekilde kapıya yaslandı.
"Maç bitti," dedi.
Kalemimi bıraktım.
"Harika zamanlama. Ben de az önce ödevimi bitirdim."
Bakışları masanın üzerine saçılan kitaplarımda dolaştı.
"Corbin muhtemelen seni bekliyor olmalı."
Kendince gitmem gerektiğini mi ima ediyordu, yoksa laf olsun diye mi söylüyordu bilmiyordum. Yine de yerimden kalkıp kitaplarımı toplamaya başladım ve yüzümdeki hayal kırıklığını gizlemeye çalıştım.
Bana doğru yürüyüp kitapları elimden aldı ve tekrar masaya koydu. Onları otuz santimetre öteye ittikten sonra beni belimden yakalayıp masaya doğru itti.
"Bu gitmeni istediğim anlamına gelmiyor." dedi kesin bir şekilde gözlerimin içine sertçe bakarak.
Bu kez gülümsemedim, çünkü yine bana gerginlik hissettiriyordu. Bana böylesine yoğun bir şekilde baktığında, geriliyordum.
Ryle, Emerson'un elini kaldırdı ve birlikte bana el salladılar. Köşeyi döner dönmez koşmaya başladım. İnsanlardan kaçındım, birkaç tanesine çarptım ve bir kadının bela okumasına neden oldum ama hepsi onun arkasını gördüğüm ana değerdi.
"Atlas!" diye bağırdım. Diğer yöne doğru ilerliyordu, bu yüzden ben de kalabalığı iterleyerek ilerlemeye devam ettim.
"Atlas!"
Yürümeyi bıraktı ama arkasına dönmedi. Kulaklarına tam olarak güvenmek istemiyormuş gibi başını yana eğdi.
"Atlas!" diye tekrar bağırdım.
Bu sefer, kararlı bir şekilde arkasını döndü. Gözlerime baktı ve üç saniye boyunca durup birbirimize baktık. Ama sonra ikimiz de kararlı adımlarla birbirimize doğru yürümeye başladık. Aramızda yirmi adım vardı.
On
Beş
Bir
İkimiz de o son adımı atmadık.
Nefes nefeseydim, hızlı hızlı nefes alıyordum ve gergindim.
"Sana Emerson'un göbek adını söylemeyi unuttum."
