​Derdê xwe ji kesekî re nebêje, Bila hêsirên çavan di hundir de biherikin. Her kes nabe derman ji birînên te re, Hinek hene ku tenê xofê lê zêde dikin. ​Kula dilê xwe veşêre di sîngê xwe de, Çirûska hêviyê di çavên xwe de geş bike. Çûnkî yê ku te fêm bike gelek kêm e, Tu bi xwe bibe dermanê birîna xwe. ​Çiyayên bilind binihêre, çawa bêdeng in, Berf û bagerê dibînin, lê qet naxuynin. Tu jî wekî çiyayan serbilind û rûmetdar be, Bila her kes te bi rûyê geş û biken nas bike. ​Dinya ne wekî berê ye, dost kêm e îro, Gelek kes li benda ketina te ne, hişyar be biro. Sirra xwe nedê kesî, bila di nav dil de bimire, Mirovê ku xwe nas bike, her dem mîr û wezîr e. ​Rêwîtiya jiyanê dirêj e, sebir bibe hevalê te, Xwedê dermanê her derdî rêtî ye li ber te. Rabe ser piyan, bi bawerî gavan bavêje, Ji bilî Rebbê kerdigar, ji tu kesî re daxwaza xwe nebêje.
Mutabık Me'hazler
Said-i Nursi Eserlerinde Kürt Halk Kültüründen Birkaç Örnek) Aydin ÜNEŞİ, M. Zahir ERTEKİN Çend Nimûne ji Çanda Gelêrî ya Kurdî di Berhemên Seîdê Nûrsî da "{Kela Dimdimê: Destana Kela Dimdimê li ser rûdaneke dîrokî ya rasteqîn hatîye vegotin. Destaneke mêrxasî û welatparêzîyê ye. Kela Dimdimê dikeve başûrê rojavayê Ûrmiyeyê, bi 18 km. yan jê dûr e. Li ser zinarekî bilid ê ku navê wî Dimdim e hatîye avakirin. Ev kele berî Îslamê ava bûye. Emîrxanê Biradostî ew kela kevin ji nû ve ava kirîye. Dorpêça Kela Dimdimê di sala 1608ê de dest pê kiriye û heta dawîya sala 1609ê bi têkçûna bera Xanê Lepzêrîn ê Biradostî qedîyaye. (Kaplan, 2015: 13). Ji vê beşa destana Kela Dimdimê diyar dibe ku Nûrsî jê îstîfade kirîye. Di destanê de bûyera behsa wê tê kirin di navbera Şah, Xan û şivanekî de dibore. Nûrsî heman meseleyê wekî ku di navbera du şivanên ehlêqelb de dibore vedibêje. Varyantên vê destanê ên din jî hene. Di varyantek din a pexşanî de weke ku ev bûyer di navbera Xan û şivanek de dibore hatiye neqilkirin. (Kızıl, 2016). **“Bir zaman ehl-i kalp iki çoban varmış. Kendileri ağaç kâsesine süt sağıp yanlarına bıraktılar. Kaval tabir ettikleri düdüklerini, o süt kâsesi üzerine uzatmışlardı. Birisi Uykum geldi, deyip yatar. Uykuda bir zaman kalır. Ötekisi yatana dikkat eder, bakar ki sinek gibi bir şey, yatanın burnundan çıkıp süt kâsesine bakıyor ve sonra kaval içine girer, öbür ucundan çıkar gider, bir geven altındaki deliğe girip kaybolur. Bir zaman sonra yine o şey döner, yine kavaldan geçer, yatanın burnuna girer; o da uyanır. Der ki: Ey arkadaş! Acib bir rüya gördüm. O da der: Allah hayır etsin, nedir? Der ki: Sütten bir deniz gördüm. Üstünde acib bir köprü uzanmış. O köprünün üstü kapalı, pencereli idi. Ben o köprüden geçtim. Bir meşelik gördüm ki başları
Reklam
Belê platoncum belê, ev çîrok ji cihekî nêzîk tê. Gelo çima ¿ bersivê dizanim mixabin, lê naxwazim bifikirim jî. Em di nav sîstema wan de kpss dişuxilin, piştî ku meriv hişyar dibe ev gelek zehmettir tê. Bi qasî 9 sal e bi vê hestê difikirim.

Felsefebulvari

@Felsefebulvari
·
Platon Mağara Alegorisi
Platon bir mağarayı betimler. Bu hayali mağarada, yüzleri duvara dönük, zincirlerle bağlı insanlar vardır. Önlerinde, gerçek şeyler olduğuna inandıkları titreşen gölgeleri görebilirler. Gördükleri gerçek değil, arkalarında yanan bir ateşin önünde duran nesnelerin meydana getirdiği gölgelerdir. Bu insanlar tüm yaşamlarını, duvara yansıyan gölgelerin gerçek dünya olduğunu düşünerek geçirirler. Sonrasında içlerinden biri zincirlerini kırar ve ateşe doğru döner. Gözleri ilkin bulanıktır, ama sonra nerede olduğunu görmeye başlar. Mağaradan sendeleyerek çıkar ve nihayet güneşe bakabilir. Mağaraya geri döndü­ğünde, dışarıdaki dünya hakkında söylediklerine kimse inanmaz. Zincirlerini kıran kişi bir filozof gibidir. Görünüşlerin ötesini görür. Sı­radan bir insan gerçeklik hakkında az bir fikre sahiptir, çünkü onu derinlemesine düşünmektense, hemen önünde duran şeye bakmaktan hoşnuttur. Ne var ki görünüşler aldatıcıdır. Gördükleri gölgelerdir, gerçeklik değil.
Felsefe
Gelek westiyayî bû... Nedixwest ku ji xew hişyar be...
bê zeman bê ziman
"Hemû bajar di xew ve çû, ez hişyar im Diyar diyar geriyam dîsa di hepsa xwe de mam"
Evdirehîm Rehmî Hekarî - Bang
Hişyar bûm ez, dinya hemî kerr Bi dengê melayî "Ellahu ekber" "Ellahu ekber" dengê mînare "Rabin" dibêjit, her wek hewarê "Rabin" dibêjit, weqtê sibê ye Sahibxebatan, şeytan li pê ye Mexlûb nebin hûn ji destê leînî Bona Xwedê ye, rabin bi çînî Paqij bikin xwe ji kemê û qirêjê Hazir bibin hem bona niwêjê Hazir bibin û `efwa qusûran Ku Xaliqê we, we d`xwazit dîwan Wext teng e, lez kin, bigîhne mizgewt Li pey melayî, her eoj nederkewt Emrê Xwedê xwe em pêkve bînin Ca xelq nebêjit "bêhiss û dîn in" 24 Çiriya Ewil 1414 (Li gora Bozarslanê tarîx xeletiya rêzkirinê ye û yê rast 1334/1918 ye.)
Kurdî
Reklam
Reklam