Politika, böyle bir şeydi: Herkesin, kandırıldığını bildiği ama bu konuda bir şey yapmadığı bir oyundu. Hodbin, bu oyunu çok seviyordu.
Yalancıları alkışlayan ve şükranlar sunan sefil bir halk, onların üzerinden zengin olanlara minettar olarak yaşıyordu. Yerlere eğilip liderlerinin üstlerine basmasına müsaade ediyor; sonra da göklere çıkardıkları insanlara tapıyorlardı.
Maskedir o.
"Mebrure bu adamdan korkuyordu, bunu kendi kendisine itiraf etti. Behiç yalancı, sahtekâr, hodbin ve nankördü, fakat sevimliydi. Yahut böyle görünmesini pek iyi biliyor."
Hakikaten bu kız da hoşuna giden bir taraf vardı. Zalim, şımarık, hodbin, beyinsiz, fakat güzeldi. Bir meyve gibi tatlı ve çekiciydi. Onu beğenmek, sevmek, arzu etmek için hiçbir hazırlığa ihtiyaç yoktu.
"Hodbin kulağını arkasına taktığı küçücük bir kalemini ona uzattı ve böylece, Dante hayatındaki tek seçimini Gizliman'daki ufak revir odasında, onları arkadaşı ilan ettiğini bile bilmeyen iki oğlanın yanı başında yapmış oldu."
go kyle go! your amazing sweetie!Alıntı
"Savaş, bir oyundur. Eğer sadece güçle oynansaydı, en büyük taştan surları olanlar, yenilmez olurdu. Ama doğru yerden uyguladığın baskıyla, aşılamayacak hiçbir duvar yoktur. Bu yüzden sen, beni düşünme ihtiyar; bendeniz Hodbin, bir gün bir gemi yöneteceğim ve sen, adın her neydiyse, hâlâ paslı kazanının başında oturmuş, benim hikâyelerimi anlatıyor olacaksın,"
...ama Hodbin'in kazanması için savaşmasına hiç gerek olmamıştı, küçük, kurnaz bir hile de gayet yeterli olurdu. Ayrıca herkes arkasını toplayan insanlara biraz saygı göstermesi gerektiğini öğrenmeliydi
Sayfa 51